معاصر · ملي او حماسي
عبدالباري جهاني
Abdul Bari Jahani
شاعر، ژورنالېست، تاریخلیکونکی او ژباړن، چې په ملي، تاریخي، ټولنیزو او فلسفي موضوعاتو یې پراخ منظوم میراث لیکلی.
ژوند او اثر
پېژندنه
عبدالباري جهاني په ۱۹۴۸ کال په کندهار کې زېږېدلی شاعر، لیکوال، ژورنالېست، تاریخلیکونکی او ژباړن دی. هغه د افغانستان د اسلامي جمهوریت د ملي سرود کلمات هم لیکلي وو.
د ده ګڼ شعري کتابونه ملي، تاریخي، حماسي، ټولنیز او فلسفي موضوعات رانغاړي. شعرونه یې د یووالي، سولې، زده کړې او پرمختګ تر څنګ د تاریخ او جګړې تجربې هم بیانوي.
د معاصر کندهاري پښتو شعر یو پراخاثره ملي، تاریخي او حماسي غږ.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
پښېمانه به سې
ګوره ښايستې نجلۍ پښېمانه به سې
بغاوت
سوځوئ د ميني نښي
بيده خيالونه
هېر که ناآشنا بيده خيالونه هېر که
زما خزان
ښکلو! منم د زړونو ښکار ته ځی
د سيند لور
يه د سيند لوري غنم رنګي نجلۍ
هېره مستي
مه يادوه تېري پخوانۍ کيسې
زما کندهاره
زما کندهاره د زمرو وطنه
د هستۍ قبر
دا دي راغلل د خزان بادونه ورو ورو
پردی انګړ
ساقي نن مي په پياله کي جوهر نسته
ايږ سالاري
ډېر پخوا دي واقع سوي دا نکلونه
لېونتوب
راسه مات کړه لېونتوبه دا د عقل تدبيرونه
تنکۍ غوټۍ
ښايستې نجلۍ د سرو ګلونو ګېډۍ
بېګانه
د نااشنا سترګي ګونګۍ اوښکه يم
مه پوښته نسيمه
مه پوښته نسيمه زما د غرونو څوکي مه پوښته
مه پوښته نسيمه
ورو ځه په کراره ځه د غرونو په لمنو کي
مه پوښته نسيمه
نه د دنګو پېغلو پر نرۍ غاړو لاړونه سته
نذرانه
هر څه درپرېږدمه د جانان خبري مه کوه
نذرانه
تا چي د جنون په نامه جوړي زولنې کړلې
ګيله من اشنا ته
زړه ته راتېره ګيله منه اشنا
سُرابي هيله
يه زما لېونی خوبه
هسکه پاميره
هسکه پاميره د غرونو ميره
جنون
پرېږدئ چي دا توري توپاني ورېځي
انجام
زه په هر نن کي د پرون د مرګي نخښه وينم
خوب وينم عالمه
خوب وينم عالمه که يې څوک راکي مانه
تهمت
يوه ورځ سوی وارخطا په تاخت روان وو
بوډۍ مينه
ساقي مينه کي بلي پټي لمبې دي
ګاونډي ته
ګوره اشنا زما ګاونډيه اشنا
دعوه
کندهار مي د بابا په قباله دئ
دروغجنه مينه
درته يادېږي هغه سره ګلونه
رسوا رازونه
هېري به مي نه سي چي دي غټي سترګي پورته کړلې
آرزو
کشکي چي نه وای زما او ستا تر منځ
زرغونه کالي
رنګ که کالي مي د شنو پاڼو په شان
د پښتانه مېنه
چيري چي کور د پښتانه وي هلته
دا کونړ دئ
دا نړېدلی وطن، دا سوځېدلي خوني
مات بتان
ښه سو چي غټ بتان راپرځېدل
د شــــمعې په څـــــېر سوځو له خپل ځانه سره ځو
که وصـــــل که هـــــجــــران وي د جانانه ســــره ځو
د انتظار سترګې مې سرې وې ما دې ﻻر څــــــــــــارله
د هيلو ورځې مې تيارې وې مــــــــــا دې ﻻر څـــــارله
څو چر سيان سره راټول وه هريوسروپه کيسو
په دا منځ کي يو ږغ کړه کور دي وران سي د شلومبو
يــــو ســــړی وو خــــــپله ښځه ورسره وه
دی پــــياده ښځه پر خره باندي سپره وه
هغه ستا د ابا مينه تالا سوې
چه تندي کي دي سجدي ورته ساتلې
ﻻړ پرﻻړ پېـــــــــــــــــــــــيلي غرونه
دغه زما توپاني قـــــــــام دی
زه رباب ته مي شـهـبـاز يي
زه نـغـمـه يـم تـه مي ساز يي
پيالي نســــــکوروم دي تشو مه خــــــــــــو دې نـــه
نصــــــيبه بــــــــــد لوم دي قبلومه خــــــــودي نـــــــه
پرېږدئ زما لا سونه زه اورونه پـــــــــه لـــــــــــړمــــــــــــه
زه په سوي مذهب پوه يم زه دوزخ ځانته کــــــــــرمــــــه
چــــې بـــــې اخــتــیاره یو راغلې بی اختیاره به ځو
یــــــارانــــــو نــــــن وې کـــه ســـبا په دغه لاره به ځو
څــــنــــګــــه دعـــا تـه پورته کیږې داخیرن لاسونه
دادګــــنــــاه پـــــه تــــار پـــیـــلــې کر غیړن لاسونه
زه درتــــه راغـــلـــم دقـــدم نښې دې وې ته نه وې
دښار په شونـــډو دې سندری ګرځیدی ته نه وې
په دې محفل کې ساقې نسته چه رندان تږې دې
دخــم له څنګه وچې شونډې حریفان تږې دې
کتابونه او نسخې