پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
ابتکار
فراخۍ کښې خوشحالي مبتذل کار دی
ژوند
لاس به وانخلم له ژونده که مې دواړه لاسه پرې کا
د مونشن د سفر يوه خاطره
دلته بل رسم و رواج بله دنيا ده
د وطن محبت
د وطن په محبت باندې قسم خورم
د وطن پالنه
لکه شمع که ځان وسوزې په اورته
گرانه وطنه!
گرانه وطنه! څومره زېبايې
د وطن خاوره
چې کېميا بوتی پسې گرځي څوک په سمه او غر
سپين غر
څوک پردی نشي ورتللی لار يې سخته ده بېشانه
په باغ کښې
ښکلی باغ تازه چمن و د گلانو
آزادي
په شړۍ کښې ښه يم زه آزاد فقير
د زړه شکوه
گلونه ډېر دي گلرخان نشته
د ژوند ډيوه
شپه د وصل وه مجلس و ديارانو
پسرلی راغلی
باغوانه زېری مې درباندې پسرلی راغلی
د بهار فيض
پسرلی بيا راغی وطن ته له فيضانه سره
د خزان سندره
دا شنې پاڼې ورځ په ورځ گوره زېړېږي
د مني خاطره
دخزان تابلو لري څومره رنگونه
په وربل باندې گرد
خاورې شومه نو مې ځای پاس په وربل شه
د حسن جلوه
په غرور د حسن نمروخوت آسمان ته
ملت او مملکت
خوا په خوا غاړه په غاړه خوله په خوله وې
لوی افتخار
زمانه ږدي په هغه سر د افتخار تاجونه
ويده گوجر
د سيند په غاړه په شنه ورشو کښې
ناڅاپی کاڼی
يوه ويلې ماپه عمر کښې آسمانه
ټگی او ريا
تا د کوم فرعون د ظلم سحر مات کړ
عاقبت
عاقبت به يې سېلاب د اوښکو يوسي
زما حال
تپه تياره ده زه رڼا ته انتظار لرمه
د اميد رڼا
امتحان دې ډېر نژدې دی چې به څه درنه جوړېږي
لمره!
په سپين مخ دې د هجران شپه سبا کېږي
د وطن ترانه
وطن دی کور زمونږ د سترگو تور زمونږ
دافغان ترانه
تل دې سرونه زمونږ اوچت وي
د يووالی ترانه
دا وطن دی په مونږ گران
دمعارف ترانه
د جهل دوره تېره شوه دا عصر د عرفان دی
د غيرت سندره
مونږ پښتانه يو د غيرت په ځای کښې سر ورکوو
استعمارچيان
جالونه شته دامونه شته باښې لري تازيان لري
علم اومعنا
بې معنی کله پټېږي په لباس کښې
دپلار توره
په چت کښې وينم زړه توره د پلار
نه ځي
دروندوالی غرونه پښتونواله پښتنونه نه ځی
ښکاري باز
باز نيولی په منگولو کښې سيسۍ وه
زخمي زړه
زړه يې مه بوله تور کاڼی د صحرا دی
د شاعر نظر
زه يې پېژنم شاعر دی بل څوک نه دی
څه گورم
گورم جهان کې څوک کعبه ځينې بوتان جوړوي
غريب ماشوم
د غريب کاله ماشوم دی هر هلک يوځل وهلی
حوار حسن
په زړو جامو کښې ما وليده حوره
همدردي
ژاړي په غمونو کښې خواخوږی له هر چا سره
حسن او نظر
د ړانده بډای په کور کښې ښايسته ښکلی ليلاوه
بډای
يويې لوی بولی هغه بل ورته وړوکی وايي
ماشوم
چې نوی گل د پسرلی ددې دنيا ومه زه
غزل
چا چې ايښی دا شين خال ستا په جبين دی
د ناز مېرمنې
ورور دې خواري او مزدوري کوي له پلاره سره