معاصر · غزل
امیر حمزه شینواری
Hamza Shinwari
د پښتو د غزل بابا؛ شاعر، ډرامهلیکونکی او صوفي چې کلاسیک غزل یې معاصر پښتني احساس ته راوړ.
ژوند او اثر
پېژندنه
امیر حمزه خان شینواری، چې حمزه بابا بلل کېږي، شاعر، لیکوال، ډرامهلیکونکی او صوفي و. هغه د پښتو کلاسیک او معاصر ادب تر منځ د پله په توګه پېژندل کېږي.
حمزه بابا د غزل فارسي او اردو دودونه د پښتو له ژبې، پښتونولۍ او خیبري تجربې سره یوځای کړل. د ده ادبي کار لسګونه کتابونه او د راډیو سلګونه ډرامې رانغاړي.
د «پښتو غزل بابا»؛ هغه شاعر چې پښتو غزل ته یې نوی معاصر بیان ورکړ.
ثبت شوي اثار
شعرونه
چې سلگۍ کړې د روغن په غم چراغه
چې سلگۍ کړې د روغن په غم چراغه
هېڅ له يو او بل نه خبرېده سره
هېڅ له يو او بل نه خبرېده سره
ختم چې دا پاتې لږ ضمير هم د انسان شي
ختم چې دا پاتې لږ ضمير هم د انسان شي
اوس خو مې داسې يقين راغی چې ما هېڅ ونه وې
اوس خو مې داسې يقين راغی چې ما هېڅ ونه وې
تښتم د سړي نه د انسان سره کښېنم
تښتم د سړي نه د انسان سره کښېنم
پښو کې د احساس مې بېلتانه بل کړه اورونه
پښو کې د احساس مې بېلتانه بل کړه اورونه
اوس څه قصور زما که چا څه ووې
اوس څه قصور زما که چا څه ووې
نه له نوادرو بوخڅکۍ مې د فن تشه ده
نه له نوادرو بوخڅکۍ مې د فن تشه ده
ښکليه عظمتونه که ټول خم وي د تا ستوري ته
ښکليه عظمتونه که ټول خم وي د تا ستوري ته
سترگو ته راغلې مې چې ستا په خبر اوښکه ده
سترگو ته راغلې مې چې ستا په خبر اوښکه ده
يو کرت خو بې نيازه د کتو دي
يو کرت خو بې نيازه د کتو دي
ستا و راتگ چې د اضدادو نه ميرڅۍ لاړې
ستا و راتگ چې د اضدادو نه ميرڅۍ لاړې
هستۍ! که ستا له دامه ډېر په گرانه وواته
هستۍ! که ستا له دامه ډېر په گرانه وواته
چرته يې چې ستا نه جدا يو وړمه
چرته يې چې ستا نه جدا يو وړمه
اوس له ډېرو ډېرو يوه پاتې ده چې زړه غواړي
اوس له ډېرو ډېرو يوه پاتې ده چې زړه غواړي
حسنه چې ته نه اوړې د عشق له احتسابه
حسنه چې ته نه اوړې د عشق له احتسابه
تله ده برخه د آدم په نادانۍ کې
تله ده برخه د آدم په نادانۍ کې
غلبه د ماسوی که ښه په زور وي
غلبه د ماسوی که ښه په زور وي
ماته خو ټول ته ښکارې او ما پوښتنې چې څه يمه
ماته خو ټول ته ښکارې او ما پوښتنې چې څه يمه
ورا مې راغلی دی خو وار کومه
ورا مې راغلی دی خو وار کومه
لږ د نورو ښکليو له اندازه جدا تېروځه
لږ د نورو ښکليو له اندازه جدا تېروځه
چل څه دی پخوا به د هوسۍ شوې د تا سترگې
چل څه دی پخوا به د هوسۍ شوې د تا سترگې
هجر کې زما په وطن کې وطن پاتې شي
هجر کې زما په وطن کې وطن پاتې شي
گوره چې کړي د پښتنو خبرې
گوره چې کړي د پښتنو خبرې
بلې مې په زړه کې شي ډيوې قاصده ښه راځې
بلې مې په زړه کې شي ډيوې قاصده ښه راځې
اوښکې هم به مې گونگۍ شي، نن مې داسې يقين راغی
اوښکې هم به مې گونگۍ شي، نن مې داسې يقين راغی
بړبوکۍ مې کړو الفت سر و سامان خپل
بړبوکۍ مې کړو الفت سر و سامان خپل
که يې ونه بللم ياد يې کړمه
که يې ونه بللم ياد يې کړمه
لويېږي بې طرفه، چې بېواکه مې گامونه دي
لويېږي بې طرفه، چې بېواکه مې گامونه دي
ښه ده منم چې موږ ته څه ښکاري
ښه ده منم چې موږ ته څه ښکاري
زه دې مېلمه شم، ته کوربنه شې
زه دې مېلمه شم، ته کوربنه شې
په اشارو خبرې مه زده کوه
په اشارو خبرې مه زده کوه
ستا د نظر دتجلۍ سره چې تللی نظر
ستا د نظر دتجلۍ سره چې تللی نظر
که د انسان د پاره نه وايمه
که د انسان د پاره نه وايمه
دمؤمن گفت و کردار واړه معلوم دی
دمؤمن گفت و کردار واړه معلوم دی
لاجهانونه لا روان دي جهانونه تېر شو
لاجهانونه لا روان دي جهانونه تېر شو
ښکليه چې ما څومره خطا وکړه
ښکليه چې ما څومره خطا وکړه
خيال د تا د زلفو پښتنې و نور څه نه وو
خيال د تا د زلفو پښتنې و نور څه نه وو
دا ستا د يو ديدن په ارمانو راغلي دي
دا ستا د يو ديدن په ارمانو راغلي دي
نن ديار له ښاره سترگې سرې څيرې گرېوان ځمه
نن ديار له ښاره سترگې سرې څيرې گرېوان ځمه
بس داسې بې عنوانه افسانې مه جوړوه
بس داسې بې عنوانه افسانې مه جوړوه
اوس چې ورشو دتصور نه مې اشنا تښتي
اوس چې ورشو دتصور نه مې اشنا تښتي
ستا نظر مې کړلو مات که زه فنا يم
ستا نظر مې کړلو مات که زه فنا يم
که رسېدم نه رسېدمه تلمه
که رسېدم نه رسېدمه تلمه
څه شي که خبرې په پښتو د پښتنو کړې
څه شي که خبرې په پښتو د پښتنو کړې
پاتې نه شو سوز د محبت په پروانه کې
پاتې نه شو سوز د محبت په پروانه کې
کوم يو ظالم کار د حکومت نه چې محروم شي
کوم يو ظالم کار د حکومت نه چې محروم شي
د زولنو په پرانستو راضي کېدی نه شمه
د زولنو په پرانستو راضي کېدی نه شمه
کتابونه او نسخې