Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
که ستا خپله سيه وريي نه وی دوښمنه
که ستا خپله سيه وريي نه وی دوښمنه
ډېر عمر مې تېر کړ بېهوده په زمانه
ډېر عمر مې تېر کړ بېهوده په زمانه
بله نښانه دعاشقۍ نشته رحمانه
بله نښانه دعاشقۍ نشته رحمانه!
عقل د رحمان يې په جفا سره مسلوب کړ
عقل د رحمان يې په جفا سره مسلوب کړ
که له مخه يوه خوا کا حجابونه
که له مخه يوه خوا کا حجابونه
ژوندي کاندي د دنيا کاروبارونه
ژوندي کاندي د دنيا کاروبارونه
راکوي د بې درد په پېغورونه
راکوي د بې درد په پېغورونه
په خاطر مې غلبه شو ستا غمونه
په خاطر مې غلبه شو ستا غمونه
زه به نورو نه کړم په بتانو باندې مينه
زه به نورو نه کړم په بتانو باندې مينه
ارو د جداييه په رحمان دی لگيدلی
ارو د جداييه په رحمان دی لگيدلی
هر چې خپلې مينې خوار کړ خوار يې مه گڼه
هر چې خپلې مينې خوار کړ خوار يې مه گڼه
بيا دې مخ دی جاروتلی څه بلا شوه
بيا دې مخ دی جاروتلی څه بلا شوه
ای د نفس او د حرص په هوا لېوه
ای د نفس او د حرص په هوا لېوه
چې په نور څه پورې زړه تړې بې خدايه
چې په نور څه پورې زړه تړې بې خدايه
په حالت د عاشقانو نظر بويه
په حالت د عاشقانو نظر بويه
اول زړه زهيرول مينه د يار څۀ
اول زړه زهيرول مينه د يار څۀ
ولې تللی يې له ما مدام په څه
ولې تللی يې له ما مدام په څه
ولې نه گورې و ماته سم په څۀ
ولې نه گورې و ماته سم په څۀ
لږ يې وپوښته چې حال يې د زړه څه دی
لږ يې وپوښته چې حال يې د زړه څه دی
گاه په غارمه شوځې گهې رېږدې په ساړۀ
گاه په غارمه شوځې گهې رېږدې په ساړۀ
چې غرقاب شي تر مژگان په يم د زړۀ
چې غرقاب شي تر مژگان په يم د زړۀ
نه يم خوښ د سرو گلونو په سايا زه
نه يم خوښ د سرو گلونو په سايا زه
په دوران مې هسې رنگ دلبر پيدا شه
په دوران مې هسې رنگ دلبر پيدا شه
چې نصيب يې سينه چاکه زړه فاگار شه
چې نصيب يې سينه چاکه زړه فاگار شه
بيا مې زړه د تورو زلفو مسخر شۀ
بيا مې زړه د تورو زلفو مسخر شۀ
هېڅ مې نه زده نه پوهېږم دا څه پېر شۀ
هېڅ مې نه زده نه پوهېږم دا څه پېر شۀ
چې له سترگو مې خوناب د زړه عيان شۀ
چې له سترگو مې خوناب د زړه عيان شۀ
که په عقل پسې لاړم په کار نه شۀ
که په عقل پسې لاړم په کار نه شۀ
چې پخته شي اشنايي
چې پخته شي اشنايي
په پښتو کې رحمان ووې
په پښتو کې رحمان ووې
عاشقۍ راباندې سيوری کړه مرۍ
عاشقۍ راباندې سيوری کړه مرۍ
که له تا يې شرم نه کيدی مهرۍ
که له تا يې شرم نه کيدی مهرۍ
ستا د تورو زلفو په ياداشت مې سترگې اوري
ستا د تورو زلفو په ياداشت مې سترگې اوري
د نمر مخ چې ستا له مخه نه شرمېږي
د نمر مخ چې ستا له مخه نه شرمېږي
چا چې نمري وي په خپلو وينو وللي
چا چې نمري وي په خپلو وينو وللي
خدای دې وژغوره له هرې پرېشانۍ
خدای دې وژغوره له هرې پرېشانۍ
زلفې دې له ډېرې درازۍ پای تر سر دي
زلفې دې له ډېرې درازۍ پای تر سر دي
سپينې اوښکې زيړ رخسار د مينې له دولته
سپينې اوښکې زيړ رخسار د مينې له دولته
که دلدار په دلدارۍ زما قدم ږدي
که دلدار په دلدارۍ زما قدم ږدي
د دنيا روزگار همه و بله غولول دي
د دنيا روزگار همه و بله غولول دي
سپين رخسار او مشکين خال دې وبله ضم دي
سپين رخسار او مشکين خال دې وبله ضم دي
چې د خپل اشنا له وصله مهجوران دي
چې د خپل اشنا له وصله مهجوران دي
د هغو لښتې په سر د غره روان دي ـ
د هغو لښتې په سر د غره روان دي ـ
چې دا هسې لاس په لاس دنيا پرېښودي
چې دا هسې لاس په لاس دنيا پرېښودي
ميخوران که يې خبر شي له مستۍ نه
ميخوران که يې خبر شي له مستۍ نه
څرخ مې ستا د بڼو غشي په سينه دي
څرخ مې ستا د بڼو غشي په سينه دي
دا ژوندي چې معلومېږي واړه مړه دي
دا ژوندي چې معلومېږي واړه مړه دي
عاشقان دې په اور سوي دي که نه دي
عاشقان دې په اور سوي دي که نه دي