Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
د ثريا پر مزار
واه زوروره څه په لوړ آواز سندري وايې
زنداني خيالونه
ما ويل زه به يوه ورځ د پسرلي په سهار
د عمر سودا
ځوانيمرګي ځوانۍ څه وې
ته ښايسته يې
ته لكه سترګه د سبا ښايسته يې
چي شپېلۍ بنده نه کې
شپانه دا خپله شپېلۍ بنده نه كې
سترګي
پرون مي ناببره
سوګند
چي لا تر څو مي په رباب كي وي تارونه پاته
او لا اورونه بل دي
ها چي په وينو يې لړلي دي د غرو لاښونه
چي رانه سې پسرليه
هى افسوس چي بيا به رانه سي بهار
د بنګلو نجلۍ
دا په لوړو بنګلو كي د ښار اوسي
موږک شېر
د لوى ښار څخه دباندي يو دره وه
سرچپه قضاوت
يو بډاى په يو لوى ښار كي هستوګن و
شيخ نصرالدين
ډېر پخوا په يوه كلي كي يو ځوان و
مهار کړي اوښان
سره غرمه سوځنده لمر و سور بيابان
د ابليس پندونه
يو كيسه مي اورېدلې ده يارانو
اصيل ميراث
يوه ورځ كاروان روان و په دښتو كي
چرګ او باز
يوه ملك كي هستوګن چېرته لوى خان و
د پيشو توبه
ډېر پخوا وه په كلا كي يوه خونه
جنګ پر پوستين دئ
يوه ورځ ملا په خپل كور كي بيده و
د آفتونو مور
څو چرسيان سره راټول وه هر يو سر و په كيسو
د خلکو خولې نه تړلي کېږي
يو سړى و خپله ښځه ورسره وه
د خلکو خولې نه تړلي کېږي.
دروازى د ښار بندېږي په قلفونو
شيطاني دعا
دوه ياران سره ملګري وه كلونه
تړلی خورجين
يوه ورځ صحرايي ګرځېدى په ښار كي
د قدرت نشه
پخوانيو زمانو كي يو لوى ښار و
د قدرت نشه
چي يې درې مياشتي د قدرت پر تخت تېرېږي
د قدرت نشه
چي راټوپ كړله ميدان ته يو وګړي
يارانه
پخوانيو زمانو كي يو لوى خان و
يارانه
په دعا يې هم كوچنيان وه هم لويان وه
ورکه مېنه
د ژوندون وحشي موجونو
پردېس پسرلى
ليري ليري له هيواده
پرديس پسرلى
د پرديو پسرلي ته
اعتراف
ليري سئ خيالونو له ما ليري سئ
دغه زما غيور ولس دئ
دغه توري سپيني ږيري
سبا
ساقي پرون د مستۍ لاپي کړلې
زنار
ساقي غاړه مي راوړې
وايه شين آسمانه
وايه شين آسمانه تا کوم بل چيرته ليدلي دي
څرنګه هلمنده!
څرنګه هلمنده زموږ د چيغو زور دي وليدی
خزان
زه هم شور د خرابات وم
د تاشکند لور
د تاشکند لوري ښکلي اوزبکي
ګړوبه کلا
په لويه لار کي د شېلې تر څنګه
زمان
د ژوندون بېړۍ لاهو ده
شاعر
چي د ويښي نړۍ سترګي
پير مُغان
پير مغان د ميخانې په کونج کي
زه شاهد وم
ما به ليده چي د باغوان په لاس غوټۍ زمولېږي
زه به شهيد يم
ګراني يو ورځ به مي د قبر سر ته ويني ژاړې
ژوند
ژوند تلاښ دئ پر مخ تله دي
اوښکي
څه تودې تروې اوبه دي