پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
په ليلی پسې ځم
مکړه په ما هسې گمان چې په دنيا پسې ځم
څومره به ښه وی
چې په سپين مخ دې زلفې خورې وی
زه څوک يم
زه بل څوک نه يمه اولاد د غريبانو يمه
زما گناه
نه مې د چا مال خوړلی نه مې څوک وژلي دي
زما خوب
وربل يې ما په خوب کښې پرېشان ليدلی دی
انسان
زه جسم نه يمه روح ددې جهان وگڼه
څه جوړ شوه؟
زما د آه له حرارته دوزخونه جوړ شوه
عدالت
فرق د حق او د باطلو لوی حکمت دی
دوه ماموران
زمونږ په محله کښې يو دوه کوره ماموران دی
د حق جذبه
د حق جذبه ده چې په ځوی د پلار بوتان ماتوي
خاورې اوگردونه
که څنډې کله جامې خپلې له خاورو
فرد او ملت
په زرگونو کلو ژوند کړي ملتونه
علم او پوهه
بصيرت او علم نشته په کتاب کښې
سړيتوب
د توتيانو له وينا دا معلومېږي
سياست
سياست دمطلب سرته رسول دی
بې قدري
لکه گل د بيابان هسې لويېږم
ديموکراسي
پرستش د يوه تن بت پرستي ده
د روح اطمينان
هغه ځای کښې وي دژوند واړه خوندونه
صبر
ځينې وايي صبر غم کښې نه ژړل دي
د دنيا قانون
يوه ورځې سحر ووې په خندا کښې
يوسف او زلېخا
ته يوسف نفسي ازرو دې زليخا ده
فکر او مينه
مينه تل اوسي د زړو لاندې کورو کښې
د آشنايي اثر
له غمو سره مې هومره آشنا يې شوه
فکر او کار
چې له لرې سړی کاندي سنجشونه
بې خبري
په گودر پېغلو منگي خپل ډکول
علت او سبب
هسې وايي سوی سوی پتنگان
دهقانه
ستا د لاس گل ته بلبله خوشحالېږي
شعر
چې په جهان کښې نوراني روښانه لمر پيدا شو
مات کودړی
د گودر په غاړه پروت و مات کودړی
خوشحالي
کور و کلي کښې سکوت او قراري وه
صحيح فکر
که مې سر شي دهاتي له پښو لاندې
حکمت او شعر
په رڼاکښې د لمر څومره لوی حکمت دی
سپين او تور ديوان
چې څه کړی په جهان کښې سلېمان دی
حقيقت
کبان وايي ژوند پيدا دی له دريابه
ثواب
د بډای ثواب د وږی مړول دی
دشاعر شعار
په سر کښې فکر د وطن په زړه کښې مينه ديار
دباغ ونې
يوه باغ کښې وې ولاړې ډېرې ونې
پښتون ته خطاب
پرون سالاروې نن د نورو صوبه دار پښتونه
د پښتون ژړا
پښتونه! خدای ږو ستا په حال باندې ژړا راځي
د پښتون ژړا
د مغلگۍ بمونو ويښ له دغه خوبه کړمه
د پښتون ژړا
څو پيسې مه گټه عزت او اعتبار کړه حاصل
توره، پښتو، پښتنواله
چې په توره مري شهيد دی هغه نه بې پردې کېږي
توره، پښتو، پښتنواله
تورياليو په حضور کښې سرټيټ کړی افلاطون دی
توره، پښتو، پښتنواله
عبادت په توره خدای ته زيات له هر راز عبادت دی
توره، پښتو، پښتنواله
با شرفه ژوندون وکاندی چې له مرگه نه بېرېږي
د الفت خبرې
د زړه خبرې د الفت خبرې
د حق رڼا
له وهم وخياله او د عقل تصور نه بهر
پروردگاره!
پيدا دې کړه پسونه هم لېوان پروردگاره!