نظم
شمع
غني خانمحفل له شوه رڼا شمعې له سوز او ورکېدل شو
اؤ چاله رنگ محل کښې پټې سترگې ړندېدل شو
شوه يو له د ښکاری مستی دلټ د چل ددام
او بل د زرکې زوےئ نصيب ئې دام کښې لگېدل شو
شويو له سره گلونه، ماښامونه او جامونه
او بل ته دغه دواړه لوږه تنده ژړېدل شو
اوگوره انسان ته چې بادشاه د ځناورو دے
دي که ډېر زور وکړی وتے نه شی دخپل ځانه
دې دخپل وجوده د خطر ته لوئېدے نه شف
سل ځله که جمع کړی گلونه دايرانه
دے د خپله ځانه د جهانه روکېدے نه شی
کله د منبر نه تاؤ شی کله دجانانه
څه وکړی غريب دا په لکهاؤ قلا گانو بند
دې که ډېر زور وکړی وتے نه شی د خپل ځانه
دا څنگ به ستا حساب وی تۀ تلے په کومه تله
د ړوند د رنگ تول او دگډا تپوس د شله
دا څه شو رنگ سپرلی له گل له مرگ او رژېدل شو
محفل له شوه رڼا، شمعې له سوز اؤ ورکېدل شو