زما نمسے بهرام خان

پنځم د اکتوبر وۀ، وۀ پنځه اويايم کال

زمونږه کور ته راغې يو وړوکے ښاپېرے

کور نۀ وۀ د تيارو او د غمونو يو صحرا وه

هر خيال د سبا درد وۀ هر اميد خاؤرې ايرې

کۀ باغ د گلو ډک وۀ ښکاريدۀ به رېگستان

هر خوا وې دميرات، ميرات، ميرات چغې سورې

نگين په ښکلې لاسو کښې ژوندون او رڼا راوړه

هر خوا رڼا رڼا شوه د سبا سبا نعرې

بهرام او نگينې دواړو ټول کور د گلو ډک کړو

رڼا د اميد راغله شوې تيارې خورې ورې

نگينې وې بابا اوس ورته گوره خانده خانده

دا ستا د اميدونو ستا د وينې ښاپېرے