Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
که بې نمازه د قيامت په ورځ ممتاز کا
که بې نمازه د قيامت په ورځ ممتاز کا
که يو ځل دې د وصاله بهره مند کا
که يو ځل دې د وصاله بهره مند کا
که د زړه لرې بها
که د زړه لرې بها
له دلبرې نه مې خوله غوښته اما
له دلبرې نه مې خوله غوښته اما
نوبهار شو، بيا نرگش په باغ مستي کا
نوبهار شو، بيا نرگش په باغ مستي کا
واړه مست شو بد ويل کا
واړه مست شو بد ويل کا
هر بيمار چې د طبيب سره شدت کا
هر بيمار چې د طبيب سره شدت کا
يار په څه بې وفايې کا
يار په څه بې وفايې کا
يار مې مرور دی که څوک وي چې يې پخلا کا
يار مې مرور دی که څوک وي چې يې پخلا کا
يار چې تل هسې جفا کا
يار چې تل هسې جفا کا
په سپين جمال چې تار په تار دوې زلفې عنبر فام کا
په سپين جمال چې تار په تار دوې زلفې عنبر فام کا
نشته په دا شهر څوک چې نه دی خريدار ستا
نشته په دا شهر څوک چې نه دی خريدار ستا
عقل سل د مصلحت بندونه جوړ کا
عقل سل د مصلحت بندونه جوړ کا
چې مې ښکته پورته اوښکې تگ و پوکا
چې مې ښکته پورته اوښکې تگ و پوکا
هر چې ستا کوڅه مقام کا
هر چې ستا کوڅه مقام کا
ستا له چمه به وانه وړي عاشقان ستا
ستا له چمه به وانه وړي عاشقان ستا
ور په ور جاروځم لور په لوري په طلب ستا
ور په ور جاروځم لور په لوري په طلب ستا
که د يار پسې څوک سپينې جامې رنگ کا
که د يار پسې څوک سپينې جامې رنگ کا
خوار عاشق په خاصيت دی د سيماب
خوار عاشق په خاصيت دی د سيماب
خپل بيمار مې حواله کړ په نصيب
خپل بيمار مې حواله کړ په نصيب
مرد هغه چې زړه يې ويښ، سترگې په خوب
مرد هغه چې زړه يې ويښ، سترگې په خوب
غم و درد وېره د سر د زړه آشوب
غم و درد وېره د سر د زړه آشوب
په جهان کې څلور قسمه دی نعمت
په جهان کې څلور قسمه دی نعمت
چې مين شوم د بلندې په قامت
چې مين شوم د بلندې په قامت
گوره هسې کردگار دی رب زما
گوره هسې کردگار دی رب زما
که صورت د محمد نه وی پيدا
که صورت د محمد نه وی پيدا
صاحبان چې د ارشاد دي مقتدا
صاحبان چې د ارشاد دي مقتدا
بادشاهي لري هر يو غلام د ستا
بادشاهي لري هر يو غلام د ستا
هر چې وويني په سترگو روی د ستا
هر چې وويني په سترگو روی د ستا
خوی که په دا شان وي دل آزار ستا
خوی که په دا شان وي دل آزار ستا
چې دوې ښځې وي د چا
چې دوې ښځې وي د چا
که خپل زړه غواړې له چا
که خپل زړه غواړې له چا
په ښادۍ ښاد شوی نه يم د هېچا
په ښادۍ ښاد شوی نه يم د هېچا
چې له تا سره په سر کاندي سودا
چې له تا سره په سر کاندي سودا
د رحمان و زېړي رنگ وته نظر کړه
د رحمان و زېړي رنگ وته نظر کړه
ته چې ماته وايې چې په څه کوې ژړا
ته چې ماته وايې چې په څه کوې ژړا
راشه مه کوه له چا سره جفا
راشه مه کوه له چا سره جفا
هېڅ ثابته نه کړه چا ددې دنيا وفا
هېڅ ثابته نه کړه چا ددې دنيا وفا
دا دنيا ده بې وفا
دا دنيا ده بې وفا
هسې نه چې زما يار واړه جفا کا
هسې نه چې زما يار واړه جفا کا
چې په سترگو کې يې خار وي څه به خوب کا
چې په سترگو کې يې خار وي څه به خوب کا
هغه ژوي چې مېن وي څه به خوب کا
هغه ژوي چې مېن وي څه به خوب کا
چې اميد په عمارت ددې دنيا کا
چې اميد په عمارت ددې دنيا کا
هغه ژوي چې بې خدايه محبت کا
هغه ژوي چې بې خدايه محبت کا
هر گفتار هره وينا چې څوک عبث کا
هر گفتار هره وينا چې څوک عبث کا
د بې دردو همدمي به دې بې درد کا
د بې دردو همدمي به دې بې درد کا
که په گنج د شاهۍ فخر شهريار کا
که په گنج د شاهۍ فخر شهريار کا
چې اميد په عمارت ددې جهان کا
چې اميد په عمارت ددې جهان کا