Modern · Philosophical
Ghani Khan
غني خان
Poet, philosopher, painter, and sculptor with a singular voice shaped by beauty, free thought, and human contradiction.
Life and work
Introduction
Abdul Ghani Khan was one of the twentieth century’s major Pashto poets, philosophers, and artists. The son of Abdul Ghaffar Khan, he found his own literary voice not in politics but in the pursuit of beauty, existence, reason, and love.
Ghani Khan’s poetry brings together wit, colour, philosophy, and restless questioning. He also painted and sculpted, writing poetry in conversation with artistic traditions from both East and West.
The most distinctive and widely recognised voice in modern Pashto philosophical poetry.
Recorded works
Poems
غم
پنس مې "بخمير" روک کۀ قلم تش د سياهۍ
ښځه
ښځه يوه ياره وی په کچ سړی له جوړه وی
غمونه
په خندا د سرو غوټو کښې
حسن
اوه تپوس د حسن مکوه
حساب کتاب
په ژړا ژړا مې عمر په سجدو مونځونو تېر کړو
حساب
يو خوا ليونے دے د ټيکرو جام په لاس
حقيقت اؤ مجاز
دا دوه حورې د جنت دی وهی شرابو کښې لامبو
اگست 1947 ع
نن انسان شو د انسان دوينو تږے
ناوې
اُف دُنياگئ پليتې، گنده د گندو بوټې
نرس
د دړدمند د خوار خدمت، خدمت نۀ دے عبادت دے
د غم لُور
لنگه تياره شوه رڼا ئې راؤړه
دا زمونږ غوندې د روکو کومه لار؟
خوش نصيبه، خوش قسمته وې منصوره
د يو داسی ( د بُت وينځه)
په گوگو ووې گوگوشتکې، تورانۍ په تنانه
په تيره دا دُنيا
خانده نن مۀ کوه غمونه د سبا
جوارگر
په همواره لار کاروانونه ځی او په غرونو روان خط وخال سړے
بنده
بنده بدليږی داسې بدليږی
نوې بلا
کله کله راپېدا شی
د لندن معشوقې
دلته خوا ته ازغی دی
نوے کال
خاونده بيا سپرلے شو، دنيا يو کال واړؤ
اے د لېونيانو نيکۀ
اے د يېونيانو نيکۀ مونځ ښۀ کۀ مستی ښۀ ده؟
دُعا
اے د حسن اؤ نور دريابه! ماله يؤ ټکے د نور را
نوې سياست
د اوښيارو لارې مې ډيرې زده
غزل
د رنگ په جام کښې طوفان پورته شو
د فقيرانو غزل
وروره! دے دا جهان يو مکان د فنا
غمگينو سترگو
خوب کښې بابا وليدم
لوږه
چې شی خوله د خوږو سپوره
لارې
چا له مينه ورکړې چا له يخې د لاس سُوکې
لېونے
يو ښار ئې روان کړے د نرو نرو کوڅو دے
د ژمی ماښام
او نن د ژمی ماښام
د انگور ليکل
اے د انگور بچوړې
پېرے
ويره پېرے دے
تښته تښته دلرُبا
تښته تښته دلربا
تجربه
د رواج چپې مې وسوې
تقديريان
څومره چې مُريد کښې وی خرتوب هغه پتير خوری
شاعری
د سگرټو بېخ مې وښکۀ
صاحب
زوے مې راغې د يورپ د تربيته
څۀ وکړم؟
يو سړک د گلستان بله لاره د زندان
حال زما
هېڅ د عشق له غمه نۀ دی برابر غمونه کُل
رڼا د شمع کښې د سحر نوُر راغے
تاؤ د غرمې لاړ ماسپښينے شو
زۀ هم جادوگر يمه
رنگ اؤ اواز دواړه د اوو اوو پردو دی جوړ
زړۀ چاؤدے
ستا زړگے وچوه پښتونه
زور
خداے چې پېدا کړۀ دځان نه زور
زما محل
د سيند د سپينو شگو نه مې جوړ کړو يو محل
زوړ اور
اوه د غمه مې شو سپين د سترگو تور
زما د گلو لښتې
خداې ږو زۀ به ؤم خوشحاله د جفا خنجر په زړۀ کښې
يو شعر
لاړ سبا شو لاړه د ژوند بله شپه
يو بې مهاره اوښ ته
تۀ اول هم زما رور وے
گډورے ځی په شا
چې زور په مخه وکړی سخته ووهی ډغره
Books and editions