معاصر · شعر او نثر
ګل پاچا الفت
Gul Pacha Ulfat
د پښتو نامتو شاعر، لیکوال، ژورنالېست او د ژبې او ادب د بنسټونو فعال مشر.
ژوند او اثر
پېژندنه
ګل پاچا الفت په ۱۹۰۹ کال د لغمان د قرغیو په عزیز خان کڅ کې زېږېدلی و. هغه دیني او عربي علوم ولوستل او په ۱۹۳۵ کال یې له انیس ورځپاڼې سره رسمي ادبي او ژورنالېستي کار پیل کړ.
الفت د ولس اوونیزه جوړه کړه، د پښتو ټولنې مشري یې وکړه، په کابل پوهنتون کې یې تدریس وکړ او د شعر، نثر او ټولنیز فکر ګڼ اثار یې ولیکل. هغه په ۱۹۷۷ کال وفات شو.
د شلمې پېړۍ د پښتو روښانفکره، اخلاقي او ټولنیز ادب یو بنسټیز شخصیت.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
لمره!
په سپين مخ دې د هجران شپه سبا کېږي
د وطن ترانه
وطن دی کور زمونږ د سترگو تور زمونږ
دافغان ترانه
تل دې سرونه زمونږ اوچت وي
د يووالی ترانه
دا وطن دی په مونږ گران
دمعارف ترانه
د جهل دوره تېره شوه دا عصر د عرفان دی
د غيرت سندره
مونږ پښتانه يو د غيرت په ځای کښې سر ورکوو
استعمارچيان
جالونه شته دامونه شته باښې لري تازيان لري
علم اومعنا
بې معنی کله پټېږي په لباس کښې
دپلار توره
په چت کښې وينم زړه توره د پلار
نه ځي
دروندوالی غرونه پښتونواله پښتنونه نه ځی
ښکاري باز
باز نيولی په منگولو کښې سيسۍ وه
زخمي زړه
زړه يې مه بوله تور کاڼی د صحرا دی
د شاعر نظر
زه يې پېژنم شاعر دی بل څوک نه دی
څه گورم
گورم جهان کې څوک کعبه ځينې بوتان جوړوي
غريب ماشوم
د غريب کاله ماشوم دی هر هلک يوځل وهلی
حوار حسن
په زړو جامو کښې ما وليده حوره
همدردي
ژاړي په غمونو کښې خواخوږی له هر چا سره
حسن او نظر
د ړانده بډای په کور کښې ښايسته ښکلی ليلاوه
بډای
يويې لوی بولی هغه بل ورته وړوکی وايي
ماشوم
چې نوی گل د پسرلی ددې دنيا ومه زه
غزل
چا چې ايښی دا شين خال ستا په جبين دی
د ناز مېرمنې
ورور دې خواري او مزدوري کوي له پلاره سره
په ليلی پسې ځم
مکړه په ما هسې گمان چې په دنيا پسې ځم
څومره به ښه وی
چې په سپين مخ دې زلفې خورې وی
زه څوک يم
زه بل څوک نه يمه اولاد د غريبانو يمه
زما گناه
نه مې د چا مال خوړلی نه مې څوک وژلي دي
زما خوب
وربل يې ما په خوب کښې پرېشان ليدلی دی
انسان
زه جسم نه يمه روح ددې جهان وگڼه
څه جوړ شوه؟
زما د آه له حرارته دوزخونه جوړ شوه
عدالت
فرق د حق او د باطلو لوی حکمت دی
دوه ماموران
زمونږ په محله کښې يو دوه کوره ماموران دی
د حق جذبه
د حق جذبه ده چې په ځوی د پلار بوتان ماتوي
خاورې اوگردونه
که څنډې کله جامې خپلې له خاورو
فرد او ملت
په زرگونو کلو ژوند کړي ملتونه
علم او پوهه
بصيرت او علم نشته په کتاب کښې
سړيتوب
د توتيانو له وينا دا معلومېږي
سياست
سياست دمطلب سرته رسول دی
بې قدري
لکه گل د بيابان هسې لويېږم
ديموکراسي
پرستش د يوه تن بت پرستي ده
د روح اطمينان
هغه ځای کښې وي دژوند واړه خوندونه
صبر
ځينې وايي صبر غم کښې نه ژړل دي
د دنيا قانون
يوه ورځې سحر ووې په خندا کښې
يوسف او زلېخا
ته يوسف نفسي ازرو دې زليخا ده
فکر او مينه
مينه تل اوسي د زړو لاندې کورو کښې
د آشنايي اثر
له غمو سره مې هومره آشنا يې شوه
فکر او کار
چې له لرې سړی کاندي سنجشونه
بې خبري
په گودر پېغلو منگي خپل ډکول
علت او سبب
هسې وايي سوی سوی پتنگان
کتابونه او نسخې