Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
لک مې دے په زړه کښې د هجران غشی تېره
تللے دے بې واکه زما زړه یې وزیره
د ځیګر وینې مې وخوړې غمونو
څو د یار د مستو سترګو نه جدا یم
زه چې زلفې پیچ و تاب د دلبر نیسم
د جلاد و تېرو تورو ته سر نیسم
سحرګه وه د نرګس لیمه لانده
څاڅکي څاڅکي یې له سترګو څڅېده
اي عشقه نا مراده تا څه په بلا سر کړ م
اي عشقه نا مراده تا څه په بلا سر کړ م
اي وطنه ستاپه عشق کي
اي وطنه ستاپه عشق کي زه تيرترخپل ځان يمه
بې بازخواست او بې پرسان به يم تر کومه؟
بې بازخواست او بې پرسان به يم تر کومه؟
تاج د بخت مې رسېدلی تر اسمان دی
تاج د بخت مې رسېدلی تر اسمان دی
خاوره يې د سرو ده هر يو کاڼی يې مرجان دی
خاوره يې د سرو ده هر يو کاڼی يې مرجان دی
د ازادۍ شمال
زما زړه د ازادۍ په شمال خوري
د ازادۍ قيمت
پتنګ د بلې شمعې ياردی
د معارف ترانه
د انسانانو فضيلت علم و عرفان دی وروڼو
د چشمانو مې بهيږي نن خوناب
د چشمانو مې بهيږي نن خوناب
دا خوب وينم که ویښ يم چی مي خوږ اشنا تر څنګ دی
دا زه خوب وينم که ویښ يم چی مي خوږ اشنا تر څنګ دی
دا زمونږ زېبا وطن
دا زمونږ زيبا وطن
را ته ګوره مې نه خوب شته نه ارام
را ته ګوره مې نه خوب شته نه ارام
رايادوئ د ميرويس خان وختونه
رايادوئ د ميرويس خان وختونه
ستا په در کې ولاړ لکه فقير
ستا په در کې ولاړ لکه فقير
سر مې جار ستا له نامه پښتونستانه
سر مې جار ستا له نامه پښتونستانه
لوګی شمه له تانه
لوګي شمه له تانه پتنګ دې یم پتنګ
ما درته پېشکش
ما درته پېشکش په لاس کې زړه نيو لی دی
ما پخپله ځان سېځلی يار ګرم نه دی
ما پخپله ځان سېځلی يار ګرم نه دی
ما ژړل
ته د ناز په خوب ويده وې ما ژړل
مقام
بي پتنګه وايه ياردشمعي څوک دى
ملنګ شم
زه چې راواخلمه کچکول او ستا ملنګ شم
نفسونه شول غالب ددې غمه ژړيږم
نفسونه شول غالب ددې غمه ژړيږم
نن می بيا زړګۍ نرۍ نرۍ خوږيږي
نن می بيا زړګۍ نرۍ نرۍ خوږيږي
نه پوهيږم چې زه يار يم که اغيار يم
نه پوهيږم چې زه يار يم که اغيار يم
هرګز مه وايه هر هر ګل ته رامبېل
هرګز مه وايه هر هر ګل ته رامبېل
وتړه ملا په صداقت پښتونه
وتړه ملا په صداقت پښتونه
ورځ مې شوه په انتظار شپه په سودا
ورځ مې شوه په انتظار شپه په سودا
وژنی مې خپل ورور
وژنی مې خبل ورور په کولو دا د چالمسون دي
ځوانۍ سره شهرت د ننګ او نام مزه کوي
ځوانۍ سره شهرت د ننګ او نام مزه کوي
څه لرمه چې د خدای په نوم يې ورکړم
څه لرمه چې د خدای په نوم يې ورکړم
څه پېژنم
مجنون دې رانه جوړ کړو ننګ و عار څه پېژنم؟
چې بې ننک اوبې پښتو وي
چې بې ننک اوبې پښتو وي پښتون نه دى
ژړوي مې لکه شمعه
ژړوي مې لکه شمعه د اشنا سترګې خمارې
که په حال زما
که په حال زما خبر تمام جهان شي
ارمانونه
څومره په زړه کې ارمانونه لرم
دا څوک دی؟
چې د ګلو سیل ته لاړ شمه چمن ته
قسمت
زه نرمه خټه یم، لاس د کلال کې
سپرلی
بیا سپرلی راغی بیا یې پیغام راوړ
سوال
خدایه وکړم د غونچې سره خندا
د بوډۍ ټال
تیاره تندر ورکېدل دي
ابلیس و خندل
خالق دا ښکلې، دا رنګینه ځمکه
مینه
په دې خو پوهه ومه
تنده
وړاندې مو یخ جامونه
مینه زما په فکر
ړومبی د دوو رودونو