پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
همدا چې په سينه کې مې غمونه نه ځايېږي
د سترګو په کاسو کې مې اورونه نه ځايېږي
تا چې يادومه نو ګرېوان په اوښکو ولامبي
ياره انتظا کې دې هجران په اوښکو ولامبي
په زړه کې د ليمو چې اوسېدې کله نا کله
د اوښکو په باران به لمبېدې کله نا کله
مالي ګلونه کره
په هغو زړونو کې چې
سترګو نه دې وپوښته دا کتل کتل څه دي؟
غشي په ګوګل زما سر په سر ويشتل څه دي؟
ته راته خاندې خاندې
شونډې موسکۍ دې وينم
څپې څپې څپې شه اباسينه که مې وړې
زما د ژوند لمحې شه اباسينه که مې وړې
مونږه په سر مونږه په زړه مونږ په لېمو درغلو
مونږ ستا په لوري عبادت کړو په سجدو درغلو
په سترغلو كې مې پاړسوب راشي
نمر چې را وخېژي نو خوب راشي
چاوې چې مين شومه نو ښاد شومه
زه خو ستا په مينه كې برباد شومه
ګله چې ازغي هم رانه ځان راټولي
څوك به مې ريښې ريښې ګرېوان راټولوي
لكه د خوبه چې بيدار شي سړى
مينه چې وكړي نو هوښيار شي سړى
ستا يادونو خو زه ډېر زرې زرې كړم
زړه مې غواړي چې دا زړه له ځانه پرې كړم
ستا بڼو راله زړګى كړو كرښې كرښې
بې وسۍ راله تندى كړو كرښې كرښې
ما چې مړ كې انتقام به له چا اخلې
اوس مې وژنې كه واپس دې سزا اخلې؟
زما د قتل به ضرور په تا الزام راځي
ماله افسوس د خپلې مينې په انجام راځي
هر څه چې کیږي، خو د زړه په اشاره روان یم
ستا په طرف د خپل رفتار په اندازه روان یم
اخر مې زړه ډاډه کړه او له کوره او وتمه
د ښار د عریانی نه به تر کومه پټېدمه
زه په انا باندې ژوندې یم او انا را رسي
دړد که د هر ځائې نه راتېر شي خو تر ما رارسي
څانګې! لاړې کیجا وې دي روانيږي
څانګې! بیا له پاسه تور لونګ وريږي
زیان مو لیده خو بیا مو هم دا عاشقي کوله
خلقو پېسې ګټلې، مونږه شاعري کوله
نه مې یورنګ وی نه مې چا سره یاره کړې وی
کاش چې ما هم سحر ماښام ادا کاري کړې وی
نه زه د چا په مثال شوم، نه څوک زما په مثال
زړه عجب څيز دی، لا په دې حالت کې نه دی خوشحال
دابه عجبه وي که ستا تر څنګه ښاد شو مونږ
بس دومره وشو چې تر عمره هجر زاد شو مونږ
څو به له دې پټې دنيا کړې تپوس
زړه مې له تا او ته له ما کړي تپوس
دا ستا په سترګو کې به څه پاتې شي
رقيبه يار کې مې په خوله پاتې شي
ته به ګرځې داسې ښکلی زه به مړ يم
چې مې اوس وای لږ ليدلی زه به مړ يم
لا تر اوسه ئې ستايل شي توره ډال پۀ پښتنو کښي
ياد به نه مري تر قيامتهد خوشحال پۀ پښتنو کښي
بيا دې صحي نکړم په هغو سترګو
يو ځلې هم هغسې په مړو سترګو
راشه په ګوڅو کې د جرګو خبرې نشي
چېرته چې په مونږ کې د پردو خبرې نشي
زړه په دا نــــــدی چې نــــــــــــــاولی مخ دی
چې کوم يې خوښ شي هغه ښکلی مخ دی
وی بــه مــلا جــان چــی زه ورځـمـه کـا بـل جان ګټم
زه خـپـل جــومـاتـونه، زیارتونــه، امـــا مــان ګــټم
د ۱۹۹۲م کال دمی دمیاشتی په نیمایی کی له اور اخیستی افغانستان څخه دکوزی پښتون خوا دخیبر سیمی ته ووتم. ور پسی دعبدالولی
سليما لا يق
ملا ته آسمان ښکاري، د جمات د خونې بام
سپوږمۍ ورته ښکاریږي، د نوبت د کُرتو جام
ای دکرارو چوپو شپو چونغره!
ستا ددرانده سکوت بلا واخلم؟
زما دنیکونو اوپلرونو کوره!
ای درنګینوخاطروچونغره!
قیصه خو ستا د زلفوده دا تــــــــــــــورې شپــــــــــې چــــــــرته
د ښکلو اننګو مینه زړګـــــــوټـــــــــو تــــــــــه لمبـــــــــــې چرته
په یوه مینه تمام عمر لـــــوګېــــــــدلـــی ژوندون
بله ډیوه تر سپين سحره ســـــــوزېـــدلی ژوندون
زما سپرلی هم زیړ خزان شی سوزېدو تــــه راځی
رېبار د یار د نوم ســــــــــره زوروو تــــــــــــه راځی
ما چی وی ځوانی می په ستنه راتله
ستا په خورو شونډو چی پلمه راتله
زړه له اميدونو لکه ډکه پيمانه غواړم
سترګی حسن بينی او دمينی خزانه غواړم
قدم چی چير ته اخلم پل په پل دی يادوم
د سين غوندی غنګۍوهم او تل دی يادوم
ای ، ا ی دژوند نشی له ښکلی تا که مه راځه
یا مسته کړه دنیا ، یا خو بیباکه مـــــــه راځـه
بیا می د لویو لارو لویی قافلې یــــــــــــــــادی شوې
زړهُ می جرس شو،د خیال می مرحلې یـــادی شوې
نه تنها زما دزړه غومبـــــری ســـــــــوځی
له شغلو یې دښایـــــست بــغوری سوځی
ژوند يو تت، تياره ځنګل دى
چې انسان په كې وركېږي
مينې درته وتړلم ستا د درګاه سيوری شوم
تور راپورې ښه شو اوس ايله د مطلب توری شوم
ارمان مې دي چې کله به زۀ بيا درته غږيږم
د شپې غوندې په يوه ساه تر سبا درته غږيږم