پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
تخت نشيني
په نظر د نکته دان (او) سخن سنج
مزاحمت
بيا چې وخت د بهار تېر شه ژمی راغی
وصال
قصه دا چې شاه گدا سره وصال شو
شېخ بنور!
اورېدلی مې دا نقل په دا باب دی
مزدوره
نه ځان بولم ملايکه او نه حوره
څړه
دا خپل کور زه ځکه کور بللاى نه سم
بلنه
ستا آواز راته چي ما لره را درومه
د سترګو رنځ
زه طبيب ومه او کوت به مي هر کلى
وسوسې
پرون ما ليدلې پېغله وه که حوره
د لاس نخښه
د اوبو واله چي ستاسي د کلا نه
خالي تخت
شپې د امن وې تازه د دې دنيا وه
هجرت
چي له خپله ښاره کړى موږ هجرت دئ
د ژړا ځاى
زه وم پېغله ، تاسي چيغه کړه چي جنګ دئ
سندري
مسافره چي تيار سې ته سفر ته
سندري
نو به اړ يې چي خنجر درسره واخلې
سندري
نو به سم د کوربنو ور ته خنجر وي
سندري
چي يې اوري نو غمونه يې ټول هېر وي
د فطرت مرسته
زه خبر سوم چي دئ مېلمه راتلونکى
د فطرت مرسته
ده رڼا يې ډېره تته ، ډېره کمه
د اوسپني کلا
چي وتمه زه په دوه لاسه دنيا ته
لارښود
کوټل سوي وو زموږ دا خوږمن زړونه
د تن غړي
په وجود چي مي لوى خداى وو پوري کړي
زما شپېلۍ
يوه پېغله ناخبره له جهانه
ورک ماشوم
چي له خپله کاره راغلم کله کور ته
دېوال
چي له تاسي مرور ستاسي نصيب و
وَ اَنَّهُمْ يَقُوْلُوْنَ مَالاَ يَفْعَلُوْنَ
زه شاعر وم ملغلره مي هر خيال و
زما برخه
چيغه پورته سوه چي خداى مو مهربان دئ
کچکول
ناقراره مي له درده بيا زړګى دئ
ثنا
توره شپه دې کله کله د غمونو انبار راوړی
دُعا
سترگو د جانان کښې زما ښکلی جهانونه دی
وصيت
کۀ خازې شنې مې په قبر وی ولاړې
پټ جانان
هغه جانان چې کُل جهان ترې قربان
پټ محبوبه
ائ چې ستا د سوی زړۀ نه د غمونو وينې څاڅی
بې قراره ځيگر
بې قراره ځيگر زما نور هم بې قراره شه
بابړه ( په 12 اگست د ډوز په ورځ)
نن د مستۍ ورځ ده گوره زۀ په مستېدو شومه
مهذبو ته
مهذبه خدائې پېدا کړئ کار د پاره
گاندهی ته
مانه دې جوړ کړو د پوه ماه توت
بانه
چې ئې عمر په صحرا وی د خزان نه گيله نۀ کا
رُباعی
نۀ د کونډو په ژړا کارونه کېږی
دا هم زما، دا هم زما
ما وې تۀ منصف شه په خندا ئې وې گل اندام زما
مولانا
د حُسن په بازار کښې مولانا يو ورځ روان وۀ
يو شعر
مات هغه مړوند شه چې د يار د څټه تاؤ نۀ شی
نرم زړۀ
د ځوانۍ خېشته کمر مې
زړۀ مې گوره
اميران به پولاؤ در کړی
حاکم
لاړمه منډۍ ته د تهذيب د غُلامانو
خان لاله
بچ شی عالمه لرې شئ لوئې اېټم بم را روان دئ
حوره
گل ئې د ايران دلبره، سېب کۀ د شېراز ئې؟
د جمعدار ژړا
زوړ زۀ گنهگار يمه