لېونے

يو ښار ئې روان کړے د نرو نرو کوڅو دے

يوخيال ئې روان کړے د زړگی دتلوسو دے

يو سُر ئې روان کړے ټکے سوز اؤ ټکے ساز

يو عشق د حقيقت جوړ د عشقونو د مجاز

يو کور ئې روان کړے دخوبونو د رنگونو

د تورو تهترينو، گړنگېدونکو سُرنگونو

اؤ خاندی لېونے سترگې ئې ډکې د مست نه

وحدت ئې روان کړے د لکها بُت پرستو نه

اؤ کله لېونتوب فلسفه گل او صنم وائی

اؤ کله دمستۍ خبرې ډېرې په غم وائی

سرې پاڼې گل غوړئی مخ د شبنم پرې پټوی

وربل مست خوروی د سترگو نم پرې پټوی