پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
که نين سو که په تن اغوندې حلوا خورې
که نين سو که په تن اغوندې حلوا خورې
د هند له تخته شاه جهان پرېووت
د هند له تخته شاه جهان پرېووت
که په زړه کړې د خوشال خبرې زبرې
که په زړه کړې د خوشال خبرې زبرې
غم دی که غر دی راباندې پرېووت
غم دی که غر دی راباندې پرېووت
واژگونه شوې همگي د دنيا چارې
واژگونه شوې همگي د دنيا چارې
هوسۍ سترگې لب شکرې
هوسۍ سترگې لب شکرې
چرگ بانگ کا په وخت
چرگ بانگ کا په وخت
ای چې لافې د رنځور د رغېدو کړې
ای چې لافې د رنځور د رغېدو کړې
خواړه دمهر وي، خواړه د زهر
خواړه دمهر وي، خواړه د زهر
بيا وما وته غمزې نگارې وکړې
بيا وما وته غمزې نگارې وکړې
په څه شان يې دواړه زلفې کج په کج کړې
په څه شان يې دواړه زلفې کج په کج کړې
په ځوانانو پورې پېچمې کا ولاړې
په ځوانانو پورې پېچمې کا ولاړې
دمارکه نه وي په تن کې زهر
دمارکه نه وي په تن کې زهر
ته په څو د دنيا مينې مبدل کړې
ته په څو د دنيا مينې مبدل کړې
چې دا هسې بې نيازي کوې دا ښه کړې
چې دا هسې بې نيازي کوې دا ښه کړې
دين دی که دل که عقل صبر
دين دی که دل که عقل صبر
څو بېړيې په دا سيند کې ډوبې ولاړې
څو بېړيې په دا سيند کې ډوبې ولاړې
دا چجې وايي چې ډېر مهر په پلانۍ کړې
دا چجې وايي چې ډېر مهر په پلانۍ کړې
که قايم الليل يې که صايم الدهر
که قايم الليل يې که صايم الدهر
دا چې وايي چې دا بد کړې يا دا ښه کړې
دا چې وايي چې دا بد کړې يا دا ښه کړې
د الف غوندې يې ته په قامت سم کړې
د الف غوندې يې ته په قامت سم کړې
که په ملک چېرې پيدا شي هنرور
که په ملک چېرې پيدا شي هنرور
زه خو شرابي يم، شېخه څه راسره جنگ کړې
زه خو شرابي يم، شېخه څه راسره جنگ کړې
گله! ته چې په بلبلو هومره خيال کړې
گله! ته چې په بلبلو هومره خيال کړې
چې په حکم د حکيم کاندي انکار
چې په حکم د حکيم کاندي انکار
که په زغرو په جيبو کړې نېزې څوړې
که په زغرو په جيبو کړې نېزې څوړې
لکه قلپ مهر په لاس باندې برېښنا کړې
لکه قلپ مهر په لاس باندې برېښنا کړې
ما ليدلی دي په دا سترگو پوهړې
ما ليدلی دي په دا سترگو پوهړې
پلار يې په بند ورور يې بند بند کړ
پلار يې په بند ورور يې بند بند کړ
وی مې که زه درشم ستا نر ځايه، خوله به راکړې
وی مې که زه درشم ستا نر ځايه، خوله به راکړې؟
ته ولاړې درنگ ته خپل ځای دې د رنگ کړ
ته ولاړې درنگ ته خپل ځای دې د رنگ کړ
که ۀر چوی دي پښتنې جونه طنازې
که ۀر چوی دي پښتنې جونه طنازې
په خاطر باندې مې نه وې پروتې لږې
په خاطر باندې مې نه وې پروتې لږې
چې کنگه پېغله شوې کبر دې ډېر کړ
چې کنگه پېغله شوې کبر دې ډېر کړ
ته چې سترگې توروې، خود به پوهېږې
ته چې سترگې توروې، خود به پوهېږې
چې ژوندی وي غم دې نه کاندي د لوږې
چې ژوندی وي غم دې نه کاندي د لوږې
که د مور نفس کې څه وې لکه وې، هسې به اوسې
که د مور نفس کې څه وې لکه وې، هسې به اوسې
خپل ځان يې روغ کړ يار يې بيمار کړ
خپل ځان يې روغ کړ يار يې بيمار کړ
چې و باز يې ورکولې تېرې نوکې
چې و باز يې ورکولې تېرې نوکې
چې ما کړي په جهان کې رڼا سترگې
چې ما کړي په جهان کې رڼا سترگې
خوار زړه مې واخيست په تا مې باندې کړ
خوار زړه مې واخيست په تا مې باندې کړ
مست د هغه مخ يم چې مخمورې لري سترگې
مست د هغه مخ يم چې مخمورې لري سترگې
نښتر د قد سيالي ونه کړه دنگې
نښتر د قد سيالي ونه کړه دنگې
بيا د عشق درياب راوخوت چلې چلې
بيا د عشق درياب راوخوت چلې چلې
درخو هوښاره وه ځان يې نادان کړ
درخو هوښاره وه ځان يې نادان کړ
تر دا دوو سترگو مې اوښکې بهېدلې
تر دا دوو سترگو مې اوښکې بهېدلې
چې مزری خپلې منگولې نه کا کښلې
چې مزری خپلې منگولې نه کا کښلې
زويو مې خوی دخټکو نور کړ
زويو مې خوی دخټکو نور کړ