معاصر · فلسفي
غني خان
Ghani Khan
شاعر، فیلسوف، انځورګر او مجسمهجوړونکی؛ د ښکلا، آزاد فکر او انساني تضادونو ځانګړی شاعر.
ژوند او اثر
پېژندنه
عبدالغني خان د شلمې پېړۍ له سترو پښتو شاعرانو، فیلسوفانو او هنرمندانو څخه و. هغه د عبدالغفار خان زوی و، خو خپل ادبي غږ یې د سیاست پر ځای د ښکلا، وجود، عقل او مینې په لټون کې وموند.
د غني خان په شعر کې طنز، رنګ، فلسفه او بېقراره پوښتنه سره یوځای کېږي. هغه انځورګري او مجسمهجوړونه هم کوله او خپل شعر یې د ختیځ او لوېدیځ د هنري تجربو له رڼا سره ولیکه.
د معاصر پښتو فلسفي شعر تر ټولو ځانګړی او پېژندل شوی غږ.
ثبت شوي اثار
شعرونه
غم
پنس مې "بخمير" روک کۀ قلم تش د سياهۍ
ښځه
ښځه يوه ياره وی په کچ سړی له جوړه وی
غمونه
په خندا د سرو غوټو کښې
حسن
اوه تپوس د حسن مکوه
حساب کتاب
په ژړا ژړا مې عمر په سجدو مونځونو تېر کړو
حساب
يو خوا ليونے دے د ټيکرو جام په لاس
حقيقت اؤ مجاز
دا دوه حورې د جنت دی وهی شرابو کښې لامبو
اگست 1947 ع
نن انسان شو د انسان دوينو تږے
ناوې
اُف دُنياگئ پليتې، گنده د گندو بوټې
نرس
د دړدمند د خوار خدمت، خدمت نۀ دے عبادت دے
د غم لُور
لنگه تياره شوه رڼا ئې راؤړه
دا زمونږ غوندې د روکو کومه لار؟
خوش نصيبه، خوش قسمته وې منصوره
د يو داسی ( د بُت وينځه)
په گوگو ووې گوگوشتکې، تورانۍ په تنانه
په تيره دا دُنيا
خانده نن مۀ کوه غمونه د سبا
جوارگر
په همواره لار کاروانونه ځی او په غرونو روان خط وخال سړے
بنده
بنده بدليږی داسې بدليږی
نوې بلا
کله کله راپېدا شی
د لندن معشوقې
دلته خوا ته ازغی دی
نوے کال
خاونده بيا سپرلے شو، دنيا يو کال واړؤ
اے د لېونيانو نيکۀ
اے د يېونيانو نيکۀ مونځ ښۀ کۀ مستی ښۀ ده؟
دُعا
اے د حسن اؤ نور دريابه! ماله يؤ ټکے د نور را
نوې سياست
د اوښيارو لارې مې ډيرې زده
غزل
د رنگ په جام کښې طوفان پورته شو
د فقيرانو غزل
وروره! دے دا جهان يو مکان د فنا
غمگينو سترگو
خوب کښې بابا وليدم
لوږه
چې شی خوله د خوږو سپوره
لارې
چا له مينه ورکړې چا له يخې د لاس سُوکې
لېونے
يو ښار ئې روان کړے د نرو نرو کوڅو دے
د ژمی ماښام
او نن د ژمی ماښام
د انگور ليکل
اے د انگور بچوړې
پېرے
ويره پېرے دے
تښته تښته دلرُبا
تښته تښته دلربا
تجربه
د رواج چپې مې وسوې
تقديريان
څومره چې مُريد کښې وی خرتوب هغه پتير خوری
شاعری
د سگرټو بېخ مې وښکۀ
صاحب
زوے مې راغې د يورپ د تربيته
څۀ وکړم؟
يو سړک د گلستان بله لاره د زندان
حال زما
هېڅ د عشق له غمه نۀ دی برابر غمونه کُل
رڼا د شمع کښې د سحر نوُر راغے
تاؤ د غرمې لاړ ماسپښينے شو
زۀ هم جادوگر يمه
رنگ اؤ اواز دواړه د اوو اوو پردو دی جوړ
زړۀ چاؤدے
ستا زړگے وچوه پښتونه
زور
خداے چې پېدا کړۀ دځان نه زور
زما محل
د سيند د سپينو شگو نه مې جوړ کړو يو محل
زوړ اور
اوه د غمه مې شو سپين د سترگو تور
زما د گلو لښتې
خداې ږو زۀ به ؤم خوشحاله د جفا خنجر په زړۀ کښې
يو شعر
لاړ سبا شو لاړه د ژوند بله شپه
يو بې مهاره اوښ ته
تۀ اول هم زما رور وے
گډورے ځی په شا
چې زور په مخه وکړی سخته ووهی ډغره
کتابونه او نسخې