معاصر · فلسفي
غني خان
Ghani Khan
شاعر، فیلسوف، انځورګر او مجسمهجوړونکی؛ د ښکلا، آزاد فکر او انساني تضادونو ځانګړی شاعر.
ژوند او اثر
پېژندنه
عبدالغني خان د شلمې پېړۍ له سترو پښتو شاعرانو، فیلسوفانو او هنرمندانو څخه و. هغه د عبدالغفار خان زوی و، خو خپل ادبي غږ یې د سیاست پر ځای د ښکلا، وجود، عقل او مینې په لټون کې وموند.
د غني خان په شعر کې طنز، رنګ، فلسفه او بېقراره پوښتنه سره یوځای کېږي. هغه انځورګري او مجسمهجوړونه هم کوله او خپل شعر یې د ختیځ او لوېدیځ د هنري تجربو له رڼا سره ولیکه.
د معاصر پښتو فلسفي شعر تر ټولو ځانګړی او پېژندل شوی غږ.
ثبت شوي اثار
شعرونه
دوه خبرې
نن مې ماته جانان وکړې دوه خبرې د مستۍ
راگ
په تکليف کښې د يو دوست تکړه اواز
روکه
زړۀ مې د غم لړو کښې
از بيل ته
زما هېر به نۀ شی ستا لبان ښېسته
افسوس
زما ستا سره ياری!
ووايه جانانه
نوم د مينې خوږ وی کۀ پښتو کۀ عربۍ کښې وی
انسان اؤ فطرت
زما زړۀ د خوشحالۍ تازه چمن وۀ
فلسفه
واؤره فلسفه د لېونتوب د لېونی نه
سزا اؤ جزا
هېڅ په پته دې پوه نۀ شو
ياد دې دی
اے د پستو سترگو ښاپيرۍ، چې ستا دی ياد کۀ هېر؟
ښارے
ستړے مۀ شې ستړے مۀ شې خانه! خېر سره راغلې
عبادت
د ملا عبادت کسب
عدم تشدد
د غضب په نيلی سور شو
غزا
مسلمان به نن غازی وۀ
غرور
کۀ زۀ بد يم ښۀ دی څوک؟
مستی
رڼا چې مسته شی، رنگا رنگونه شی
اے د هرچا دلبره
د الله نُور تۀ ئې
جنډه
سر مې لوگے شه له تا، سترگې مې ځار شه
جهاد
خېټه د ډالرو ډکه، لاس کښې د زهرو جام
قېد
د سحر تېل اؤ دال
قېدی
څوک د زړۀ غُلولو نشته
بې پروا لکه لولکۍ وې
بې پروا لکه لولۍ وې
يو جام
مستانه ساقي راشه
نقاب
دا چې زۀ ځان لېونے کړم، دا زۀ تنگ شمه د ځانه
تنظيم په نظم د عبدالاکبر خان
غنی کړې سترگې پټې ستا تصوير ئې اوليدۀ
مست
چې مې زړۀ مست وۀ، دُنيا وه مسته
نور اؤ سينگار اؤ خُمار
گل له د بنده ښائست، سترگو له پسته رڼا
عقل مې حېرانه
زړۀ مې بېقراره، بې ارامه مې دے خيال
د حورو ښکار
يو عاشق د گلونو د حورو په ښکار لاړ
شاعر
پرچې د شهباز لرې اؤ سترگې د عقاب
راشه ورو ديار غمه
راشه ورو د يار غمه، پريوځه په سينه زما
بنی ادم ته قصيده
لوئ شې گوډاگيه اؤ ټوپونو نه دې ځار شم
مخ د جانان
کله مخ زۀ په قبله کړم، کله مخ کړم و جانان ته
تماشه
خښتک د پښتون شليږی باچا خان ورته گيندې وهی
رښتيا
چې مې باغ د گلو نۀ وی بهار به څۀ کړم؟
ښځې
چا له شراب ورکړی، چا له سرې وينې د جام
زړه نوې
زوړ اشنا زين کړے اس دے، دے زوړ کور لکه جنت
اراده
نۀ مې يار شته نۀ به وشی
زبرگ
چې دې وس د بدو نۀ وی څۀ به تۀ، څۀ به دې ښه وی
د توت ښاخ
کۀ دے سُر کۀ سرور نو دے پائی په غم
د جېلخانې خوب
خوب وينم عالمه کۀ ئې څوک راکړی معنی
د جېلخانې خوب (2)
خوب وينم چې ناست يم د جيندی په يخه غاړه
د جېلخانې خوب (3)
خوب وينم چې باغ دے د گلونو اؤ ماښام دے
د جېلخانې خوب (4)
خوب وينم چې سپينه سپوږمئ پاس په خندا راغلله
د جېلخانې خوب (5)
خوب وينم چې پټ شوم په نسيم کښې بهر لاړمه
د جېلخانې خوب (6)
خوب وينم چې زۀ لکه لولکه په سېل ووتم
د جېلخانې خوب (7)
خوب وينم چې پورته لکه چغه د منصور شومه
سلام
نۀ ساز شو، نۀ سوز شو بس هسې ژوند تمام شو
کتابونه او نسخې