Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
كه زه نه واى تا به ځان لره بلل څوك
كه زه نه واى تا به ځان لره بلل څوك
لاله در موسم بهار بود
لاله در موسم بهار بود
له هغو سره به څه فکر د يار وي
له هغو سره به څه فکر د يار وي
لوی درياب دی مينه نشي په واړه زړه
لوی درياب دی مينه نشي په واړه زړه
لکه غشي لره بويه تير انداز
لکه غشي لره بويه تير انداز
لکه کلۍ چې په اغزو کښې وينم
لکه کلۍ چې په اغزو کښې وينم
ما خوب لیده په خدایږوچې زه ته سره پخلا یو
ما خوب لیده په خدایږوچې زه ته سره پخلا یو
ما د ښكليو ننداره كړه ، زاهد ننگ كړ
ما د ښكليو ننداره كړه ، زاهد ننگ كړ
ما شراب خوړلي نه ، په حد واهه شم
ما شراب خوړلي نه ، په حد واهه شم
ما په شبګير تا په خوبو تېره کړه
ما په شبګير تا په خوبو تېره کړه
ما په مثال لکه پتنګ وګڼه
ما په مثال لکه پتنګ وګڼه
مرد هغه چې همت ناک، برکت ناک
مرد هغه چې همت ناک، برکت ناک
نن به شپه زما ديار په کوم مکان وي
نن به شپه زما ديار په کوم مکان وي
نن بيا هسې د ګلزار په ننداره ځم
نن بيا هسې د ګلزار په ننداره ځم
نن نګار وماته راکړ دیارې خط
نن نګار وماته راکړ دیارې خط
نه زما ده نه د ستا ده دا دنیا
نه زما ده نه د ستا ده دا دنیا
نه شومه پوه په خپل ژوندون, کړو عمر دې برباد زما
چې نه را درومې ياره ته, منع دې کړه ياد زما
نو بهارو می معشوقه و جام است اینجا
نو بهارو می معشوقه و جام است اینجا
نورو د منزل او د کاروان خبرې هيرې کړې
نورو د منزل او د کاروان خبرې هيرې کړې
نیمه شپه مې په پالنګ راغله دلبره
نیمه شپه مې په پالنګ راغله دلبره
هر چې وویني په سترګو روی د ستا
هر چې وویني په سترګو روی د ستا
هسې د انسان سترګې نهرې دي
هسې د انسان سترګې نهرې دي
هغه مخ کړم مبتلا په تآسف
هغه مخ کړم مبتلا په تآسف
يو د بل نه زده کوي د دنيا دودې
يو د بل نه زده کوي د دنيا دودې
چې د زلفو ځنځېرونه ښکاروې
چې د زلفو ځنځېرونه ښکاروې
که اغزي وي ستا له لاسه
که اغزي وي ستا له لاسه
ګوره هسې کردګار دى رب زما
ګوره هسې کردګار دے رب زما
دا ګناه مي وه چي تاته سپيلنی شوم
اوس مي په کاټووله ليوني شوم
سپرليه لږ خوراشه ستايادونه رانه هيرشول
زخمونه مې ډيروليدل ګلونه رانه هير شول
راشه يو وار راشه چې وختونه درنه ځار کړم
سپين سحر به تورې تورې شپې د انتظار کړم
په زړه مې ولې راورېږې څه باران خو نه يې
هسې مې درد راويښوې زما درمان خو نه يې
چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبه
خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبه
شاعران يو په نغمو يادوو خدای
ښکلي ګورو ، په لېمو يادوو خدای
ژوند مې د سپين ستوري په څېر خوښيږي
او، له سپوږمۍ مې لاس چاپېر خوښيږي
منم په هر څه کې احتياط منمه
خو يو په مينه کې افراط منمه
يمه کاڼی ته راګوره چې اوبه شم
غوټۍ ګل شه چې د پاڼو رنګ دې زه شم
ته معشوقه هم لرې!؟
ووايه نوم يې څه دی!؟
ښكليه څاروان مې شه كاروان به دې شم
له ځانه ستړى يمه ځان به دې شم
ته د چړو په ګوتو
زما د زړه په جېب کې څه لټوې؟
دلته په دي خاوروکي دستورو ډک أسمان ويده
دلته مو (ساهو) جانان دي دلته مو ((امان)) ويده
ساقی راشه سور اور مې به توبي ولګوه
مخمور یمه منګولي په پیالې ولګوه
د زاهد په کا ڼو ژوبل ، دسا قې په غیږ کې پروت وای
یا دسرو وینو یو خال وای ، دتندې په غیږ کې پروت وای
دمو دو تږی درته راغلم تا سخا ونه کړه
سا قې مستا نه هیڅ پیر زو دی په ګدا ونه کړه
تنده د د ید ن مې په لیمو لیمو کې ونغاړه
راشه دا د ژوند ما ښام په د وو ډ یووکې ونغاړه
د جنګونو په دوزخ کې، جنتي افغانان وسول
د باروتو سرولمبو کې،سپین د سولې مرغان وسول
کږې وږی چې په اغزو کې ویالې وبهیدې
دګل تصویر پسې رڼې آئېنې وبهیدې
مه وله ښیښه په کاڼو مه وله
دا پاکه کعبه په کاڼو مه وله
بدر نګه زمانه شوه ښکاري لال په غشوولي
دوروځو په پیو ند کې شینکی خال په غشو ولي