معاصر · شعر او نثر
ګل پاچا الفت
Gul Pacha Ulfat
د پښتو نامتو شاعر، لیکوال، ژورنالېست او د ژبې او ادب د بنسټونو فعال مشر.
ژوند او اثر
پېژندنه
ګل پاچا الفت په ۱۹۰۹ کال د لغمان د قرغیو په عزیز خان کڅ کې زېږېدلی و. هغه دیني او عربي علوم ولوستل او په ۱۹۳۵ کال یې له انیس ورځپاڼې سره رسمي ادبي او ژورنالېستي کار پیل کړ.
الفت د ولس اوونیزه جوړه کړه، د پښتو ټولنې مشري یې وکړه، په کابل پوهنتون کې یې تدریس وکړ او د شعر، نثر او ټولنیز فکر ګڼ اثار یې ولیکل. هغه په ۱۹۷۷ کال وفات شو.
د شلمې پېړۍ د پښتو روښانفکره، اخلاقي او ټولنیز ادب یو بنسټیز شخصیت.
سرچینې
د پېژندنې سرچینې
ثبت شوي اثار
شعرونه
څوک څه پوهېږی؟
څوک څه پوهېږي سبا څه راوړي له ځانه سره
د محمد (ص) تعليم
توره تياره وه انسان ورک خپل وهمونو کښې و
د محمد (ص) عرفان
جهان بدل شو چې جهان کښې محمد(ص) شو عيان
اوسنی او پخوانی مسلمان
زمکه دمکې وه بې اوبو او بې حاصله
په ځان مينه!
په ځان مينه! په جانان شه مين
محيط او انسان
سوزوي مو اوبه هم چې په جوش راشي
عمل او عکس العمل
ډېر فشار کله شي ډېر دوام کولی
سوټي
د سوټي او سياست خود قديمه آشنايي ده
خپل او پردي
لري بېل بېل رنگونه د يو چمن گلان
د شاعر ترنم
په موجونو سپور ټيټېږي او جگېږي
اميدونه را ژوندی کړه
اميدونه را ژوندي کړه خاورو لاندې مايوسی کړه
د عصر دلبره !
ته منظور د هر نظر يې
جوي انقلاب
دا هوا د طوفانو هيولی ده
نوی گل
د حاکم نوم چې ولسوال شو تحول دي کنه
آزادي
باداري د زور او زرو چې کړي ورکه
زما وصيت
غواړمه چې مرگ مې وي په شان د يو فقير
شهرت د عقل له نامه دافلاطونه نه ځي
د ازادی مينه هېڅکله له پښتونه نه ځي
زه بل څوک نه یمه اولاد دغریبانویمه
سکنې ورور دعاجزانودخوارانویمه
د تــــوتـــیــــانـــــو لـــــــــه ویـــــــــنـــــــــا دا مـــعــــلـــــو مـــیـــــږي
چــــــي خـــــبـــــــرو بــــــانـــــــدي څــــــــــوک نــــــه ســـــــړي کـــــــیــــــــږي
په مذهب اودين خندا څه په کارنه ده
پيروي د هر هرچا څه په کار نه ده
له ګلو ډک دي غرونه رغونه زرکو سره کړي پښي لاسونه
د سپينو زرو تختي ښکاريږي سړي چي ګوري نن أبشارونه
د وطن په محبت باندې قسم خورم
چې د ځان له غمه زيات د وطن غم خورم
ای زما د زړګي سرد سترګو توره
د بهار وږمه تا وېږي ستا له کوره
په ږيره د بابا اوس ماشومان لوبې کوي
خپه يم په مشرانو چې کشران لوبې کوي
يو ورځ په يوه باغ کې ګـــــــــــــرځېـــــــــــــدمــــه
د وږمې په شان له ګلو تــــــــــاوېــــــــــــــدمــــه
په زړه کې عشق د ښکلي يار ښه دی
په سر کې فکر د دلدار ښه دی
باغوانه زيری مې درباندي پسرلی راغلي
وخت د ګلانو او موسم ډير ګلالی راغلی
دادب او شعر لویه قهرمانه
دمغلو په کور تندر داسمانه
مورې چې خدای له تا پیدا کړمه
ګران یې له هر چا نه په تا کـــــــړمه
بې حسابه څاڅکي توی پـــــه بحــــــرو بر شـــي
لــــه لکــــــونـــــو کـــــــروړونو یو ګو هر شـــــــي
پښتـــــون سیده دشــــرق نامداره ددیــــن او عــــلم دکــــور ســــــرداره
تلــلی وې چیــــرې دڅـــه دپــــــاره دچـــــاله غمـــــــه وې ناکـــــــــراره
نه یې سیال نه یې نظیر شته په جــهان کې
بو علي باندې نازیږي افــــغـــان ځــــکــــه
ستــــا ټـــــول کارونــــه خــدایږو دي برای نــام غــونـــدې
رامـــعلــــومیـــــږي ستــا فکرونه راتـــه خـــــام غونــــدې
دسیلاب مخه چې دشګو په بنـــدونــــــــو تــــړي
ژبې اوخولې دملایــانو پـــــه دمـــــــونـــــو تــــړي
داسمان په زړه کې ځای دی تانیولی
توره شپه دې په سپین مخ باندې رڼاده
پسرلی ؤ تازګي وه غوړیــــــدلـــــــي ؤ ګلـــــــونـــــه
دګلانو موج کې پټ وو دوطـــــن غـــــــرونــه رغونه
لمر لویدلی ؤ تیاره په خپــــریدو وه
دماښام توره پرده په غــــــوړیدو وه
هغه چې و زمــــوږ اغا او زمــوږ خـــــان غــــونــــدې
اوس معلومیږي څه قــــدرته پــــریشــان غـونــــــدې
زموږ دتورې شپــــې احوال بــــاد ســـبا تــــه وایـــــه
دپتنــــګانـــــو بیتــــــابـــــــي دعشـــــق رڼــــا ته وایه
په ږیره دبابا چې ماشـــومــــــان لـــــوبــــــې کــــــوي
خپــــــه یـــــم په مشرانو چې کشران لوبـــــې کـــــوي
سرو صورت یوازې مه ګوره معنا وګــــــــوره
په سرکې فکر زړه کې پټه مدعا وګـــــــــوره
اوریدلې مــــې قصـــــه لـــــه راویـــــانـــــو
که یې اورئ ای دعقــــل خـــــــونـــــدانــــــو
چې امید ورته دبـــاغ او دصحـــــرا شــــــــــي
چې له فیضه یې ګلونـــه را پیــــــدا شـــــــــي
راغی پسرلی بیا به وطـــــن ګل و ګلــــــزار شــــي
بیا به په وطن کې دبلبلـــو چــــغـــــهــــار شــــــــي
څومره ښکلي معلومیږي دوطن غــرونه رغـــونه
سپینې تورې وریځې ونم دلته هلته غرونه غرونه
پســــــرلــــــــی ! بیا دې راوړه سره ګلـــــــــونـــــــــه
بیا به جګ کـــــــــړی دبلبلو فـــــــریــــــــادونــــــــــه
هــــــــرکله راشې تازه بهاره تــــــا دي راوړي ګلان بې شمــــــاره
نری شمال دې دم دعیسی دی سحر چې راشي له جګ کهساره
بیا وطن ښکاري تازه نوی بهـــار دی بــــــیـــا پــه غاړه دهر چا دګلو هاردی
باغ کې ځوړند دي دګلو امیلونـــــه ته خو ګوره ورته ! څنګه ښه ګلزاردی
کتابونه او نسخې