Modern · Philosophical
Ghani Khan
غني خان
Poet, philosopher, painter, and sculptor with a singular voice shaped by beauty, free thought, and human contradiction.
Life and work
Introduction
Abdul Ghani Khan was one of the twentieth century’s major Pashto poets, philosophers, and artists. The son of Abdul Ghaffar Khan, he found his own literary voice not in politics but in the pursuit of beauty, existence, reason, and love.
Ghani Khan’s poetry brings together wit, colour, philosophy, and restless questioning. He also painted and sculpted, writing poetry in conversation with artistic traditions from both East and West.
The most distinctive and widely recognised voice in modern Pashto philosophical poetry.
Recorded works
Poems
دوه خبرې
نن مې ماته جانان وکړې دوه خبرې د مستۍ
راگ
په تکليف کښې د يو دوست تکړه اواز
روکه
زړۀ مې د غم لړو کښې
از بيل ته
زما هېر به نۀ شی ستا لبان ښېسته
افسوس
زما ستا سره ياری!
ووايه جانانه
نوم د مينې خوږ وی کۀ پښتو کۀ عربۍ کښې وی
انسان اؤ فطرت
زما زړۀ د خوشحالۍ تازه چمن وۀ
فلسفه
واؤره فلسفه د لېونتوب د لېونی نه
سزا اؤ جزا
هېڅ په پته دې پوه نۀ شو
ياد دې دی
اے د پستو سترگو ښاپيرۍ، چې ستا دی ياد کۀ هېر؟
ښارے
ستړے مۀ شې ستړے مۀ شې خانه! خېر سره راغلې
عبادت
د ملا عبادت کسب
عدم تشدد
د غضب په نيلی سور شو
غزا
مسلمان به نن غازی وۀ
غرور
کۀ زۀ بد يم ښۀ دی څوک؟
مستی
رڼا چې مسته شی، رنگا رنگونه شی
اے د هرچا دلبره
د الله نُور تۀ ئې
جنډه
سر مې لوگے شه له تا، سترگې مې ځار شه
جهاد
خېټه د ډالرو ډکه، لاس کښې د زهرو جام
قېد
د سحر تېل اؤ دال
قېدی
څوک د زړۀ غُلولو نشته
بې پروا لکه لولکۍ وې
بې پروا لکه لولۍ وې
يو جام
مستانه ساقي راشه
نقاب
دا چې زۀ ځان لېونے کړم، دا زۀ تنگ شمه د ځانه
تنظيم په نظم د عبدالاکبر خان
غنی کړې سترگې پټې ستا تصوير ئې اوليدۀ
مست
چې مې زړۀ مست وۀ، دُنيا وه مسته
نور اؤ سينگار اؤ خُمار
گل له د بنده ښائست، سترگو له پسته رڼا
عقل مې حېرانه
زړۀ مې بېقراره، بې ارامه مې دے خيال
د حورو ښکار
يو عاشق د گلونو د حورو په ښکار لاړ
شاعر
پرچې د شهباز لرې اؤ سترگې د عقاب
راشه ورو ديار غمه
راشه ورو د يار غمه، پريوځه په سينه زما
بنی ادم ته قصيده
لوئ شې گوډاگيه اؤ ټوپونو نه دې ځار شم
مخ د جانان
کله مخ زۀ په قبله کړم، کله مخ کړم و جانان ته
تماشه
خښتک د پښتون شليږی باچا خان ورته گيندې وهی
رښتيا
چې مې باغ د گلو نۀ وی بهار به څۀ کړم؟
ښځې
چا له شراب ورکړی، چا له سرې وينې د جام
زړه نوې
زوړ اشنا زين کړے اس دے، دے زوړ کور لکه جنت
اراده
نۀ مې يار شته نۀ به وشی
زبرگ
چې دې وس د بدو نۀ وی څۀ به تۀ، څۀ به دې ښه وی
د توت ښاخ
کۀ دے سُر کۀ سرور نو دے پائی په غم
د جېلخانې خوب
خوب وينم عالمه کۀ ئې څوک راکړی معنی
د جېلخانې خوب (2)
خوب وينم چې ناست يم د جيندی په يخه غاړه
د جېلخانې خوب (3)
خوب وينم چې باغ دے د گلونو اؤ ماښام دے
د جېلخانې خوب (4)
خوب وينم چې سپينه سپوږمئ پاس په خندا راغلله
د جېلخانې خوب (5)
خوب وينم چې پټ شوم په نسيم کښې بهر لاړمه
د جېلخانې خوب (6)
خوب وينم چې زۀ لکه لولکه په سېل ووتم
د جېلخانې خوب (7)
خوب وينم چې پورته لکه چغه د منصور شومه
سلام
نۀ ساز شو، نۀ سوز شو بس هسې ژوند تمام شو
Books and editions