پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
د څاڅكو په لېمو مې سمندر ليدلى دى
په ټولو آيينو كې مېدلبر ليدلى دى
اوښکه ته يې مينه ته يې کيف د موسېدو ته يې
ناڅاپهشېبه د سره ګلاب د غوړېدو ته يې
تږي ټول درپسې مړه ښکاري جانانه
په مرۍ کې دې اوبه ښکاري جانانه
خلک پهمينه باندې نه پوهيږي
ګرانهکاروانهپهزړګي باندې ټينګ لاس ونيسه
اننګي يې دومره سره په څه سبب دي؟
عجيبه دهجنتونه په غضب دي
ښكليه څاروان مې شهكاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان بهدې شم
سلام سلام ګرانه کاروانه سلام
وایه چې هېر دې یم کنه ملګریه؟ !
غر له غر د سر ه نښتی
جنګوي تندي د کاڼو
مینه مې ومنه په مینه مینه
ستا پر کرکڼه پر مماڼه سلام
ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې
پرسردې تاو ود هراتۍ تورد لونګې، د کندهار زلیمه *
یو شاعر وژنمه یو قتل کوم
ورځم د ژوند د جریدې پر سپینې ټنډې باندې
راځه دواړه د ښکلا پر سفر ووځو
له خپل کلي نه به لرې ولاړ شو
د شهید آشنا دسمال مې
ملا وستنی دی له ملانه
نه ملنګ پسې خپه يم،نه پاچا پسې خپه يم
زه يې نوم اخيستی نه شم ،داسې چاپسې خپه يم
ولې راته وایې چې لږ وار کوه وار څه معنی
کار د مینې کار دی له دې کار نه انکار څه معنی
نيمه شپه ده شومه دم دی
شاوخواويده عالم دی
چې پروچووچوللمو
درحمت راښکې باران شي
زرزري پڼې په پښو
د سپوږمۍ د پلوشو
رنګ و خوشبو په اوښکو سرو د زړه ګلاب لري
دمرغلرې قدر هاله وي چې اب لري
په غبارونو لارې ډکې دي چې تاووینم
دپردې شاته راښکاره شه چې رڼا ووینم
لمونځ مې یې کافربه شمه څنگه دې قضا کړم
راشه چې د خپل زړه په خلوت کې دې، ادا کړم
ګرځم په جومات پسې مندر په مخه راشي
لمونځ د قضا شوي مازدیګر په مخه راشي
دژوند په توره شپه کې تکه شنه رڼا راولم
که مرګی رانغی نو مینې زه به تا راولم
زه به تا نه رڼا اخلم ته له مانه
یوه شپه به کړو په دوو شمعو روښانه
په مینه، مینه که یو بل ته غېږې واکړو
په دې ورکه دنیا کې په اخر سره پیداکړو
خو ناڅاپه د ابلیس له ټګۍ وروسته
ساده زړو ته د سهوې خطا راغله
له سمندر سره هوساوي په اسانه روان
څاڅکی په نیم وجود پر ځمکه وي په ګرانه روان
لکه د غره سړې چینې لکه د غره ویلني
دچا خبرې لګېدې لکه لامده ویلني
نری تار به دې کړم زه، ځان به دې ستن کړ
دوصال ښکلی د سمال به دې چکن کړ
په ماښام بلې ډیوې د میخانې دي
دتوبو د ماتېدلو بهانې دي
که لوبه لوبه ګټم
که لوبه لوبه بایلم
دورمي، خو څرگنده نه ده کومه لاربه ونیسي
داسر به په دارشي که دلېچو هار به ونیسي
انسانان چې هره ژبه وایي جار یې
په پښتو ژبه مې ټولو ته سلام دی
سولې راشه سولې راشه
ورکې ورکې را پیدا شه
رب دې ساته مور دې نه شي پرتا بُوره
پاس د دار پر سر آذان وکړه منصوره
ستوري درته خاندي او یو څوک درته موسېږي
شکر دی چې ژوند لرې او سترگې دې غړېږي
رانه پټ یې را ښکاره شه، د رنګونو په غبار کې
د رڼو اوبو همرنګه، د ګلونو په قطار کې
پر اوږو د زړه مې ناستې خوا په خوا دي
د عدن دوې ملایېکې سترګې ستا دي
نه ددې وطن پاچا ګڼمه پیر
نه مرید یمه د کوم یوه وزیر
پر آسماني کمیس دې سپینه ستاره ووهه
مسته مطربه شه د سولې نغاره ووهه
رنګا رنګه ښاپېرۍ مې دي تر څنګه
راته وایي چې نغمې وایه ملنګه
پر ما میَنه شوه د خیال ښاپېرۍ وا عالمه
ویې نمانځلم په دویمه ځوانۍ وا عالمه
یو کیف دی یو سُرور دی یو زړګی پلی روان دی
غزل غزل فضا ده په کې دی پلی روان دی
د سپوږمۍ شپه ده دعاګانې د باران کومه
په یوه ازغن سړي د سره ګلاب ګومان کومه
دم غنیمت بویه ګوره دا موسم به بیا نه وي
مینه کوه شنه هوا او شنه غنم به بیا نه وي
له ګلابونو له نرګسو به یې ښکلې وایم
که سوله راغله زه به دغسې غزلې وایم
خلک روان دي ځي د نوې هوښیارۍ په طرف
زه لا ولاړ یمه د مینې لېونۍ په طرف
لمونځ د شکرانې کوه یار دا دنیا هم ښکلې ده
دلته له آدم سره حوا بي بي راغلې ده