Contemporary · National and epic
Abdul Bari Jahani
عبدالباري جهاني
A poet, journalist, historian, and translator with a large body of national, historical, social, and philosophical verse.
Life and work
Introduction
Abdul Bari Jahani, born in Kandahar in 1948, is a poet, writer, journalist, historian, and translator. He also wrote the words of the national anthem of the Islamic Republic of Afghanistan.
His numerous poetry books span national, historical, epic, social, and philosophical subjects. His work treats history and war while also advocating unity, peace, education, and progress.
A wide-ranging national, historical, and epic voice in contemporary Kandahari Pashto poetry.
Sources
Biographical references
Recorded works
Poems
پښېمانه به سې
ګوره ښايستې نجلۍ پښېمانه به سې
بغاوت
سوځوئ د ميني نښي
بيده خيالونه
هېر که ناآشنا بيده خيالونه هېر که
زما خزان
ښکلو! منم د زړونو ښکار ته ځی
د سيند لور
يه د سيند لوري غنم رنګي نجلۍ
هېره مستي
مه يادوه تېري پخوانۍ کيسې
زما کندهاره
زما کندهاره د زمرو وطنه
د هستۍ قبر
دا دي راغلل د خزان بادونه ورو ورو
پردی انګړ
ساقي نن مي په پياله کي جوهر نسته
ايږ سالاري
ډېر پخوا دي واقع سوي دا نکلونه
لېونتوب
راسه مات کړه لېونتوبه دا د عقل تدبيرونه
تنکۍ غوټۍ
ښايستې نجلۍ د سرو ګلونو ګېډۍ
بېګانه
د نااشنا سترګي ګونګۍ اوښکه يم
مه پوښته نسيمه
مه پوښته نسيمه زما د غرونو څوکي مه پوښته
مه پوښته نسيمه
ورو ځه په کراره ځه د غرونو په لمنو کي
مه پوښته نسيمه
نه د دنګو پېغلو پر نرۍ غاړو لاړونه سته
نذرانه
هر څه درپرېږدمه د جانان خبري مه کوه
نذرانه
تا چي د جنون په نامه جوړي زولنې کړلې
ګيله من اشنا ته
زړه ته راتېره ګيله منه اشنا
سُرابي هيله
يه زما لېونی خوبه
هسکه پاميره
هسکه پاميره د غرونو ميره
جنون
پرېږدئ چي دا توري توپاني ورېځي
انجام
زه په هر نن کي د پرون د مرګي نخښه وينم
خوب وينم عالمه
خوب وينم عالمه که يې څوک راکي مانه
تهمت
يوه ورځ سوی وارخطا په تاخت روان وو
بوډۍ مينه
ساقي مينه کي بلي پټي لمبې دي
ګاونډي ته
ګوره اشنا زما ګاونډيه اشنا
دعوه
کندهار مي د بابا په قباله دئ
دروغجنه مينه
درته يادېږي هغه سره ګلونه
رسوا رازونه
هېري به مي نه سي چي دي غټي سترګي پورته کړلې
آرزو
کشکي چي نه وای زما او ستا تر منځ
زرغونه کالي
رنګ که کالي مي د شنو پاڼو په شان
د پښتانه مېنه
چيري چي کور د پښتانه وي هلته
دا کونړ دئ
دا نړېدلی وطن، دا سوځېدلي خوني
مات بتان
ښه سو چي غټ بتان راپرځېدل
د شمعې په څېر سوځو له خپل ځانه سره ځو
که وصل که هجران وي د جانانه سره ځو
د انتظار سترګې مې سرې وې ما دې ﻻر څارله
د هيلو ورځې مې تيارې وې ما دې ﻻر څارله
څو چر سيان سره راټول وه هريوسروپه کيسو
په دا منځ کي يو ږغ کړه کور دي وران سي د شلومبو
يو سړی وو خپله ښځه ورسره وه
دی پياده ښځه پر خره باندي سپره وه
هغه ستا د ابا مينه تالا سوې
چه تندي کي دي سجدي ورته ساتلې
ﻻړ پرﻻړ پېيلي غرونه
دغه زما توپاني قام دی
زه رباب ته مي شهباز يي
زه نغمه يم ته مي ساز يي
پيالي نسکوروم دي تشو مه خو دې نه
نصيبه بد لوم دي قبلومه خودي نه
پرېږدئ زما لا سونه زه اورونه په لړمه
زه په سوي مذهب پوه يم زه دوزخ ځانته کرمه
چې بې اختیاره یو راغلې بی اختیاره به ځو
یارانو نن وې که سبا په دغه لاره به ځو
څنګه دعا ته پورته کیږې داخیرن لاسونه
دادګناه په تار پیلې کر غیړن لاسونه
زه درته راغلم دقدم نښې دې وې ته نه وې
دښار په شونډو دې سندری ګرځیدی ته نه وې
په دې محفل کې ساقې نسته چه رندان تږې دې
دخم له څنګه وچې شونډې حریفان تږې دې
Books and editions