معاصر · غزل
امیر حمزه شینواری
Hamza Shinwari
د پښتو د غزل بابا؛ شاعر، ډرامهلیکونکی او صوفي چې کلاسیک غزل یې معاصر پښتني احساس ته راوړ.
ژوند او اثر
پېژندنه
امیر حمزه خان شینواری، چې حمزه بابا بلل کېږي، شاعر، لیکوال، ډرامهلیکونکی او صوفي و. هغه د پښتو کلاسیک او معاصر ادب تر منځ د پله په توګه پېژندل کېږي.
حمزه بابا د غزل فارسي او اردو دودونه د پښتو له ژبې، پښتونولۍ او خیبري تجربې سره یوځای کړل. د ده ادبي کار لسګونه کتابونه او د راډیو سلګونه ډرامې رانغاړي.
د «پښتو غزل بابا»؛ هغه شاعر چې پښتو غزل ته یې نوی معاصر بیان ورکړ.
ثبت شوي اثار
شعرونه
څو که غرور وي ستا له نازه سره
څو که غرور وي ستا له نازه سره
بېنوا ستا د رحمتونو له کماله سره
بېنوا ستا د رحمتونو له کماله سره
ساقي رامې وړه تسپې او شراب دواړه
ساقي رامې وړه تسپې او شراب دواړه
ستا په زړه کې دي په جدا ډول روان دواړه
ستا په زړه کې دي په جدا ډول روان دواړه
پښتونه چې پراخه دې وختونو ميخانه کړه
پښتونه چې پراخه دې وختونو ميخانه کړه
امامه تا څه ابتدا وکړه
امامه تا څه ابتدا وکړه
چې په خوب کې د بوسې دې تر ې غلا وکړه
چې په خوب کې د بوسې دې تر ې غلا وکړه
ستا په تبسم يې حوصله وکړه
ستا په تبسم يې حوصله وکړه
مخ دې له نقاب نه د کثرت خو ته ښکاره کړه
مخ دې له نقاب نه د کثرت خو ته ښکاره کړه
سر په صحرا لکه مجنون يمه د ستا د لاسه
سر په صحرا لکه مجنون يمه د ستا د لاسه
ای د محبت يقينه تورې اندېښنې شه
ای د محبت يقينه تورې اندېښنې شه
ښکليه په ديدن کې دې گرانۍ مه جوړوه
ښکليه په ديدن کې دې گرانۍ مه جوړوه
يار مې نشته کور کې ځکه ده زما بيديا خوښه
يار مې نشته کور کې ځکه ده زما بيديا خوښه
تاو د عشق زما جوثه کړله بد رنگه
تاو د عشق زما جوثه کړله بد رنگه
د زړه حجره کې مې غوغا شوه کمه
د زړه حجره کې مې غوغا شوه کمه
مجنون دې کړم په عشق کې صحرا ته لاړمه
مجنون دې کړم په عشق کې صحرا ته لاړمه
ما خو به دا وې، چې زه هم ستا شومه
ما خو به دا وې، چې زه هم ستا شومه
له حقيقت نه دې خبر نه شومه
له حقيقت نه دې خبر نه شومه
زه چې ستا د مينې په مجمر کې سپېلنی شومه
زه چې ستا د مينې په مجمر کې سپېلنی شومه
زه دهجران د ورځې نول په ماسخوتن کومه
زه دهجران د ورځې نول په ماسخوتن کومه
زهد ته مې خدايه نظر ورکړې رندانه
زهد ته مې خدايه نظر ورکړې رندانه
والوتمه ډېر خو زه بهر نه شوم له څه نه
والوتمه ډېر خو زه بهر نه شوم له څه نه
ستا غمونه به ختمېږي هم که نه
ستا غمونه به ختمېږي هم که نه
هېڅ پوه نه يم له تا چې شناسا يم او که نه
هېڅ پوه نه يم له تا چې شناسا يم او که نه
عاشقي به فنا نه شي که په ما بل کړي اورونه
عاشقي به فنا نه شي که په ما بل کړي اورونه
داسې کيف مې کړو حاصل له ميکدې نه
داسې کيف مې کړو حاصل له ميکدې نه
ژوندی به نه شې په اشنا مېنه
ژوندی به نه شې په اشنا مېنه
بټ د عشق مې کړه هستي لکه نينه
بټ د عشق مې کړه هستي لکه نينه
ما به اودس دعشق نماز سره په وينو وکړو
ما به اودس دعشق نماز سره په وينو وکړو
قياس د مينې د قياسه وهه
قياس د مينې د قياسه وهه
چې وتم د عشق له بحره دا غوټه راله غوپه شوه
چې وتم د عشق له بحره دا غوټه راله غوپه شوه
اوښکه چې بهر ته راغله سپکه شوه
اوښکه چې بهر ته راغله سپکه شوه
په سپرلي د خار په ژبه دگلونو افسانه شوه
په سپرلي د خار په ژبه دگلونو افسانه شوه
رڼا که دې د حسن څه غښتلې غوندې شوه
رڼا که دې د حسن څه غښتلې غوندې شوه
پلار چې زه د وخت وم پښتنو ته مې پرې نه ښوه
پلار چې زه د وخت وم پښتنو ته مې پرې نه ښوه
واړولې سترگې دې چې بله پيمانه نه وه
واړولې سترگې دې چې بله پيمانه نه وه
عشق ته مقابل چې شو لا هو شو په زور ووايه
عشق ته مقابل چې شو لا هو شو په زور ووايه
د الفت مېنه د صبر ستنه غواړي
د الفت مېنه د صبر ستنه غواړي
څوک چې عاشق وي په رښتيا په زړه کې ځار نه لري
څوک چې عاشق وي په رښتيا په زړه کې ځار نه لري
که په برخه مې د مستو سترگو مينه ورسېږي
که په برخه مې د مستو سترگو مينه ورسېږي
رقيبان مينه د بې زړه عاشق وژل ته لري
رقيبان مينه د بې زړه عاشق وژل ته لري
ماته هغه ښکلي، څه که بد وايي که ښه وايي
ماته هغه ښکلي، څه که بد وايي که ښه وايي
ستا چې تصور په تخيل د دېوانه کې وي
ستا چې تصور په تخيل د دېوانه کې وي
وحشت مې د صحرا بيا په سر خاوې بادوي
وحشت مې د صحرا بيا په سر خاوې بادوي
اخر به ستا ظلم و ستم جو وجفا تېره شي
اخر به ستا ظلم و ستم جو وجفا تېره شي
چا چې الفت له بې وفا سره وي
چا چې الفت له بې وفا سره وي
هېڅ نه شوم پوه چې ستا رضا څه به وي
هېڅ نه شوم پوه چې ستا رضا څه به وي
چې وايم اوښکې مې په سترگو کې اوس پاتې نه دي
چې وايم اوښکې مې په سترگو کې اوس پاتې نه دي
کتابونه او نسخې