معاصر · شعر او نثر
ګل پاچا الفت
Gul Pacha Ulfat
د پښتو نامتو شاعر، لیکوال، ژورنالېست او د ژبې او ادب د بنسټونو فعال مشر.
ژوند او اثر
پېژندنه
ګل پاچا الفت په ۱۹۰۹ کال د لغمان د قرغیو په عزیز خان کڅ کې زېږېدلی و. هغه دیني او عربي علوم ولوستل او په ۱۹۳۵ کال یې له انیس ورځپاڼې سره رسمي ادبي او ژورنالېستي کار پیل کړ.
الفت د ولس اوونیزه جوړه کړه، د پښتو ټولنې مشري یې وکړه، په کابل پوهنتون کې یې تدریس وکړ او د شعر، نثر او ټولنیز فکر ګڼ اثار یې ولیکل. هغه په ۱۹۷۷ کال وفات شو.
د شلمې پېړۍ د پښتو روښانفکره، اخلاقي او ټولنیز ادب یو بنسټیز شخصیت.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
څوک څه پوهېږی؟
څوک څه پوهېږي سبا څه راوړي له ځانه سره
د محمد (ص) تعليم
توره تياره وه انسان ورک خپل وهمونو کښې و
د محمد (ص) عرفان
جهان بدل شو چې جهان کښې محمد(ص) شو عيان
اوسنی او پخوانی مسلمان
زمکه دمکې وه بې اوبو او بې حاصله
په ځان مينه!
په ځان مينه! په جانان شه مين
محيط او انسان
سوزوي مو اوبه هم چې په جوش راشي
عمل او عکس العمل
ډېر فشار کله شي ډېر دوام کولی
سوټي
د سوټي او سياست خود قديمه آشنايي ده
خپل او پردي
لري بېل بېل رنگونه د يو چمن گلان
د شاعر ترنم
په موجونو سپور ټيټېږي او جگېږي
اميدونه را ژوندی کړه
اميدونه را ژوندي کړه خاورو لاندې مايوسی کړه
د عصر دلبره !
ته منظور د هر نظر يې
جوي انقلاب
دا هوا د طوفانو هيولی ده
نوی گل
د حاکم نوم چې ولسوال شو تحول دي کنه
آزادي
باداري د زور او زرو چې کړي ورکه
زما وصيت
غواړمه چې مرگ مې وي په شان د يو فقير
شهرت د عقل له نامه دافلاطونه نه ځي
د ازادی مينه هېڅکله له پښتونه نه ځي
زه بل څوک نه یمه اولاد دغریبانویمه
سکنې ورور دعاجزانودخوارانویمه
د توتیانو له وینا دا معلو میږي
چي خبرو باندي څوک نه سړي کیږي
په مذهب اودين خندا څه په کارنه ده
پيروي د هر هرچا څه په کار نه ده
له ګلو ډک دي غرونه رغونه زرکو سره کړي پښي لاسونه
د سپينو زرو تختي ښکاريږي سړي چي ګوري نن أبشارونه
د وطن په محبت باندې قسم خورم
چې د ځان له غمه زيات د وطن غم خورم
ای زما د زړګي سرد سترګو توره
د بهار وږمه تا وېږي ستا له کوره
په ږيره د بابا اوس ماشومان لوبې کوي
خپه يم په مشرانو چې کشران لوبې کوي
يو ورځ په يوه باغ کې ګرځېدمه
د وږمې په شان له ګلو تاوېدمه
په زړه کې عشق د ښکلي يار ښه دی
په سر کې فکر د دلدار ښه دی
باغوانه زيری مې درباندي پسرلی راغلي
وخت د ګلانو او موسم ډير ګلالی راغلی
دادب او شعر لویه قهرمانه
دمغلو په کور تندر داسمانه
مورې چې خدای له تا پیدا کړمه
ګران یې له هر چا نه په تا کړمه
بې حسابه څاڅکي توی په بحرو بر شي
له لکونو کروړونو یو ګو هر شي
پښتون سیده دشرق نامداره ددین او علم دکور سرداره
تللی وې چیرې دڅه دپاره دچاله غمه وې ناکراره
نه یې سیال نه یې نظیر شته په جهان کې
بو علي باندې نازیږي افغان ځکه
ستا ټول کارونه خدایږو دي برای نام غوندې
رامعلومیږي ستا فکرونه راته خام غوندې
دسیلاب مخه چې دشګو په بندونو تړي
ژبې اوخولې دملایانو په دمونو تړي
داسمان په زړه کې ځای دی تانیولی
توره شپه دې په سپین مخ باندې رڼاده
پسرلی ؤ تازګي وه غوړیدلي ؤ ګلونه
دګلانو موج کې پټ وو دوطن غرونه رغونه
لمر لویدلی ؤ تیاره په خپریدو وه
دماښام توره پرده په غوړیدو وه
هغه چې و زموږ اغا او زموږ خان غوندې
اوس معلومیږي څه قدرته پریشان غوندې
زموږ دتورې شپې احوال باد سبا ته وایه
دپتنګانو بیتابي دعشق رڼا ته وایه
په ږیره دبابا چې ماشومان لوبې کوي
خپه یم په مشرانو چې کشران لوبې کوي
سرو صورت یوازې مه ګوره معنا وګوره
په سرکې فکر زړه کې پټه مدعا وګوره
اوریدلې مې قصه له راویانو
که یې اورئ ای دعقل خوندانو
چې امید ورته دباغ او دصحرا شي
چې له فیضه یې ګلونه را پیدا شي
راغی پسرلی بیا به وطن ګل و ګلزار شي
بیا به په وطن کې دبلبلو چغهار شي
څومره ښکلي معلومیږي دوطن غرونه رغونه
سپینې تورې وریځې ونم دلته هلته غرونه غرونه
پسرلی ! بیا دې راوړه سره ګلونه
بیا به جګ کړی دبلبلو فریادونه
هرکله راشې تازه بهاره تا دي راوړي ګلان بې شماره
نری شمال دې دم دعیسی دی سحر چې راشي له جګ کهساره
بیا وطن ښکاري تازه نوی بهار دی بیا په غاړه دهر چا دګلو هاردی
باغ کې ځوړند دي دګلو امیلونه ته خو ګوره ورته ! څنګه ښه ګلزاردی
کتابونه او نسخې