شاعر

پرچې د شهباز لرې اؤ سترگې د عقاب

زړۀ پوست د بلبل، خوږې خبرې د ښارو

سر ډک د خوبونو، لکه مينه دقارون

سترگې مينه ناکې مستې سترگې د مجنون

چل د سامری اؤ پاکې گوتې د موسی

تور د غم صليب، په سپيڼولو دعيسی

تن ئې سر رباب چې د قسمت گوتو کښې هنگ کوی

خوله ئې د گونگرو چې د جانان په پښو کښې شرنگ کوی

دے دې گوتې پورته کړی، نامه دې د يار وليکی

څۀ چې قلم نۀ ليکی هغه دې خُمار وليکی