Modern · Philosophical
Ghani Khan
غني خان
Poet, philosopher, painter, and sculptor with a singular voice shaped by beauty, free thought, and human contradiction.
Life and work
Introduction
Abdul Ghani Khan was one of the twentieth century’s major Pashto poets, philosophers, and artists. The son of Abdul Ghaffar Khan, he found his own literary voice not in politics but in the pursuit of beauty, existence, reason, and love.
Ghani Khan’s poetry brings together wit, colour, philosophy, and restless questioning. He also painted and sculpted, writing poetry in conversation with artistic traditions from both East and West.
The most distinctive and widely recognised voice in modern Pashto philosophical poetry.
Recorded works
Poems
کاروان
يو نيم ژوند ډک دمستۍ وی، يو سرور وی چې شنرگيږی
کيميا گر
راته ښکاری جوړې ناست
بله لار
رحم فقير له روا، بادشاه له حرام دے
بې وفا
حسن حسن لټومه
بوډا
بوډا په برېتو لاس راښکۀ وې هئی تتۍ تتۍ
بند
نن چې څومره بند کړې حرص او هوا بند
تسلی
د تهمت نه به جهان کښې څوک خلاص نۀ شی
ميلاد ادم ( ترجمه د اقبال)
عشق کړه چغه چې پېدا شو، لېونے ځيگر پيدا شو
مدرسه
څۀ سبق راته ښائې ربه!
مسافر
د ژوند مقصد دے يوکمال د مينې
ماښام
وريځه راغله په ماښامی کښې
مرگ
لږ مونږه هم خبر که کنه يار چې په ارام شو
مرگے
مرگے دې راشی چې کله ئې وس وی
تلے مرگ
کۀ په اور شی کۀ په دارشی
صنوبر
لاس مې بند، ژبه مې بنده
عجبه فلسفه
زړۀ مې واچوۀ په تال کښې
عجبه فلسفه (2)
فلسفی د ملک ولاړ وۀ
عجبه فلسفه (3)
ما خپل زړۀ لاس کښې راغونډ کۀ
بچيه چې لوئې شې
بچيه چې لوئې شې
بې غېرته پښتون
تورښامار پروت دے دخُمار په خزانو
اسره
بنده څۀ دے؟ بې هوشه ځناور دے
صحرا
کۀ په شگو کښې ژوندون وی
چې دمستۍ نه هستی جوړيږی
پوره سپوږمۍ چې رو رور کميږی
تاريخ
د خوبانو سره مينه
جدائی
جدائی راغله بيا تکه توره
جلال
چې زۀ غواړم د ايرو نه مستی، سرۀ گلونه جوړ کړم
چې ادم خاؤرو کښې کښينی
سړيتوب چې لوړ اوچت شی لېونتوب شی
څۀ وو چې هېڅ نۀ وو
څۀ وو چې هېڅ نۀ وو نۀ سبا وۀ نۀ ماښام وه
جانان زما
نۀ په تا څه احسان مې د مينې شته
ځوانی
دا بسم الله خدايه
څۀ د پاره؟
چا د ځانه جوړ جهان کړۀ د عالمو
تۀ اؤ زۀ
اې د حسن فرشتې تۀ ئې حوره د رضوان
د امکان اؤ لامکان
چې ادم تنگ د خپل قسمت شی
شمع
محفل له شوه رڼا شمعې له سوز او ورکېدل شو
شاعر اؤ لېلی
دا ژوندون اؤ مستی اؤ خندا زما
خندا
ځان تخنومه خو ډېر افسوس دے خندا نه راځی
شهيد
اے شهيده! اے عاشقه! اے بچيه د منصور
گوډاگی!
زما ويره جنت او جومات زما
گلې!
تۀ چې ښکلې بې بها ئې!
سوال
نۀ مې ستا دا نرۍ شونډې دی پکار
سيپۍ
هغه ژوندون وايه چې وی يونور اؤ رڼا
سېل
ځه چې لږ سېل وکړو
سپوږمۍ
اے لېونيه ساقی!
سپوږمۍ مسکۍ شوه
سپوږمۍ مُسکۍ شوه وې "دا تول د څۀ کئی"
مُلا ته
ځه چې بيا رايادې کړو هغه د دلدارۍ قيصې
وه ملا!
ماته ياد خپلې گناه کۀ
وائی ملا جان
وائی ملا جان چې په جنت کښې حورې پنډې دی
ورو ورو
ورو ورو ظالمه! دا چغې ناؤرې
Books and editions