کلاسیک · ملي
خوشحال خان خټک
Khushal Khan Khattak
شاعر، لیکوال، خان او جنګیالی؛ د پښتو ادب یو بنسټیز شخصیت او د افغان یووالي پیاوړی غږ.
ژوند او اثر
پېژندنه
خوشحال خان خټک د اوولسمې پېړۍ شاعر، لیکوال، قبیلوي مشر او جنګیالی و. د ده ژوند د مغلي دربار له خدمت، زندان، مقاومت او د پښتنو د یووالي له هڅې سره تړلی و.
خوشحال په شعر او نثر کې د مینې، اخلاقو، طب، ښکار، سیاست او مېړانې په اړه لیکلي دي. د ده پراخ ادبي میراث پښتو ته د یوې بشپړې فکري او ادبي ژبې مقام ورکړ.
د پښتو د کلاسیک ادب تر ټولو پراخ لیکوال او د پښتني ملي فکر له مهمو بنسټګرو څخه.
ثبت شوي اثار
شعرونه
چې دا هسې بې نيازي کوې دا ښه کړې
چې دا هسې بې نيازي کوې دا ښه کړې
دين دی که دل که عقل صبر
دين دی که دل که عقل صبر
څو بېړيې په دا سيند کې ډوبې ولاړې
څو بېړيې په دا سيند کې ډوبې ولاړې
دا چجې وايي چې ډېر مهر په پلانۍ کړې
دا چجې وايي چې ډېر مهر په پلانۍ کړې
که قايم الليل يې که صايم الدهر
که قايم الليل يې که صايم الدهر
دا چې وايي چې دا بد کړې يا دا ښه کړې
دا چې وايي چې دا بد کړې يا دا ښه کړې
د الف غوندې يې ته په قامت سم کړې
د الف غوندې يې ته په قامت سم کړې
که په ملک چېرې پيدا شي هنرور
که په ملک چېرې پيدا شي هنرور
زه خو شرابي يم، شېخه څه راسره جنگ کړې
زه خو شرابي يم، شېخه څه راسره جنگ کړې
گله! ته چې په بلبلو هومره خيال کړې
گله! ته چې په بلبلو هومره خيال کړې
چې په حکم د حکيم کاندي انکار
چې په حکم د حکيم کاندي انکار
که په زغرو په جيبو کړې نېزې څوړې
که په زغرو په جيبو کړې نېزې څوړې
لکه قلپ مهر په لاس باندې برېښنا کړې
لکه قلپ مهر په لاس باندې برېښنا کړې
ما ليدلی دي په دا سترگو پوهړې
ما ليدلی دي په دا سترگو پوهړې
پلار يې په بند ورور يې بند بند کړ
پلار يې په بند ورور يې بند بند کړ
وی مې که زه درشم ستا نر ځايه، خوله به راکړې
وی مې که زه درشم ستا نر ځايه، خوله به راکړې؟
ته ولاړې درنگ ته خپل ځای دې د رنگ کړ
ته ولاړې درنگ ته خپل ځای دې د رنگ کړ
که ۀر چوی دي پښتنې جونه طنازې
که ۀر چوی دي پښتنې جونه طنازې
په خاطر باندې مې نه وې پروتې لږې
په خاطر باندې مې نه وې پروتې لږې
چې کنگه پېغله شوې کبر دې ډېر کړ
چې کنگه پېغله شوې کبر دې ډېر کړ
ته چې سترگې توروې، خود به پوهېږې
ته چې سترگې توروې، خود به پوهېږې
چې ژوندی وي غم دې نه کاندي د لوږې
چې ژوندی وي غم دې نه کاندي د لوږې
که د مور نفس کې څه وې لکه وې، هسې به اوسې
که د مور نفس کې څه وې لکه وې، هسې به اوسې
خپل ځان يې روغ کړ يار يې بيمار کړ
خپل ځان يې روغ کړ يار يې بيمار کړ
چې و باز يې ورکولې تېرې نوکې
چې و باز يې ورکولې تېرې نوکې
چې ما کړي په جهان کې رڼا سترگې
چې ما کړي په جهان کې رڼا سترگې
خوار زړه مې واخيست په تا مې باندې کړ
خوار زړه مې واخيست په تا مې باندې کړ
مست د هغه مخ يم چې مخمورې لري سترگې
مست د هغه مخ يم چې مخمورې لري سترگې
نښتر د قد سيالي ونه کړه دنگې
نښتر د قد سيالي ونه کړه دنگې
بيا د عشق درياب راوخوت چلې چلې
بيا د عشق درياب راوخوت چلې چلې
درخو هوښاره وه ځان يې نادان کړ
درخو هوښاره وه ځان يې نادان کړ
تر دا دوو سترگو مې اوښکې بهېدلې
تر دا دوو سترگو مې اوښکې بهېدلې
چې مزری خپلې منگولې نه کا کښلې
چې مزری خپلې منگولې نه کا کښلې
زويو مې خوی دخټکو نور کړ
زويو مې خوی دخټکو نور کړ
زړه مې يوړلو خورد سالې
زړه مې يوړلو خورد سالې
چې په خيال په زر زري جامو کې درومې
چې په خيال په زر زري جامو کې درومې
غافل خوږ عمر په ځان گنډېر کړ
غافل خوږ عمر په ځان گنډېر کړ
ادم خېلې اپريدۍ دي سرې او سپينې
ادم خېلې اپريدۍ دي سرې او سپينې
دايم راغلم په دا عمر چې مې وينې
دايم راغلم په دا عمر چې مې وينې
ماچې دا هسې درپسې ځان کړ
ماچې دا هسې درپسې ځان کړ
بيا له کومه لوريه هسې را پيدا شوې
بيا له کومه لوريه هسې را پيدا شوې
زما خرابه دله! ته يو څه رنگه خراب شوې
زما خرابه دله! ته يو څه رنگه خراب شوې
مخ دې له ورايه راته عيان کړ
مخ دې له ورايه راته عيان کړ
پيري لري خوشاله، د اسمان ننداره وکړه
پيري لري خوشاله، د اسمان ننداره وکړه!
دواړه سترگې مې چې ستا په لوردوخته شوې
دواړه سترگې مې چې ستا په لوردوخته شوې
اشنايي دې را ښکاره شوې بې وفا يې
اشنايي دې را ښکاره شوې بې وفا يې
نادان پخپله دځان غم ډېر کړ
نادان پخپله دځان غم ډېر کړ
مسلمان به درته څوک وايي خوشاله
مسلمان به درته څوک وايي خوشاله!
کتابونه او نسخې