پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
انتظار
لا مې اوس هم سترګې سرې له انتظاره
د ښځو شکوه
بادونه د خزان غوټۍ خندا ته نه پرېږدي
اواره
زه له ډېرې مودې وروسته
نا لوستی کتاب
او زه؟
نیمګړی خوب
څه نازولې شپه وه
زما ربه
ربه زما که ګوناهونه دي ډېر
تش کاغذ
تا ته مې خط لیکلو
راز و نياز
زه چي د شپې ستا د ليدو په تمه
نابللی رويبار
څوك يې چي بيا مي ناكرار زړګي ته
شينکی آسمانه
ما خو دا نه ويل شينكى آسمانه
شينکی اسمانه
چي د كڼو غوږونه وپاڅوي
شيش محل
څومره خوږې وې برايي د نيمي شپې خبري
سپين وېښته
كله مي زړه ته سي راتيري پخوانۍ خبري
زنداني بلبل
دې پراخ جهان كي تا ته نصيب سول
د تورتمونو ښار
موږ د رڼا له كوره لپي د نور ډكي كړلې
د سباوون په تمه
زه د زوى مړي سباوون په تمه
پټه مينه
د غم شپېلۍ به راته نه ږغوې
آيينه
زه نور د مستي ځوانۍ چيغه نه يم
بې رنګه مستي
ولي را استوې تصوير د پرون
بېګانه نسيم
زه هر سهار چي د نسيم مخي ته
تصوير
سړه د ژمي شپه ده زه ستا له يادونو سره
شپېلۍ
زه چي زلمى ومه كلونه مخكي
د توپان شپه
ما د ساحل له غيږي وخوځوئ
د جانان تصوير
ما ته مي سل ځله رويبار ويلي
د رڼا څاڅکی
د خداى له ښكلو هنرمندو ګوتو
د هستۍ مستي
پرېږدئ پرېږدئ زما لاسونه زه اورونه په لړمه
معصومې
چېرته د مني مازيګر د سمندر پر غاړه
پرېشان خوبونه
زه چي دا ټوله سړه شپه ستا پر مړوند بيده وم
پرېشانه خوبونه
هغه د عمر په محبس كي زنداني آهونه ـ
وياړ
څومره شېريني دي د جنګ د ميدانونو كيسې
تياره تصوير
ته چي په نيمه شپه كي غلې غلې
مور ته
ستا له قسمت سره د ميني پټ ځنځير تړلى
غزل
يو ته نه يې پر هر چا مي شك پيدا سو
د وطن ترانه
ګران افغانستانه تا به بيرته موږ ودان كو
د نغمې قبر
ما به ګرېوان په سړاوه اوښكو مي اور واخيست
د شينډنډ فتح
زېرى راغى د اغيارو لښكر مات سو
مسافر خوب
برايي مي خوب ليدى چي مخ پر ښار ځم
محشر
شيخه مه راځه محشر دى مځكه سوځي آسمان سوځي
ملک بلوخان
دې كيسې ته مي غوږ نيسئ هوښيارانو
ملک بلوخان
نه خبره يم د چا له رنځورانو
ملک بلوخان
خپل كاله ته به ورځم پس له كلونو
دوه ماران
هوښيارانو دي راوړي دا نكلونه
دوه ماران
كله كله به ښكار پاته تر مابين سو
دارالمجانين
ما يو نكل اورېدلى دى يارانو
حياد آباد
يوه ورځ چېرته مجلس كي د يارانو
حيات آباد
د سرونو په بازار كي چي څوك زر خوري
اېکېرس او ډېډېلس
د تورو سمڅو هسكو څوكو اتل
د ښامار افسانه
وايي پروت په چين ماچين كي يو لوى ښار و