Modern · Philosophical
Ghani Khan
غني خان
Poet, philosopher, painter, and sculptor with a singular voice shaped by beauty, free thought, and human contradiction.
Life and work
Introduction
Abdul Ghani Khan was one of the twentieth century’s major Pashto poets, philosophers, and artists. The son of Abdul Ghaffar Khan, he found his own literary voice not in politics but in the pursuit of beauty, existence, reason, and love.
Ghani Khan’s poetry brings together wit, colour, philosophy, and restless questioning. He also painted and sculpted, writing poetry in conversation with artistic traditions from both East and West.
The most distinctive and widely recognised voice in modern Pashto philosophical poetry.
Recorded works
Poems
ياره مُلا جانه
ځه چې ورله لاړ شو په خندا په چُورلکونو
د مُلا بهار زوې
کۀ بابا دې ازمرے وۀ
سوال جواب د لېونی اؤ ملا
لېونيه! مکه څۀ ده؟
گډوې وډئ
چې خراب مې په سگرټو کړو پړپوس
تپوس کۀ جواب
وايه وايه مُلا جانه
جناب شيخ
زړۀ دې ډک دے د خپل ځانه
غېرتی
لاله مې افلاطون دے د تقرير اؤ د تکرار
لکه واخلی چې ماشوم
لکه واخلی چې ماشوم ډک شکرے د سرو گلونو
لټون (ازاد نظم)
غرمه د اوړی
ليډر
چاله مينه ورکړې چاله يخې د لاس گوتې
لرشه
لر شه ملا جانه څۀ دی ستا په کتابونو کښې؟
لوبه
د لرې لرې خلک راغلل تمام
بيا
قسمت مې ړوند جولا دے، ناست کډۍ ته په ارام
څوکه
لرې لرې په وريځو کښې يو سپينه څؤکه ښکاری
وخت
ټکڼه غرمه د لېونو د گرزېدو دے وخت
شپه وه د سپرلی
تال د ساز ژوندون دے چې گډيږی په سرونو کښې
د سپرلی شپه
د سپرلی شپه وه مسته مستانه
اسلام
اے په اسلام مئينه !
اسپتال
ستا دې جهان کښې خدايه
هسپتال
غريبی توره بلا ده، شين زمری نه گيدړ جوړ کړی
تقسيم
څوک لېونی شی
ترجمه د اقبال
زۀ هم په زرو پردو کښې پټ يم
تنهائی
نۀ په صحرا کښې وی او نۀ په غر کښې وی
ټگ
ما له قصده د دروغو تاته وخوړو قسم
سينده ځه سينده بهېږه
هر سړے سيند دے روان
باډيوه
څڼې دې پريږی څۀ مستانه دې رفتار دے
خاورې
چغې وئی اجل مُلا تۀ اورې کۀ نۀ اورې
خندا او ژړا
د سقای لاس کښې شراب دی يو د غم يو د خندا
خيام
اے خيامه تۀ تش غم ئې، تشه تېښته، تل فرار
پېدائش
او ما ځان له ساز که پخپله جوړ
پهلوان
دا ولې خفه ناست ئې، يو اړخ ته د مېدانه
ساقی
د ساقی لاس کښې شراب دی، دخندا دی کۀ د غم دی
منصور
منصور يو لېونے وۀ، دمعشوق اداب ئې هېر کړۀ
اے باد سبا
تۀ څۀ خبر اے باد سبا
پېژند گلو
هوښيار هغه وی چې ځان کښې خرتوب وينی
سوداگر
عجيبه دا سوداگر دے
ژوند
چې خُمار مستی تې وځی
گوگل
دې گوگل کښې مې دننه
ساز
شونډو له خوند
اور
زما خټه چې خوشته کړه
اور کښې
ډول د لرې خوږ وی د هندکيانو دا متل دے
گواه
يو ټگی د رنگ کښې درياب رنگا رنگ
هوش
شراب هله شی شراب چې څوک ئې وڅکی
تش جام
هغه څۀ ساقی وی
ترانه
نۀ ما سره زر نۀ مرجان شته دے
څومره؟
څومره مينه مستی درکړم، ادب څومره؟
بل څۀ
په نظر کښې مې د باغونو خيال
ادم
عجيبه مې وجود لاعجب مې ځيگر
Books and editions