معاصر · غزل
امیر حمزه شینواری
Hamza Shinwari
د پښتو د غزل بابا؛ شاعر، ډرامهلیکونکی او صوفي چې کلاسیک غزل یې معاصر پښتني احساس ته راوړ.
ژوند او اثر
پېژندنه
امیر حمزه خان شینواری، چې حمزه بابا بلل کېږي، شاعر، لیکوال، ډرامهلیکونکی او صوفي و. هغه د پښتو کلاسیک او معاصر ادب تر منځ د پله په توګه پېژندل کېږي.
حمزه بابا د غزل فارسي او اردو دودونه د پښتو له ژبې، پښتونولۍ او خیبري تجربې سره یوځای کړل. د ده ادبي کار لسګونه کتابونه او د راډیو سلګونه ډرامې رانغاړي.
د «پښتو غزل بابا»؛ هغه شاعر چې پښتو غزل ته یې نوی معاصر بیان ورکړ.
ثبت شوي اثار
شعرونه
د وراني وېره وې څه په ودانۍ کې
د وراني وېره وې څه په ودانۍ کې
کړه مې طمع حرف په حرف سره مضموم شوم
کړه مې طمع حرف په حرف سره مضموم شوم
څو که مې غم په انتها ښکاري
څو که مې غم په انتها ښکاري
شمعې هم زما په شانې انتظار کړ
شمعې هم زما په شانې انتظار کړ
وارخطا ستړيه زړگيه په مزل شوې
وارخطا ستړيه زړگيه په مزل شوې
جنگ د پيمانو د باده نوشو ترانې دي
جنگ د پيمانو د باده نوشو ترانې دي
ياره ستا زلفان پرېشان سوري دي
ياره ستا زلفان پرېشان سوري دي
تصور دې شو مهمان زما د سترگو
تصور دې شو مهمان زما د سترگو
اوس زما هغه مقام دی نه خوشحالی يم نه خفه يم
اوس زما هغه مقام دی نه خوشحالی يم نه خفه يم
زه چې خپل لېوني زړه کړم پوه (پوی) په پته
زه چې خپل لېوني زړه کړم پوه (پوی) په پته
همدمان کوي اصرار کله ښودی شي
همدمان کوي اصرار کله ښودی شي
خود غوبل به تل د مکر کړي چې گوی دی
خود غوبل به تل د مکر کړي چې گوی دی
دنيا د تخيل مې گل ورينه غوندې ښکاري
دنيا د تخيل مې گل ورينه غوندې ښکاري
خوب د مينې کړې ، بيدار شو زما عمر
خوب د مينې کړې ، بيدار شو زما عمر
کله د يار سترگې زما داسې استقبال کا
کله د يار سترگې زما داسې استقبال کا
چې مېن د خپل اشنا د کوڅې سپی شي
چې مېن د خپل اشنا د کوڅې سپی شي
چې موسکی شو د سينگار په آيينه کې
چې موسکی شو د سينگار په آيينه کې
چې توبه به ما کوله ستا له عشقه په ځوانۍ کې
چې توبه به ما کوله ستا له عشقه په ځوانۍ کې
عشقه په حواسو کې مې ستا نه دښمني شوه
عشقه په حواسو کې مې ستا نه دښمني شوه
ستا په ککو کې چې زه آباد يم
ستا په ککو کې چې زه آباد يم
زړه مې اشنا شو ستا د سترگو د مېخواره سره
زړه مې اشنا شو ستا د سترگو د مېخواره سره
بس حيرت دی هېڅ نشان د حيران نشته
بس حيرت دی هېڅ نشان د حيران نشته
کړه وړه دې د اشنا دي په دا څه که خوی دې نور که
کړه وړه دې د اشنا دي په دا څه که خوی دې نور که
هسې هم له خويه وځې خاندې ولې
هسې هم له خويه وځې خاندې ولې؟
يو گوی زما له زړه دې د بڼو په چوگان جوړ که
يو گوی زما له زړه دې د بڼو په چوگان جوړ که
غم د ښکليو څه احساس زما جميل کړ
غم د ښکليو څه احساس زما جميل کړ
د ستم نخښې د روانې زمانې ساتمه
د ستم نخښې د روانې زمانې ساتمه
راته دې جوړې کړې زړې سترگې
راته دې جوړې کړې زړې سترگې
له فطرته به بدبخت ومه چې رد شوم
له فطرته به بدبخت ومه چې رد شوم
وحشت کې بيابان شو گلستان د تسلۍ
وحشت کې بيابان شو گلستان د تسلۍ
چې په ښکليو زما مينه ازلي شوه
چې په ښکليو زما مينه ازلي شوه
گواښ د سترگو د اشنا سترگې چړې کړې
گواښ د سترگو د اشنا سترگې چړې کړې
ستا په ناز کې رنگينۍ وې زړه راښکون زما له نيازه
ستا په ناز کې رنگينۍ وې زړه راښکون زما له نيازه
که ستا له مستو سترگو پيمانې وشرمېدې
که ستا له مستو سترگو پيمانې وشرمېدې
تا چې په سترگو کې خندا زده کړه
تا چې په سترگو کې خندا زده کړه
بې قراري د زړه قرار کړه چې قرار ومومې
بې قراري د زړه قرار کړه چې قرار ومومې
ته به ما نه شې ليدی که دې لېمه شم
ته به ما نه شې ليدی که دې لېمه شم
دا کوم طرف ته اوړي زما سترگې لوري لوري
دا کوم طرف ته اوړي زما سترگې لوري لوري
خوښ يې چې کړې هغه دې د خولې په واته شي
خوښ يې چې کړې هغه دې د خولې په واته شي
ستا د زلفو ملامت او زما سر
ستا د زلفو ملامت او زما سر
تور مې د الفت کړو ستا په پله پورې
تور مې د الفت کړو ستا په پله پورې
اشنا زه ثناگر يمه انعام ته څه حاجت و
اشنا زه ثناگر يمه انعام ته څه حاجت و؟
شبگير وهلی زما نظر دی
شبگير وهلی زما نظر دی
شوخۍ زما د سترگو شوې ځوانۍ زما د شپو
شوخۍ زما د سترگو شوې ځوانۍ زما د شپو
په لېمو کې مې غړېږي د چا سترگې
په لېمو کې مې غړېږي د چا سترگې
لکه زه سوی سکاره شوم مخ و يار خو داسې نه و
لکه زه سوی سکاره شوم مخ و يار خو داسې نه و
دا يې کوم ستم دی چې جفا يې کړله کمه
دا يې کوم ستم دی چې جفا يې کړله کمه
اوس مې رنگين رنگين خيالونه له دماغه وځي
اوس مې رنگين رنگين خيالونه له دماغه وځي
کتابونه او نسخې