Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
ما خوب ليده په خدای ږو، چې زه ته سره پخلا يو
ما خوب ليده په خدای ږو، چې زه ته سره پخلا يو
پياله کړې راته ډکه، زه يې ستا له لاسه واخلم
پياله کړې راته ډکه، زه يې ستا له لاسه واخلم
ما هغه سړی شمارلی دی په ورکو
ما هغه سړی شمارلی دی په ورکو
موږه می پرست يو
موږه می پرست يو
ودې نه وينم زه ستا وصال په سترگو
ودې نه وينم زه ستا وصال په سترگو
هر نا اهل مزه څه زده د خبرو
هر نا اهل مزه څه زده د خبرو
يا په زړه کې مهر ځای وای د بتانو
يا په زړه کې مهر ځای وای د بتانو
يو څه داغ لرم په زړه د نادرستو
يو څه داغ لرم په زړه د نادرستو
تور وربل دې په سپين مخ را آشفته شو
تور وربل دې په سپين مخ را آشفته شو
چې مې ستا کوڅه ماوا شو
چې مې ستا کوڅه ماوا شو
څه د بدو ږغ و چې ماښام راباندې وشو
څه د بدو ږغ و چې ماښام راباندې وشو
زما عشق په هغه شان، دی لکه و
زما عشق په هغه شان، دی لکه و
چې دې زړه، هسې پرې ناز کوه دلبره
چې دې زړه، هسې پرې ناز کوه دلبره!
چې پيدا چېرې په ملک کې يو حبيب شو
چې پيدا چېرې په ملک کې يو حبيب شو
چې مې زړه پرې ښه کېده، له واړو بد شو
چې مې زړه پرې ښه کېده، له واړو بد شو
يخ د نمر و تاو ته نه دري خوشاله
يخ د نمر و تاو ته نه دري خوشاله!
زه خبر ورځنې نه شوم، بهار تېر شو
زه خبر ورځنې نه شوم، بهار تېر شو
سر د سره بيا جنون راباندې زور شو
سر د سره بيا جنون راباندې زور شو
ساقي! بيا د ميو مهر کړه چې عيد شو
ساقي! بيا د ميو مهر کړه چې عيد شو
ستا په غم کې مې ارام له زړه بېرون شو
ستا په غم کې مې ارام له زړه بېرون شو
شپه دد بېلتانه ده، پهر پهر کال په ما شو
شپه دد بېلتانه ده، پهر پهر کال په ما شو
ښېرازي، که ښه خوراک و وار و، تېر شو
ښېرازي، که ښه خوراک و وار و، تېر شو
گم گشته د گم گشته سره رفيق شو
گم گشته د گم گشته سره رفيق شو
لور په لور مې په جهان گرېوان پاره شو
لور په لور مې په جهان گرېوان پاره شو
نن يې بيا د دلبرۍ خنجر تر ملا شو
نن يې بيا د دلبرۍ خنجر تر ملا شو
هغه کار لکه په تور و
هغه کار لکه په تور و
هر افت چې په درست عمر رادوڅارو
هر افت چې په درست عمر رادوڅارو
هر تشنه چې د وحدت په سيند سېراب شو
هر تشنه چې د وحدت په سيند سېراب شو
په زړه مې هسې نهال يې، ای له دوو سترگو غايبه
په زړه مې هسې نهال يې، ای له دوو سترگو غايبه
په هغه جهان به خلاص وي له عذابه
په هغه جهان به خلاص وي له عذابه
ته چې هسې په غوغا درومې سېلابه
ته چې هسې په غوغا درومې سېلابه!
دا تاو تاو زلفې ښکاره کړه له نقابه
دا تاو تاو زلفې ښکاره کړه له نقابه
که يو ځله مخ ښکاره کا له نقابه
که يو ځله مخ ښکاره کا له نقابه
که ديدن شوای بې نصيبه
که ديدن شوای بې نصيبه
که ناگاهه را ښکاره شي هغه خوبه
که ناگاهه را ښکاره شي هغه خوبه
پلاو وخورې يوه لپه
پلاو وخورې يوه لپه
بيا د مار غوندې راضي له خپله بخته
بيا د مار غوندې راضي له خپله بخته
په خوني هاتي سوره شوه می پرسته
په خوني هاتي سوره شوه می پرسته
څه به وايم ددې نفس له ازمايښته
څه به وايم ددې نفس له ازمايښته
چې خوب په پالنگ نه و، بې د پرو له بالښته
چې خوب په پالنگ نه و، بې د پرو له بالښته
څه به لا ډېر ښه وای دد بهار د گلو وخته
څه به لا ډېر ښه وای دد بهار د گلو وخته!
خپل پردي چې چا لينده په لاس اخيسته
خپل پردي چې چا لينده په لاس اخيسته
د شرابو مستي زر شي نېست و هسته
د شرابو مستي زر شي نېست و هسته
د سبا نسيمه رايشه گلشن ته
د سبا نسيمه رايشه گلشن ته
دواړه شونډې کړه په بيارته
دواړه شونډې کړه په بيارته
که دا ستا سترگې راوجار باسم ځان ته
که دا ستا سترگې راوجار باسم ځان ته
نن مې وليده غه مسته
نن مې وليده غه مسته
يار مې کبرجن شو څه به ووايي و ماته
يار مې کبرجن شو څه به ووايي و ماته