Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
چې امید ورته دباغ او دصحرا شي
چې له فیضه یې ګلونه را پیدا شي
راغی پسرلی بیا به وطن ګل و ګلزار شي
بیا به په وطن کې دبلبلو چغهار شي
څومره ښکلي معلومیږي دوطن غرونه رغونه
سپینې تورې وریځې ونم دلته هلته غرونه غرونه
پسرلی ! بیا دې راوړه سره ګلونه
بیا به جګ کړی دبلبلو فریادونه
هرکله راشې تازه بهاره تا دي راوړي ګلان بې شماره
نری شمال دې دم دعیسی دی سحر چې راشي له جګ کهساره
بیا وطن ښکاري تازه نوی بهار دی بیا په غاړه دهر چا دګلو هاردی
باغ کې ځوړند دي دګلو امیلونه ته خو ګوره ورته ! څنګه ښه ګلزاردی
ځمکه تمامه شنه بخملي ده نوی بهار دی دکال ځواني ده
دا زوړ جهان چې بیرته ځوان شو اغیزه ټوله دپسرلي ده
ای دهقانه وخت دکار او ستا دزیار دی
ستا دلاس ګټې ته هر څوک امید وار دی
هغه ښکلو چې په خپل حسن سینګار
زړه له هر چا ځنې وړلو په تلوار
د يار و زلفو ته به ځير ومه تر ډېره پوري
ځوړند به زهّ په دا زنځير ومه تر ډېره پوري
د مدينې وخواته ځي او تر مطلبه رسي
پر دغه ل ر باندي مومن تر خپله ربه رسي
مهْ كوه زړګېه! د اغزو ډكه دا لاره ده
ځه چي په صلا د وخت په بله خوا قدم واخلو
چي ځكلولي مېرې غوندي سپين سترګي ځي
په شان د مور، شپه مخلوقات پر ځنګنو ويدهْ كړي
دښمن په زوره ننووت په کور د پښتا نه
خو دغه کار یې هم وکړ زور دپښتا نه
زړه مي درد کو ي له زړه ورپسې ژاړم
د ښمنا ن چي مي و ي مړه ورپسې ژاړم
په تياره کي د اوربل ګورم لګيا يم
د خپل ورک زړ ګوټي غل ګورم لګيا يم
موسم بدل د ی ښائي تللي مر غا ن بېر ته راشي
و خپل وطن ته د کډوالو کاروا ن بېرته راشي
په مړو کتو مي پر زړ ګي باندي باڼه تېروې
زما د کور پر کاڼي ما و ته چاړه تېروې
رقيب دا دومره لوی انعام وانه خلي
يار د هغه د خلې سلام وانه خلي
بار خو،ز نه ،اوربل،ستر ګي اولب نه هېر وم
دروېشهنغمتونه به درب نه هېرومه
له یوه بل ، له بله بل څراغ بل کړی دی موږ
چي تاريکه وي هلته تل څراغ بل کړی دی موږ
زياتي چاره د دغه څيري پېراهن په کار ده
توره کار نه کوي په دې وخت کي موستن په کار ده
دچپاومخته ګونګ دکلي هر انسان پاته شو
دخدای په کور کې پر نیمي باندې آذان پاته شو
زما په زړه کې که بتان وینې نو مات یې کړه ته
دا بتخانه دغسې مه پریږده، جومات یې کړه ته
سر چې کوټې نو ودستار ته تاوان مه رسوه
ددښمنانو و وقار ته تاوان مه رسوه
ؤ ارمان ئې ستا ګزار او ته رانه غلې
درویش نورو کړ سنګسار او ته را نه غلې
هيڅوك نه غواړي چې ښكلي پرېشان شي
بس له لرې ورته وګوري روان شي
له شونډو نه وه، له بڼو او له رخساره نه وه
زما ګيله له خپله بخته وه، له ياره نه وه
ډېر سره لرې يو موږ ډېر سره نږدې كړې خدايه
زما په اوښكو د جانان سترګې لندې كړې خدايه
بدن ته نه رسېږي دغه تاوان زړه ته رسي
كږه خبره د سم غشي په شان زړه ته رسي
دښمن په زوره ننوت په كور د پښتانه
خو دغه كار يې هم وكړ په زور د پښتانه
بارخو، زنه، اوربل، سترګې او لب نه هېروم
دروېشه! نعمتونه به د رب نه هېروم
په غزل او په سندره نه پوهېږي
يار د سره په خبره نه پوهېږي
د خانانو به څه وايو چې خانان دي
ملنګان د پښتنو خپلوکې وران دي
څوک دې نه وايي چې ماته ګناه نشته
د کابل په جنګ کې چاته ګناه نشته
څه ګلونه، څه رنګونه څۀ نغمې کړم
ستا د ښار خبرې ستا په شان خوږې کړم
راځي له ځان سره رڼا راولي
سپرلي قسم کړى چې تا راولي
ته خو خبر يې چې په تا څه وشو
ته څه خبر يې چې په ما څه وشو
د خپل نظر زورور تيا ګوري
زما قاتل په ما کې ساه ګوري
دا ونې، بوټي، واورې او ګلونه مې وطن دى
دا غرونه مې هډوکي دي دا خاوره مې بدن دى
څه محبت څه انتظار يې کاوه
زړه چې د کار و نو څه کار يې کاوه
خداى خبر ولې خو زه کله کله
يو زوړ ورغلى پر هر و ګروم
ذرې، ذرې شي چې رڼا ته رسي لمر ته رسي
ستوري د سختو نه تېرېږي چې سحر ته رسي
د تاريخ د فلسفې نه
دکتاب د مسئلې نه
ستا د مينې په نوم اوس هم ګنهګار دى
هغه ستا لېونى هغسې په دار دى
د ژوند صحراته مې د مينې باديوه راوړې
ما د احساس د ګل په لپه کې لمبه راوړې
د شوخه شوري چې خبرې کوي
باڼه يې اوري چې خبرې کوي
د يو اختر په ورځې
له انتظاره لرې