Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
خير البشره!
رحمت العلمين خير البشره!
رحمت للعلمين
رب العلمين دې د رخـمت للعلمين گڼي
د حج الهام
مختلف اومخالف بېل بېل قومونه
د زړه مضمون
اندېښنې چې په زړه کښې لکه لال په جگرخون شي
دکربلا الهام
کله کله توره شپه کښې فضا ډېره ظلماني شي
سترگه د سبا يمه
نه يمه خبر چې څه وايم او چا ته وايمه
قهرمانه پېغله
په ښايست کښې درخانۍ سره وه سياله
پير
که حرام خوري که روژه خوري که ريا کړي
ملي حماسه
پخوا به په وطن خلکو سرونه ورکول
وطنه!
وطنه! ښه دې آب و هوا ده
تلوسه
بيا نا څاپه زړه ته راغله تلوسه د شعر ويلو
مړي ژوندي
ډېر ژوندي دې شي هغه مړي نه ځار
دمور مينه
څو چې زمکه، اسمان او دنيا شته
مورې !
مورې چې خدای له تا پيدا کړمه
قدر او مقدار
د چا فخر د سيسۍ، زرکې په ښکار
صاحب
خپل تور مخ نه ويني خود بين نه دی
سپک نظر
د رانه پېټي په مايه اوښانو بار و
مساوات ( منظومه ترجمه)
حيوانات د غرو رغو او د ځنگلونو
ماڼيجن
سر کښې د لښکر خو روان يم مگر افسونه يم
نن او پرون
د نن فخر د پرون ورځې پېغور دی
د زړه دنيا
لاس به هېچا ته کله اوږد نکړې
څه کېږو؟
اسرې هيلې اميدونه لرو زړه کښې
سياست
سياست د عقل، فکر زرنگي ده
سرنوشت
سرنوشت گوره چې څوک څنگه څه شان ورکوي
بې جلبه زور
چې بې قيده بې جلبه زور د هر چا لاس ته ورشي
ملي شوری (13 دوره)
نه پوهېږم چېرته به داسې شوری وي
دخان مهرباني
خان ته سر ښکته کول سرگرداني ده
پالېسي
د غنا د تن جامه که مفلسي ده
زه او دی
ما وې په زړه کښې به ځای در کړم ده وې بر ښه دی
ترقي او تمدن
په دې لاره غوايی هم اوس په موټرو کښې تېرېږي
څه جوړوي ؟
چې لوی کار دار ځانته مکان جوړوي
بې چله اوناچله
دلته کله څوک چلېږي بې څه چله
رڼا
د هغو له مخې هر کله رڼا وي
قبيله پرستي
بادار دی خو ازاد نه دی قبيله کښې دی اسير
د شوری فضا 13 دوره
څه طوفانو نه د شوری خړه فضا کښې وينم
په چا پسې ځي؟
نن په يوه پسې روان سبا په بل پسې ځي
نه گورم
چې کرلی استعماروي هغو گلو ته نه گورم
دروغ او رښتيا
په رښتيا ويلو ډېر زړونه بدېږي
د درگاه سپي
د صاحب د درگاه سپی
زندان
لاړم دارالمجانين ته
د محيط تاثير
سوزوي مو اوبه هم چې په جوش راشي
د دهقان درس
وايي چېرته په کوم ځای کښې يو دهقان و
چا څه راوړه او چا څه
چا جهان ته تش کدوغوندې سر راووړ
په ښکلا مين
څوک مين په ښکلا څوک مين په ښکلو
څلوريځې
فکر کښې خيال په خيال کښې فکر نيول
څلوريځې
په خوراک کښې وي د خولې برخه خوندونه
څلوريځې
څوک خپل فکر ته ملگری لټوي
څلوريځې
بايد شعر شعور خلاص کړي له قيدونو