اگست 1947 ع

نن انسان شو د انسان دوينو تږے

نن مجنون شو د جانان د وينو تږے

داسې ړوند په سترگو ړوند شولو د تندې

چې ترې پورته شو حېوان د وينو تږے

دا محل د چا باچا د شان او شرنگ دے

کۀ دا پروت دے بيابان د وينو تږے

دا قيصه د يار د کور او استانې ده

کۀ د ظلم يو داستان د وينو تږے

داسې زهر چې ښامار ورته پسخيږی

داسې تاؤ چې کړی جانان د وينو تږے

داسې قهر چې لمبه کړی خپلې سترگې

داسې ځان چې وی د ځان د وينو تږے

داسې ړند چې د ادم په وينو مست وی

داسې شر چې کړی اسمان دوينو تږے

لېونيه! د مستۍ باغ ته ترې تښته

نن د تندې مری جهان د وينو تږے