پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
ځنګل شاهي
كتابونو دي راوړي دا نكلونه
پښتو متلونه
بېګانه له خپله نه سي سمېدلاى
د غرب تر آسمان لاندي
د خاطراتو له كوڅو څخه مي
تڼاکي پښې
په خواږه خوب د ونو سيوري ته ويدو ملګرو
پسرلی سږکال وځنډېدی
د اورګاډي د پټلۍ سره ولاړ يم
فينسي ځه مخ ته دي ښه سه
هغه اوړى به مي هيڅكله هېر نه سي
پيمان
هغه شپه به مي تر مرګه هېره نه سي
طلاق
څلور كلن زوى راسره دى پر لار
د زړه ماتو مهانخانه
له هغې ورځي چي ته رانه جلا سوې
د زړه ماتو مهمانخانه
په لمبو د تنهايي كي به كړېږې
د ښځي ياغي چيغه
زه يوه ښځه يم ياغي آواز مي اورې كنه
ريښتونې مينه
چي د سيالي ځاى دي نه وي او باران وي
زما لار
نيژدې سوى يم د ژوند وروستۍ شېبې ته
بېګانه په نيمه شپه کي
نه ما ليدلې وې په ژوند كي نه تا زه ليدلى
امريکا دي آباده وي
كه سبا مي دا هستي ټوله تباه سي
مناجات
د جانان د بلا مخ ته خدايه زر ځله مي سپر كې
غزل
خدايه كوم لوري ته ځمه نه د ځان نه د جانان يم
مرګ او ژوند
چي دي شاته وي پرې ايښي د زلمو كلنو ورځي
زمان
دا زمان لكه برېښنا ځي او كه موږ ځو په تلوار
زه پخپله
زه لكه ګل زه لكه خار زه لكه پرخه اشنا
زه پخپله لمبه پايم
زه د غم په شپه پيدا يم خدايه مه وژنې غمونه
زه او زما
چي سو فارغه له كارو د جهان
دا ته يې که خيالونه
دا ته راته راتلې كه دى خيالونه را لېږل
د اورغوي خطونه
ما په خداى قسم دركړى نجلۍ وايه يار دي څوك دى
د خيالونو باران
لكه باران د شګوفې داسي تازه لګېږې
د اوښکو سفر
ما د ځوانۍ ما د مستۍ په بيه
د شونډو تصوير
زه د رود پرغاړه تلم را يادېدلې
د ايمان سرحد
زه پوهېدم چي يوه شپه به مي په غېږ كي نيسې
که ته شهيد نه وای
شهيده نجوني دي زيارت ته درځي
هسته نېستي
زه په شپه كي د تيارې پر اوږو راغلم
هغه شاعر مړ دئ
هغه شاعر چي ستا د دوو سترګو ښايستو مين و
هغه شاعر مړ دئ
د بوډۍ ټال ته دي يو رنګ ور خېژولاى نه سي
ارغوان
دارغوان له سرو ګلونو سره مينه لرم
ارغوان
چي ارغوان ته ګورم
ارغوان
ما يې د سرو پاڼو ترسيور لاندي
د ازل بندېوان
د پسرلي يوه ښايسته سهار كي
وراني جنډۍ
څو كلونه دي تېر سوي ختم سوي دي جنګونه
پښېمانه غرور
ما د خپل عمر د ازل پر تندي
زما ښايستې ستارې
ښايستې نجلۍ په خمارو سترګو كي
درڅخه ولاړم
ستا دپاره يې زه نه ليكم نظمونه
سترګي
پرون مى ناببره
وروستی ماښام
يوه شپه چي شين آسمان له ستورو ډك و
خزانه
دا يوه لار ده تورو غرو ته پر دښتونو تللې
سوځلي يادونه
زه خو منكر نه يم پرخپله مينه
ته به يې او زه به نه يم
دا ته څوك يې چي دي ښار زما د خوبونو
شعر
منظومي كرښي دي چي كله په لوستلو ارزي
پښتنې نجلۍ
وا پښتنې نجلۍ نظر دي نه كم
مينه
درته به څه وايم له ميني چى د چا كيسه ده