Modern · Philosophical
Ghani Khan
غني خان
Poet, philosopher, painter, and sculptor with a singular voice shaped by beauty, free thought, and human contradiction.
Life and work
Introduction
Abdul Ghani Khan was one of the twentieth century’s major Pashto poets, philosophers, and artists. The son of Abdul Ghaffar Khan, he found his own literary voice not in politics but in the pursuit of beauty, existence, reason, and love.
Ghani Khan’s poetry brings together wit, colour, philosophy, and restless questioning. He also painted and sculpted, writing poetry in conversation with artistic traditions from both East and West.
The most distinctive and widely recognised voice in modern Pashto philosophical poetry.
Recorded works
Poems
د زنې خال
په سپينو گوتو ايرې کړې پورته
دوه سترگې
کله گورم زمکې ته اؤ کله گورم ستورو ته
الا بلا به گردن مُلا
ما په گل کښې وليد چې تۀ ئې نۀ مومې کتاب کښې
باويړې
بيا شروع
ارنی
ځان له څۀ بانه زۀ د بيگا اؤ سبا گورمه
ډهنډ کښې
گوره بلبل په پنجنره کښې جوړ
مړه شمع
ماته نسيمه مۀ وايه
روک خيال
يو خېشته غوندې ماشوم وۀ، کۀ يو خيال کۀ يو خمار وۀ
يوه قصه
څوک په ساز کښې
غنی غنی ته
ما وې غنی يار څۀ بې اندازه غوندې ئې
خان راخيستي دي ملا پسي څو باړي خپل کور سم کړه څه پر دي غمونه ژاړی
بل ته وائي د حرص وباسه غاښونه او پخپله سوان په لاس تيروي داړي
چه مستې او ځوا نې وې اوجا نان وې او ډ ک جام
ډ یر کلونه، لږ یاران ، اوغمګین غوندی ماښام
ټټودوست کا سنډا یا رکا خر کړه خپل مطلب پري بار کا
خوار لوهار ته لا لا وایه چه تیره د رله سپار کا
کله مخ زه په قبله کړم کله کړم مخ و جانان ته
هیڅ په فرق یې پوه نه شوم ربه! خیر مې کړې ایمان ته
پرچه د شهبا زلری او ستر ګې دعقاب
زړه پوست دبلبل خوږی خبرې د ښارو
سترګو دجانان کی زما ښکلې جهانونه دې
وادی خله دنیا زه وږی ستا ددنیا نه یمه
زما بخت د شمع بخت دي یا به مرمه یا به سو ځم
يا به ویښ له ده دریاب ځم یا به پاس په چپو خوځم
که زه نه يم خوشحالي به چيرته وي
که خزان وي مالي به چيرته نه وي
مچ دزمرې سترګي شکوې ماشی داوښ وینه
خدایه ! ستا عجیبه دنیا توره ده که سپینه
اي زما د زړه بلبله ولي ژاړي
ولي څه پسي خپه ېي څه شي غواړي
د أسمان دسوري لاندي
اود ستور د مشغولا کښي
خدايه وکړم د غنچي سره خندا
که د خوار غريب بلبل سره ګريان
چه پخواني وو څه وزيران
وي به ئي ږيري لوي مچان
د جهان خبري ګوره بيل به نکړي سپين له توره
اي غني ګيله تري مه کړه شوه ړنده دنيا شبکوره
لوي دي زړګي لري چه اسري لوئي لري
چه څوک هاتيان ساتي درد اي ز لوي لري
ورو رو ظالمه دا چغي ناوري
ورو رو پري پښي ږده دانه دي خاوري
که تش په عقل وي په لياقت دي
نه په نصيب وي نه په قسمت دي
دنيا ګئ څه ده غم او غوغا څه ده سوي داور سوز او سودا ده
ليوني وائی ياره خره داده چا جوړکړي ځان له ښه مشغولا ده
سترکو دجانان کښي زماښکلي جهانونه دي
وادخله دنيا زه وږي ستاد دنيا نه يم
ولاړومه پهاور کښې ماوی اور زما قسمت
لمبې دقسمت نه وې لمبی زما دمئت
عقل ترینه ږیری وخوړ خیټې تری ایمان وخوړ
ګوره په وربشوکښې خره لأل دبدخشان وخوړ
ای دحسن اونور دریابه!ما له یو ټکې دنور را
سترګې ډکې دخندا را شونډې ډکې دسرور را
سوی باغ تالا ګلشن دې مړاوۍ ګل خاورۍ چمن دې
نه بلبل نه لولکې شته نه نرګس نه یاسمن دی
Books and editions