Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
چې امید ورته دبـــاغ او دصحـــــرا شــــــــــي
چې له فیضه یې ګلونـــه را پیــــــدا شـــــــــي
راغی پسرلی بیا به وطـــــن ګل و ګلــــــزار شــــي
بیا به په وطن کې دبلبلـــو چــــغـــــهــــار شــــــــي
څومره ښکلي معلومیږي دوطن غــرونه رغـــونه
سپینې تورې وریځې ونم دلته هلته غرونه غرونه
پســــــرلــــــــی ! بیا دې راوړه سره ګلـــــــــونـــــــــه
بیا به جګ کـــــــــړی دبلبلو فـــــــریــــــــادونــــــــــه
هــــــــرکله راشې تازه بهاره تــــــا دي راوړي ګلان بې شمــــــاره
نری شمال دې دم دعیسی دی سحر چې راشي له جګ کهساره
بیا وطن ښکاري تازه نوی بهـــار دی بــــــیـــا پــه غاړه دهر چا دګلو هاردی
باغ کې ځوړند دي دګلو امیلونـــــه ته خو ګوره ورته ! څنګه ښه ګلزاردی
ځمــــکه تمامه شنه بخملــــــي ده نــــــــوی بهـــــار دی دکال ځواني ده
دا زوړ جهان چې بیرته ځوان شو اغیـــــــزه ټوله دپـــــســـــــرلـــــــي ده
ای دهقانه وخت دکار او ستــــــا دزیار دی
ستا دلاس ګټې ته هر څوک امید وار دی
هغه ښکلو چې په خپل حسن سینګار
زړه له هر چا ځنې وړلــــــو په تلــــــوار
د يار و زلفو ته به ځير ومه تر ډېره پوري
ځوړند به زهّ په دا زنځير ومه تر ډېره پوري
د مدينې وخواته ځي او تر مطلبه رسي
پر دغه ل ر باندي مومن تر خپله ربه رسي
مهْ كوه زړګېه! د اغزو ډكه دا لاره ده
ځه چي په صلا د وخت په بله خوا قدم واخلو
چي ځكلولي مېرې غوندي سپين سترګي ځي
په شان د مور، شپه مخلوقات پر ځنـګنو ويدهْ كړي
دښمن په زوره نــــنــــووت پـــه کــــــور د پښتا نه
خـــــو دغـــــه کــــار یـــې هــــم وکــړ زور دپښتا نه
زړه مـــي درد کو ي له زړه ورپسې ژاړم
د ښمنا ن چي مي و ي مړه ورپسې ژاړم
پــــه تــــــيــاره کــــــي د اوربـل ګورم لګيا يم
د خـــپـــــل ورک زړ ګوټي غل ګورم لګيا يم
مــــوســــم بــدل د ی ښائي تللي مر غا ن بېر ته راشي
و خپل وطن ته د کــــډوالــــو کــــاروا ن بېرته راشي
پـــــــه مــــړو کـــتـو مي پر زړ ګي باندي باڼه تېروې
زمـــــا د کـــــور پـــــر کـاڼـــــــي مــا و ته چاړه تېروې
رقيب دا دومره لوی انعام وانه خــــــلي
يـــــار د هـــغه د خــــلې ســــــلام وانـــه خلي
بار خو،ز نه ،اوربل،ستر ګي اولب نه هېر وم
دروېشـــــهنغــــــــمـــــــتونه به درب نه هېرومــه
له یوه بل ، له بله بل څـــــــراغ بل کړی دی موږ
چي تاريکه وي هلته تل څراغ بل کړی دی موږ
زياتي چاره د دغه څيري پېراهن په کــــــــــــــــــــار ده
توره کار نه کوي په دې وخت کي موستن په کار ده
دچپــــــاومختـــــه ګـــــونګ دکلي هر انسان پاته شو
دخـــــدای پــــــه کور کې پر نیمي باندې آذان پاته شو
زما په زړه کې که بتان وینې نو مــــــات یــــــې کــړه ته
دا بتخانه دغسې مه پــــریــــــږده، جومات یــــــې کړه ته
سر چې کوټې نو ودستــــار ته تـــــاوان مـــــه رســــــوه
ددښــــمنـــانـــــو و وقار تــــــه تــــــاوان مـــــــه رســـــــوه
ؤ ارمان ئې ســـتا ګـــــزار او تـــــــه رانـــــه غــــــــلې
درویــــش نــــــورو کړ سنګسار او ته را نه غــــلې
هيڅوك نه غواړي چې ښكلي پرېشان شي
بس له لرې ورته وګوري روان شي
له شونډو نه وه، له بڼو او له رخساره نه وه
زما ګيله له خپله بخته وه، له ياره نه وه
ډېر سره لرې يو موږ ډېر سره نږدې كړې خدايه
زما په اوښكو د جانان سترګې لندې كړې خدايه
بدن ته نه رسېږي دغه تاوان زړه ته رسي
كږه خبره د سم غشي په شان زړه ته رسي
دښمن په زوره ننوت په كور د پښتانه
خو دغه كار يې هم وكړ په زور د پښتانه
بارخو، زنه، اوربل، سترګې او لب نه هېروم
دروېشه! نعمتونه به د رب نه هېروم
په غزل او په سندره نه پوهېږي
يار د سره په خبره نه پوهېږي
د خانانو به څه وايو چې خانان دي
ملنګان د پښتنو خپلوکې وران دي
څوک دې نه وايي چې ماته ګناه نشته
د کابل په جنګ کې چاته ګناه نشته
څه ګلونه، څه رنګونه څۀ نغمې کړم
ستا د ښار خبرې ستا په شان خوږې کړم
راځي له ځان سره رڼا راولي
سپرلي قسم کړى چې تا راولي
ته خو خبر يې چې په تا څه وشو
ته څه خبر يې چې په ما څه وشو
د خپل نظر زورور تيا ګوري
زما قاتل په ما کې ساه ګوري
دا ونې، بوټي، واورې او ګلونه مې وطن دى
دا غرونه مې هډوکي دي دا خاوره مې بدن دى
څه محبت څه انتظار يې کاوه
زړه چې د کار و نو څه کار يې کاوه
خداى خبر ولې خو زه کله کله
يو زوړ ورغلى پر هر و ګروم
ذرې، ذرې شي چې رڼا ته رسي لمر ته رسي
ستوري د سختو نه تېرېږي چې سحر ته رسي
د تاريخ د فلسفې نه
دکتاب د مسئلې نه
ستا د مينې په نوم اوس هم ګنهګار دى
هغه ستا لېونى هغسې په دار دى
د ژوند صحراته مې د مينې باديوه راوړې
ما د احساس د ګل په لپه کې لمبه راوړې
د شوخه شوري چې خبرې کوي
باڼه يې اوري چې خبرې کوي
د يو اختر په ورځې
له انتظاره لرې