کلاسیک · ملي
خوشحال خان خټک
Khushal Khan Khattak
شاعر، لیکوال، خان او جنګیالی؛ د پښتو ادب یو بنسټیز شخصیت او د افغان یووالي پیاوړی غږ.
ژوند او اثر
پېژندنه
خوشحال خان خټک د اوولسمې پېړۍ شاعر، لیکوال، قبیلوي مشر او جنګیالی و. د ده ژوند د مغلي دربار له خدمت، زندان، مقاومت او د پښتنو د یووالي له هڅې سره تړلی و.
خوشحال په شعر او نثر کې د مینې، اخلاقو، طب، ښکار، سیاست او مېړانې په اړه لیکلي دي. د ده پراخ ادبي میراث پښتو ته د یوې بشپړې فکري او ادبي ژبې مقام ورکړ.
د پښتو د کلاسیک ادب تر ټولو پراخ لیکوال او د پښتني ملي فکر له مهمو بنسټګرو څخه.
ثبت شوي اثار
شعرونه
زه چې خپلو گناهونو ته نظر کړم
زه چې خپلو گناهونو ته نظر کړم
په کاته شم و عالم و ته حيران
په کاته شم و عالم و ته حيران
په تېرو تورو درومي يکرنگان
په تېرو تورو درومي يکرنگان
بېهوده په ځان غره دی دا انسان
بېهوده په ځان غره دی دا انسان
پنډ، بد روز، بکر، حيران، بهادر خان
پنډ، بد روز، بکر، حيران، بهادر خان
څو گلرنگه څېرې راغلې په جهان
څو گلرنگه څېرې راغلې په جهان
څو خبر په قباحت نه شي انسان
څو خبر په قباحت نه شي انسان
خوږ ژوندون په سړي تريخ کاندي بېلتون
خوږ ژوندون په سړي تريخ کاندي بېلتون
د زېبا جمال يې ډېر دی زېب و زين
د زېبا جمال يې ډېر دی زېب و زين
واړه شملې پرېږدي،برېښوي ورته خپل ځان
واړه شملې پرېږدي،برېښوي ورته خپل ځان
را ښکاره شوې کج فهميې د جهان
را ښکاره شوې کج فهميې د جهان
عارف سړی هغه دی چې يې شناخت وشو دځان
عارف سړی هغه دی چې يې شناخت وشو دځان
گوره راته څه وايي دا ستا دواړه چشمان
گوره راته څه وايي دا ستا دواړه چشمان
که همېش دې همنشين وي تور ماران
که همېش دې همنشين وي تور ماران
که هر څو ښايسته يې، نه يوسف يې د کنعان
که هر څو ښايسته يې، نه يوسف يې د کنعان
نفس مې اپريدی دی، څه غم نه لري د دين
نفس مې اپريدی دی، څه غم نه لري د دين
دا ښايست چې يې په تا باندې کښېښو
دا ښايست چې يې په تا باندې کښېښو
افرين دې په دا سرو سترگو خونخوارو
افرين دې په دا سرو سترگو خونخوارو
افرين دې په ولول تورو سنبلو
افرين دې په ولول تورو سنبلو
بيا له کومه لوريه بوی راغی د څڼو
بيا له کومه لوريه بوی راغی د څڼو
بندوبست د کاينات دی په خبرو
بندوبست د کاينات دی په خبرو
پرې غوغا کاڼئ بلبلو
پرې غوغا کاڼئ بلبلو!
چې مې وليده په زړه کې خيال د واړو
چې مې وليده په زړه کې خيال د واړو
د اورو د وينې دارو
که دې ځي له اورو وينه
چې په لار د رحيل راغی روارو
چې په لار د رحيل راغی روارو
حب د دنيا څه دی، سر د کل واړه بديو
حب د دنيا څه دی، سر د کل واړه بديو
د ښادمنو په خندا ږو
د ښادمنو په خندا ږو
راته مه وايه په تا ږو
راته مه وايه په تا ږو
ستا په ور د سرفرازو
ستا په ور د سرفرازو
سپينو وازدو لره ورغله پيشو
سپينو وازدو لره ورغله پيشو
عجب کار دی ستا د شونډو
عجب کار دی ستا د شونډو
که د زړه څه خو ترس، ډار وای څه به ښه و
که د زړه څه خو ترس، ډار وای څه به ښه و
کل قربان شه تر جمال د ښو يارانو
کل قربان شه تر جمال د ښو يارانو
لېوني شول پښتانه په منصبونو
لېوني شول پښتانه په منصبونو
ما خوب ليده په خدای ږو، چې زه ته سره پخلا يو
ما خوب ليده په خدای ږو، چې زه ته سره پخلا يو
پياله کړې راته ډکه، زه يې ستا له لاسه واخلم
پياله کړې راته ډکه، زه يې ستا له لاسه واخلم
ما هغه سړی شمارلی دی په ورکو
ما هغه سړی شمارلی دی په ورکو
موږه می پرست يو
موږه می پرست يو
ودې نه وينم زه ستا وصال په سترگو
ودې نه وينم زه ستا وصال په سترگو
هر نا اهل مزه څه زده د خبرو
هر نا اهل مزه څه زده د خبرو
يا په زړه کې مهر ځای وای د بتانو
يا په زړه کې مهر ځای وای د بتانو
يو څه داغ لرم په زړه د نادرستو
يو څه داغ لرم په زړه د نادرستو
تور وربل دې په سپين مخ را آشفته شو
تور وربل دې په سپين مخ را آشفته شو
چې مې ستا کوڅه ماوا شو
چې مې ستا کوڅه ماوا شو
څه د بدو ږغ و چې ماښام راباندې وشو
څه د بدو ږغ و چې ماښام راباندې وشو
زما عشق په هغه شان، دی لکه و
زما عشق په هغه شان، دی لکه و
چې دې زړه، هسې پرې ناز کوه دلبره
چې دې زړه، هسې پرې ناز کوه دلبره!
چې پيدا چېرې په ملک کې يو حبيب شو
چې پيدا چېرې په ملک کې يو حبيب شو
کتابونه او نسخې