Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
ما ته تيارې راوله
ما ته مه وايه چي شپه څونه اوږده سوه
د رنګ برخه
خدايه كشكي مي د عرش په كنګرو كي
د اميد شمع
ما د شپې په تور ګرېوان كي
ګونګی مسافر
زه لكه اوښكه له خپل كور سره اشنا نه سومه
حجة الوداع
په سره اهاړ كي د غونډۍ پر څوكه
بي بي رابيا
بي بي رابيا هغه د عرش ملكه
د خلکو خولې نه تړل کېږي
يو سړى و خپله ښځه ورسره وه
د موږکانو جرګه
د لوى ښار څخه دباندى يو لوى كور و
د پاچا نوي کالي
پخوانيو زمانو كي يو سلطان و
غلط ادرس
يو غريب سهار له خوبه سو راپورته
غلط ادرس
پر ګدا باندي يې جوړ پيسه باران كړ
دوهم واده
يوه كلي كي نامتو غښتلى ځوان و
دوهم واده
يوه ورځ د خان د ښار په منځ كي شپه سوه
دوهم واده
په هغه شپه كليواله سوه ارزانه
دوهم واده
ټول د ګراني په قسمت سول چي خواږه وه
درې غوايي
درې غوايي يوه ځنګله كى اوسېدله
درې غويان
چي په اصل او كم اصل تېر وتلم
دوکانداري
په كوڅو كي صحرايى غرمه روان و
قناعت
پخوانيو زمانو كي ماهيګير و
غيبت
هستوګن په يوه كلي كي باغوان و
د جنازې کالي
شين سهار چي لمر لانه و راختلى
د کوه طور پر لور
كوه طورته پيغمبر موسى روان و
د ملا نصرالدين غوا
ډير پخوا په يوه كلي كى ملا و
ښکاري پاچا
پخوانيو زمانو كي يو پاچا و
بشپړه نشه
يو سړى د ښار د منځ په ناحيه كي
د پېريانانو حمام
يو سړى له ليري ځايه و راغلى
د بېګار مالونه
پخوانيو زمانو كي يو پاچا و
د استاد رمزونه
لوى سكندر هغه پاچا د پاچهانو
د نمرود لښکري
كتابونو كي راغلى دا بيان دى
متلونه
چي اوښان پـه نڅېدو سي په رقصونو
متلونه
مرګ د ډېرو پرده پوښ وي كله كله(٦۷)
متلونه
مه مي چا ته کړې څه پاته چي ميراث سم
متلونه
دا دوستي تر مزله نه سي رسېدلاى
متلونه
په دوستي كي دښمني درته پيدا كړي
متلونه
دا دنيا ده په نصيب د بډايانو
متلونه
تل اوښيار اوسه باور ورباندى نسته
غزل
په ژوند مي نصيب نه سوې جنازې ته دي درځم
پايکوب
زموږ يې لاسونه په ګناه ولړل
اسحاق ننګيال ته
يو خاموش پيغام مي مات کړل
غزل
آسمانه بيا لکه چي نوي افسانې جوړوې
سندره (آشيانه)
بيا په زړه کي ګرځي زمولېدلې ترانه
افسانه
يوه ورځ به زما او ستا د ميني کيسې
ابليس وخندل
خالق دا ښکلې دا رنګينه مځکه
تصوير
سړه د ژمي شپه ده زه ستا له يادونو سره ـ
تياره سباوون
رويباره ړنګه سوه د هيلو خونه
تنهايي
زما څخه ليري نه سئ خلکو ما يوازي نه کئ ـ
جلوه
زه رباب ته مي شهباز يې
غزل
دا ډېر کاږه کاته به دي ايمان لره بلا سي