Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
كــــــــــــه زه نه واى تا به ځـــــــــــــــان لره بلل څوك
كــــــــــــه زه نه واى تا به ځـــــــــــــــان لره بلل څوك
لاله در موسم بهار بود
لاله در موسم بهار بود
له هغو سره به څه فکر د يار وي
له هغو سره به څه فکر د يار وي
لوی درياب دی مينه نشي په واړه زړه
لوی درياب دی مينه نشي په واړه زړه
لکه غشي لره بويه تير انداز
لکه غشي لره بويه تير انداز
لکه کلۍ چې په اغزو کښې وينم
لکه کلۍ چې په اغزو کښې وينم
ما خوب لیده په خدایږوچې زه ته سره پخلا یو
ما خوب لیده په خدایږوچې زه ته سره پخلا یو
ما د ښكلــيــــــــو ننــــــداره كړه ، زاهــــد ننگ كړ
ما د ښكلــيــــــــو ننــــــداره كړه ، زاهــــد ننگ كړ
ما شراب خوړلي نه ، په حد واهه شم
ما شراب خوړلـــــي نه ، په حـــد واهـه شم
ما په شبګير تا په خوبو تېره کړه
ما په شبګير تا په خوبو تېره کړه
ما په مثال لکه پتنګ وګڼه
ما په مثال لکه پتنګ وګڼه
مرد هغه چې همت ناک، برکت ناک
مرد هغه چې همت ناک، برکت ناک
نن به شپه زما ديار په کوم مکان وي
نن به شپه زما ديار په کوم مکان وي
نن بيا هسې د ګلزار په ننداره ځم
نن بيا هسې د ګلزار په ننداره ځم
نن نګار وماته راکړ دیارې خط
نن نګار وماته راکړ دیارې خط
نه زما ده نه د ستا ده دا دنیا
نه زما ده نه د ستا ده دا دنیا
نه شومه پوه په خپل ژوندون, کړو عمر دې برباد زما
چې نه را درومې ياره ته, منع دې کړه ياد زما
نو بهارو می معشوقه و جام است اینجا
نو بهارو می معشوقه و جام است اینجا
نورو د منزل او د کاروان خبرې هيرې کړې
نورو د منزل او د کاروان خبرې هيرې کړې
نیمه شپه مې په پالنګ راغله دلبره
نیمه شپه مې په پالنګ راغله دلبره
هر چې وویني په سترګو روی د ستا
هر چې وویني په سترګو روی د ستا
هسې د انسان سترګې نهرې دي
هسې د انسان سترګې نهرې دي
هغــه مــخ کــړم مبتــلا پــه تآســف
هغــه مــخ کــړم مبتــلا پــه تآســف
يو د بل نه زده کوي د دنيا دودې
يو د بل نه زده کوي د دنيا دودې
چې د زلفو ځنځېرونه ښکاروې
چې د زلفو ځنځېرونه ښکاروې
که اغزي وي ستا له لاسه
که اغزي وي ستا له لاسه
ګوره هسې کردګار دى رب زما
ګوره هسې کردګار دے رب زما
دا ګناه مي وه چي تاته سپيلنی شوم
اوس مي په کاټووله ليوني شوم
سپرليه لږ خوراشه ستايادونه رانه هيرشول
زخمونه مې ډيروليدل ګلونه رانه هير شول
راشـــــه يو وار راشه چـــــې وختونه درنه ځار کړم
سپين سحــــر به تورې تورې شپې د انتظار کــــړم
په زړه مــــــــــې ولـــــې راورېږې څه باران خــــو نه يې
هسې مې درد راويښوې زمــــــــا درمـــــــان خو نه يې
چې ورته خولې شوې داصيلو مرغلرو اوبــــــــــــــــــــــــه
خپلو خبرو ته دې ورکړې د سندرو اوبــــــــــــــــــــــــــــــه
شاعران يو په نغمو يــــــــــــــادوو خدای
ښکلي ګورو ، په لېمو يــــــــادوو خدای
ژوند مې د سپين ستوري په څېر خوښيږي
او، له سپوږمۍ مې لاس چـــاپېر خوښيږي
منم په هـــر څه کې احــتياط مـنمه
خو يو په مينه کــــــې افــراط مـنمه
يمه کاڼی ته راګوره چـــــــــــــې اوبـــــه شم
غوټۍ ګل شه چې د پاڼو رنګ دې زه شم
ته معشوقه هم لرې!؟
ووايه نوم يې څه دی!؟
ښكليه څاروان مې شه كاروان به دې شم
لـــــه ځانه ستړى يمه ځان به دې شم
ته د چړو په ګوتو
زما د زړه په جېب کې څه لټوې؟
دلته په دي خاوروکي دستورو ډک أسمـــــــــــــــان ويده
دلته مو (ساهو) جانان دي دلته مو ((امـــــــــــان)) ويده
ســـاقـــی راشــــه ســـــور اور مـې به توبي ولګوه
مـــخـــمــــور یـــمــــه مـــنــګـولي په پیالې ولګوه
د زاهد په کا ڼو ژوبــــل ، دسا قې په غیږ کې پروت وای
یا دسرو وینو یو خال وای ، دتندې په غیږ کې پروت وای
دمــــو دو تـــــږی درته راغــــلــــم تا ســــخــــا ونه کـړه
سا قې مستا نــــــه هیڅ پیر زو دی په ګــــــدا ونه کـړه
تــــنــــده د د یــــــد ن مې په لــــیـــمـو لیمو کې ونغاړه
راشــه دا د ژونـــــد مــــا ښـام په د وو ډ یووکې ونغاړه
د جـــنــــګـــــونـــــو پــــه دوزخ کــې، جنتي افغانان وسول
د بــــاروتــــو سـرولمبو کې،سپین د سولې مرغان وسول
کږې وږی چې په اغزو کې ویالې وبهیدې
دګل تصویر پسې رڼې آئېنې وبهیدې
مـــــه ولـــه ښــیــښــه پــه کــاڼو مه وله
دا پــاکــه کــعــبــه پــه کــاڼـو مـه ولـــه
بدر نګه زمـــانه شــــوه ښــــکاري لال پـــه غـشـــوولي
دوروځو په پیو ند کې شینکی خال په غشــــو ولي