پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
ماتم
دا خو نۀ وې غم له جوړې
مينه
مينه حُسن جوړ کړی بيا پرې شی مئينه، مينه
مينه اؤ حسن
ستوری ته اسمان کښې يوه ورځ ووې هلال
د بچو ترانه
خوږ دے ماته ملک زما
خوږو غمگينو سترگو
مړاوو، د اوښکو ډکو، خوږو غمگينو سترگو
خيال
خياله لږ په خيال کښې ځه
ارمان
چرته د ورک تېر شوی غم سيوری
ځوانه
وران دې گلسان دے اے بلبله! د پښتون د باغ
قيصه
توره توره شپه د جړۍ
بکواس
راځه زما زړگيه يو به تۀ شې يو به زۀ
حوره
خلاص شراب جنت کښې شو ټولگے راغے د حورو
خانان
عجييبه دې ده خانی عجيبه دې ده ځوانی
خمبيره
هره خمبيره کښې يو خوا اور بلخوا اوبۀ وی
ديناگۍ
دنياگۍ څۀ ده غم اؤ غوغا ده
د عشق نوُر
د اسمان د سوری لاندې
د ښاپېرو شهزادگۍ
د سرو زرو محل کښې يوتخت وۀ د لالونو
عشق
سوز نۀ دے عشق ساز نۀ دے عشق اه او گريان نۀ دے عشق
دوه خبرې
نن مې ماته جانان وکړې دوه خبرې د مستۍ
راگ
په تکليف کښې د يو دوست تکړه اواز
روکه
زړۀ مې د غم لړو کښې
از بيل ته
زما هېر به نۀ شی ستا لبان ښېسته
افسوس
زما ستا سره ياری!
ووايه جانانه
نوم د مينې خوږ وی کۀ پښتو کۀ عربۍ کښې وی
انسان اؤ فطرت
زما زړۀ د خوشحالۍ تازه چمن وۀ
فلسفه
واؤره فلسفه د لېونتوب د لېونی نه
سزا اؤ جزا
هېڅ په پته دې پوه نۀ شو
ياد دې دی
اے د پستو سترگو ښاپيرۍ، چې ستا دی ياد کۀ هېر؟
ښارے
ستړے مۀ شې ستړے مۀ شې خانه! خېر سره راغلې
عبادت
د ملا عبادت کسب
عدم تشدد
د غضب په نيلی سور شو
غزا
مسلمان به نن غازی وۀ
غرور
کۀ زۀ بد يم ښۀ دی څوک؟
مستی
رڼا چې مسته شی، رنگا رنگونه شی
اے د هرچا دلبره
د الله نُور تۀ ئې
جنډه
سر مې لوگے شه له تا، سترگې مې ځار شه
جهاد
خېټه د ډالرو ډکه، لاس کښې د زهرو جام
قېد
د سحر تېل اؤ دال
قېدی
څوک د زړۀ غُلولو نشته
بې پروا لکه لولکۍ وې
بې پروا لکه لولۍ وې
يو جام
مستانه ساقي راشه
نقاب
دا چې زۀ ځان لېونے کړم، دا زۀ تنگ شمه د ځانه
تنظيم په نظم د عبدالاکبر خان
غنی کړې سترگې پټې ستا تصوير ئې اوليدۀ
مست
چې مې زړۀ مست وۀ، دُنيا وه مسته
نور اؤ سينگار اؤ خُمار
گل له د بنده ښائست، سترگو له پسته رڼا
عقل مې حېرانه
زړۀ مې بېقراره، بې ارامه مې دے خيال
د حورو ښکار
يو عاشق د گلونو د حورو په ښکار لاړ
شاعر
پرچې د شهباز لرې اؤ سترگې د عقاب
راشه ورو ديار غمه
راشه ورو د يار غمه، پريوځه په سينه زما