Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
قصه (مسافر:-)
روک شئ! هلا شئ ! اے غمونو مانور مۀ کړوئ
قصه (بلبلان:-)
وسو لالا، ورک شو، گلاب ځکه مونږ ژاړو بلبلان
شلمه صدۍ
يار بيائې منډۍ ته ابۍ مټيزه
وزير
خدائي گو جوړ هېر دې کړو بيا زما احسان وزيره!
معشوقه
زلفې دې کړې ول ول ول
گاندهی اؤ شاعر
شاعر : گاندهی کښې د صفت څۀ ځائې مې ونۀ موند
ارمان امان
امان چې لاړ، امان لاړۀ، د امان د ملکه
خان صاحب
پېسه ټک خان زما لوئې يار دے زما خوښ ډېر دے
زيړے نمر
دعاشق مخموره سترگې
رباعيات
دا چې ستا سترگو تصوير د مستۍ وغوست
ساخت
عقل خو دوه گامه لاړ شی
ساده پښتو
ښه ده اوس د غنی واوری
د جشن اتڼ
پښو کښې د پېرنگ وه ټوله ايشياء پرته
همه عمر داسې تير شو
د يو بت په عبادت کښې نۀ شم وئيلې زۀ شرمېږم
در بار د سلېمان
غاړه د صحرا وه اؤ دربار د سلېمان وۀ
گډې وډې (د مال وزير ته خط)
لويه اوږده ږيره وروره! اوږد امدن لری
گډې وډې (دا څوک دې؟)
د چا نه خفه دے او چا ته پقار دے
چيندخ
مخ دې د شېخڼو په شانې نۀ خاندی اوښيار دے
چينجی
راځی چې تبرک له ښکل کړو خپل مړنے ځوان
خړو
يو مې خان لالا دے چې دے نر په سرخپوشانو
د جادو خر
جر جر د جادو خر
کوچے
زما کوچيه! زما کوچيه!
کور کوړه
څومره ښکلے تصوير دے ستا
تورانۍ
داسې ټکی په پښتو ژبه کښې نشته
لنډے چرگ
نن چرگ د انقلاب وهی نعرې د "قوقوقو"
ماشے
د ماښامه تر سبا
مُلا چرگگ
زيړ دې قميص دے
مږه
اوسې په کندو کښې ياره غل ئې، پلار دې غل وۀ
مچ
شغ شی چائې کښې راغوټه شې
مېږے
وږد کاروان ستا
کمتره
د جنت مرغۍ کمترې
اس بدو
ترپ ئې د هوسۍ په شان زړۀ ئې د زمری وۀ
اوښ
لکۍ دې د خرچو کی اؤ غړانگه دې د بطې
بازيگر کمتر
چا له لوږه، چا له تنده، چا له نور، چا له نظر
بورا
توره بورا توره تۀ مهمند ئې کۀ خټک ئې
تارو
وگوره يوورځی تور تارو په سجده پرېوته
د ايلم توتيان
چا بند کړی دی پنجرو کښې د ايلم د سر توتيان
کارغۀ او بلبل
د خزان دوران وۀ نوے وو يو دوه گلونه سوی
توره مچۍ
د وزور دې قربان شم اے وړوکے جادوگرې
ستا مينه
کۀ دا نۀ وی نو حسن له به لوږې تندې تورې
تول او تال
په سترگه دې پردې د لېونتوب دی لېونيه!
تول
جال نۀ دے، دام نۀ دے، تول کجکے تول!
اے نائېکه!
اے مالياره د دې چمن!
قسمت
چې څوک سوال د پلاؤ وکړی ورکړې دال
غُبار
غضب ته ړوند يمه اؤ جمال وينم
ذکر
هغه مينه د څه وی چې په ژبه کښې ځائيږی؟
بُت
دا شونډې سرې د گل غوټۍ
ولې؟
گل له د بنده ښايست