خُمار

چې نشه شمه د خپله ځان وځم

لکه وځی چې تنزرے د پنجرې نه

مست زړگے د غمه دا رنگه اوچت شی

لکه پورته سر کړی گل د اديرې نه

دروند وجود، مجبوره تن مکان کښې پريږدم

او د خيال په ښاپيری باندې شم سور

د اووم اسمان په سېل ئې کړم روان

لټوم د ژوند چينه د رڼا کور

د ساقی خُمار سرور مې پکار نۀ دے

دا زۀ گورم دخپل خيال نيلی له لار

دا د دۀ د رنگينه وجود خوراک دے

دا مستی، مينه او حسن او دلدار

دا چې زۀ د جانان سترگې ښکلومه

دا چمکۍ دۀ له ورکومه د رفتار

د شفق د سرو ډکوم ځان له جامونه

دا چې سترگې سرې کومه په خُمار

څۀ په عيش دې ژوندون تېر کړو مُلا جانه

د تالاش د سوزېدو نه خبر نۀ شوې

عبادت سره تلې حورې غلمان

د ارمان خاورې کېدو نه خبر نۀ شوې

لکه شمع ويلې نۀ شوې د خپل اوره

خوږه او څکه شوې، شراب او خُمار نۀ شوې

مست زړگی دې واک وانۀ خست د شعوره

د بهار خزان زپلې گلزار نۀ شوې

ژوند ے خلاص تلاش ئې خلاص شو لېونی هم

ستړے سر گور له په خپلو پاپو يوړۀ

لکه گل ئې ساعت رنگ جهان ته وښود

لکه سيند درياب له خپلو چپو يوړۀ