غزل
زړه مې بايلو ستا په مهر محبت کې
رحمان بابازړه مې بايلو ستا په مهر محبت کې
عاشقۍ دې زهر راکړه په شربت کې
لار زما و يار ته مه تړه ناصحه
ما موندلی دی دا يار په ډېر محنت کې
که صورت د هغې مستې در ښکاره شي
عقل هوش په دې هېڅ نه وي په صورت کې
که د عشق تر کمر پرېوځي غاښ به بايلې
ته چې ما ته غاښ چيچي په نصيحت کې
زه توبه په هغه تېر عمر وکاږم
چې صرف شوی دی بې ياره په غفلت کې
د اشنا دمينې پت به رامات نه شي
که مې سر له تنه درومي په دا پت کې
له ادب يې ومخ ته کتی نه شم
خدای راپېښه جدايي کړه په وصلت کې
په قيامت که څوک له نيته پوښتېده شي
زه د يار د کوڅې خاورې يم په نيت کې
لکه زه چې يې د در په خاورو خوښ يم
خوښ به نه وي سلطانان په سلطنت کې
د درگاه په خاک نشينو يې تل سخ وي
د غمونو دخل نشته په جنت کې
د دنيا له دولتونو بې پروا يم
زه رحمان د عاشقيه په دولت کې