پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
د څاڅـــــــــكو پـــــــــه لېمو مې سمندر لـــــــــــيدلى دى
په ټولو آييــــــــــــنو كې مــــــــېدلــــــــبـــــــر لــيدلى دى
اوښکه ته يې مينه ته يې کيف د مـــــــــوسېدو ته يې
ناڅاپهشېــــبـــه د ســــــــره ګـــــــلاب د غوړېدو ته يې
تږي ټــــــــــول درپسې مړه ښکـــــــــــاري جانانه
په مرۍ کې دې اوبه ښــــــــــکــــــــاري جـــــانانه
خلک پهمينه باندې نه پوهيږي
ګرانهکاروانهپهزړګي باندې ټينګ لاس ونيسه
اننــــــګي يـــــــــې دومــــــــــره ســـــــره په څه سبب دي؟
عــــجـــيـــــــــبـــه دهجــــنــتــــونــــــــــــــه په غضب دي
ښكليه څاروان مې شهكاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان بهدې شم
سلام سلام ګرانه کاروانه سلام
وایه چې هېر دې یم کنه ملګریه؟ !
غر له غر د سر ه نښتی
جنګوي تندي د کاڼو
میـــنـه مــــــــې ومنـــــه په مینــــــــه مینـــــــه
ستـــــــا پــــر کرکڼه پر مــــــمــــــاڼــــــه سلام
ته به راځې ، ته مې په خوب لیدلې
پرسردې تاو ود هراتۍ تورد لونګې، د کندهار زلیمه *
یو شاعر وژنمه یو قتل کوم
ورځم د ژوند د جریدې پر سپینې ټنډې باندې
راځه دواړه د ښکلا پر سفر ووځو
له خپل کلي نه به لرې ولاړ شو
د شهید آشنا دسمال مې
ملا وستنی دی له ملانه
نه ملنګ پسې خپه يم،نه پاچا پسې خــــــــــپه يـــــــــــم
زه يې نوم اخيستی نه شم ،داسې چاپسې خــــــــپه يم
ولې راتــــه وایې چې لږ وار کـــوه وار څــــــــه معنـــــــی
کار د مینـــــې کار دی له دې کار نه انکـار څه معنــــــی
نيمه شپه ده شومه دم دی
شاوخواويده عالم دی
چې پروچووچوللمو
درحمت راښکې باران شي
زرزري پڼې په پښو
د سپوږمۍ د پلوشو
رنګ و خوشبو په اوښکو سرو د زړه ګلاب لري
دمـــرغلرې قــــدر هــالــــه وي چـــې اب لري
پـــه غــــبارونـــو لارې ډکــې دي چـــــې تــــاووینم
دپــــردې شـــاتـــــه راښــکاره شــه چـې رڼا ووینم
لمونځ مې یې کـــافربـــه شمه څنـــــگه دې قضا کړم
راشه چــــې د خــــپل زړه په خلوت کې دې، ادا کړم
ګرځم په جــــومـــات پـــــسې مندر په مخه راشي
لمـــــونـځ د قــضا شــــــوي مازدیګر په مخه راشي
دژوند په تــوره شـــپه کــــې تــــکه شنه رڼــــا راولم
کــــه مـــرګــی رانغـــی نـــو میــــــنې زه به تا راولم
زه بــــه تـــا نـــه رڼــــــــا اخلم ته له مانه
یوه شـــــپه بـه کړو په دوو شمعو روښانه
په مـــــینه، مــــــینه کــــه یـــو بــل تــــه غـــېږې واکـــړو
پــــه دې ورکـــــه دنـــیا کــــې پـــه اخــر ســـره پــیداکړو
خو ناڅاپه د ابلیس له ټګـــــۍ وروسته
ســــاده زړو تـــه د سهــوې خطا راغله
له سمـــندر ســــره هـــــوساوي په اسانه روان
څاڅکی په نیم وجود پر ځمکه وي په ګرانه روان
لـــکه د غــــره ســـــړې چیـنې لکه د غره ویلني
دچــا خــــبرې لګـــــېدې لــــکه لامـــده ویلـــــني
نری تار به دې کړم زه، ځان بــــــه دې ستن کړ
دوصال ښــــکلی د سمــــــــال به دې چکن کړ
په ماښام بلې ډیوې د میخانـې دي
دتــوبـــو د مــاتېـــدلــــو بهـــانې دي
که لوبه لوبه ګټم
که لوبه لوبه بایلم
دورمي، خــــو څـــرگـــــنده نـــــه ده کـــــومه لاربه ونیسي
داسر بـــه پـــه دارشي که دلـــــــېـچو هـــــار بـــه ونیسي
انــسانــان چــــې هـــره ژبــه وایــي جار یې
پـــــه پښــــتو ژبــــه مــې ټـولو ته سلام دی
سولې راشه سولې راشه
ورکې ورکې را پیدا شه
رب دې ساته مــــــور دې نه شي پـــرتا بُوره
پـــــاس د دار پـــر ســــر آذان وکـــړه منصوره
ستوري درته خاندي او یــــو څــوک درتـــــه مـــوسېږي
شکر دی چـــې ژونــد لــــرې او ســــترگـې دې غړېږي
رانه پټ یې را ښکاره شه، د رنګونو په غبار کې
د رڼو اوبو همرنګه، د ګلونو په قطار کې
پر اوږو د زړه مې ناستې خوا په خوا دي
د عدن دوې ملایېکې سترګې ستا دي
نه ددې وطن پاچا ګڼمه پیر
نه مرید یمه د کوم یوه وزیر
پر آسماني کمیس دې سپینه ستاره ووهه
مسته مطربه شه د سولې نغاره ووهه
رنګا رنګه ښاپېرۍ مې دي تر څنګه
راته وایي چې نغمې وایه ملنګه
پر ما میَنه شوه د خیال ښاپېرۍ وا عالمه
ویې نمانځلم په دویمه ځوانۍ وا عالمه
یو کیف دی یو سُرور دی یو زړګی پلی روان دی
غزل غزل فضا ده په کې دی پلی روان دی
د سپوږمۍ شپه ده دعاګانې د باران کومه
په یوه ازغن سړي د سره ګلاب ګومان کومه
دم غنیمت بویه ګوره دا موسم به بیا نه وي
مینه کوه شنه هوا او شنه غنم به بیا نه وي
له ګلابونو له نرګسو به یې ښکلې وایم
که سوله راغله زه به دغسې غزلې وایم
خلک روان دي ځي د نوې هوښیارۍ په طرف
زه لا ولاړ یمه د مینې لېونۍ په طرف
لمونځ د شکرانې کوه یار دا دنیا هم ښکلې ده
دلته له آدم سره حوا بي بي راغلې ده