معاصر · شعر او نثر
ګل پاچا الفت
Gul Pacha Ulfat
د پښتو نامتو شاعر، لیکوال، ژورنالېست او د ژبې او ادب د بنسټونو فعال مشر.
ژوند او اثر
پېژندنه
ګل پاچا الفت په ۱۹۰۹ کال د لغمان د قرغیو په عزیز خان کڅ کې زېږېدلی و. هغه دیني او عربي علوم ولوستل او په ۱۹۳۵ کال یې له انیس ورځپاڼې سره رسمي ادبي او ژورنالېستي کار پیل کړ.
الفت د ولس اوونیزه جوړه کړه، د پښتو ټولنې مشري یې وکړه، په کابل پوهنتون کې یې تدریس وکړ او د شعر، نثر او ټولنیز فکر ګڼ اثار یې ولیکل. هغه په ۱۹۷۷ کال وفات شو.
د شلمې پېړۍ د پښتو روښانفکره، اخلاقي او ټولنیز ادب یو بنسټیز شخصیت.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
د پښتون حال
باغ و بڼ يې بې بلبل بې عندليبه
محمد ظاهر شاه ته
بهار سم در سره راغی شهرياره
څه غواړم
نه سره او سپين نه ښې ماڼۍ نه مهرويان غواړمه
پښتنواله وايي
د خيبر غرونه رغونه ما په سرو وينو لړلی
وطن وايي
واوره ای پښتونه ! زه ميراث ستا د نيکو يمه
پښتانه وايي
سرورکوو د خپل غرونو جگ سرونه ساتو
له خدايه سره
خاونده تا په انسانانو کې قومونه کړه جوړ
د پښتنولۍ نغمه
لباسي به درته وايمه جانانه
آزادی
شهرت د عقل له نامه د افلاطونه نه ي
دوطن شهيد
څوک چې شهيد شي دخپل دين او د وطن د پاره
مونږ څه ليدلی
مونږ د انسان په صورت زښت ډېر شرمښان ليدلی
د پښتون سندره
تېره توره مې ده خوښه غړۍ
د نظرخاوندانو
که ديد نه وي نه تياره او نه رڼا شته
دزمانې سندره
را سره دي لباسونه رنگ په رنگ
ورځ او شپه
اضداد:
غنا او فقر
غنا : راسره شته دی ډېر نعمتونه
خوشحالی او غم
خوشحالی: زه يم هلته چې نه غم نه مصيبت وي
تناسخ
کله فکر د يوه بل کې حلول کړي
مسخ کېده
ښه سړی چې له بدانو سره مل شي
د روح اطمينان
هغه ځای کې وي د ژوندون واړه خوندونه
عيب پټونی
په دنيا کې که عزت که اعتبار دی
د سوز ژړا
شمع وايي ما پتنگ له رڼا راوړه
تازگی
يو څو ورځې وي بهار د سرو گلونو
محبت (1)
محبت زيږي د زړونو له شوکته
محبت(1)
بې له مينې که احسان يا مدارا وي
محبت(2)
رښتيانی دوست نه لري هغه سړی
محبت(3)
په دوستۍ کښې که څوک چل او سياست کړي
محبت(4)
محبت وي تل د زړو لاندي کوروکښې
زړه (1)
خوله پرانيزي دگلشن غوټۍ سباته
زړه (2)
زړه پټ مه ساته هېڅکله له ملگرو
آغاز او انجام
يو څو روځې پس يې بادو يوړلی پاڼې
حسن او جمال
د جنت حورو زړه وړی د زاهد دی
پل صراط - دسکندرسد
د ايمان د خاوندانو دا باور دی
صياده
ستا له لاسه دا ښايسته هوسۍ زخمي شوه
د آزادۍ احساس
يو پټ غلی احساس دی چې آرام مې نه پرېږدي
ثواب
د بډای ثواب دوږی مړول دی
د شاعر آرزو
څه چې شاعر د څوارلسمی شپې سپوږمۍ نه غواړي
شجرة الرضوان
د شاعر فلسفه : نه پوهېږم چېرته تلمه؟ څه مې کار و؟
سکون او حرکت
تقدم او تاخر: يوه ورځ د خپل هېواد په ښکلو غرو کښې
د انسان پوهه
نور څه نه وينم د ځان په تماشا يم
ورکه رڼا
له خواږه خوبه راويښ شوم هلته ليری څه رڼا وه
صحيح معرفت
بې تميزه خدايږو سترگې د جهان دی
لوی والی
شپه او ورځ ورپسې گرځي هر انسان
مغرور انسانه
دا چې لوبې په سرو سپينو هر سبا کړې
زړه غواړمه
چې د غمجنو په حال سوزي هغه زړه غواړمه
اخلاقي ښودنې
که پخپلو هوسونو زوروريې
اخلاقي ښودنې (2)
عزت نشته زورورو په حضور کښې
اخلاقي ښودنې (4)
چې په سمه لار څوک نه ځي بينا نه دی
کتابونه او نسخې