Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
ساقی
د ساقی لاس کښې شراب دی، دخندا دی کۀ د غم دی
منصور
منصور يو لېونے وۀ، دمعشوق اداب ئې هېر کړۀ
اے باد سبا
تۀ څۀ خبر اے باد سبا
پېژند گلو
هوښيار هغه وی چې ځان کښې خرتوب وينی
سوداگر
عجيبه دا سوداگر دے
ژوند
چې خُمار مستی تې وځی
گوگل
دې گوگل کښې مې دننه
ساز
شونډو له خوند
اور
زما خټه چې خوشته کړه
اور کښې
ډول د لرې خوږ وی د هندکيانو دا متل دے
گواه
يو ټگی د رنگ کښې درياب رنگا رنگ
هوش
شراب هله شی شراب چې څوک ئې وڅکی
تش جام
هغه څۀ ساقی وی
ترانه
نۀ ما سره زر نۀ مرجان شته دے
څومره؟
څومره مينه مستی درکړم، ادب څومره؟
بل څۀ
په نظر کښې مې د باغونو خيال
ادم
عجيبه مې وجود لاعجب مې ځيگر
غم
پنس مې "بخمير" روک کۀ قلم تش د سياهۍ
ښځه
ښځه يوه ياره وی په کچ سړی له جوړه وی
غمونه
په خندا د سرو غوټو کښې
حسن
اوه تپوس د حسن مکوه
حساب کتاب
په ژړا ژړا مې عمر په سجدو مونځونو تېر کړو
حساب
يو خوا ليونے دے د ټيکرو جام په لاس
حقيقت اؤ مجاز
دا دوه حورې د جنت دی وهی شرابو کښې لامبو
اگست 1947 ع
نن انسان شو د انسان دوينو تږے
ناوې
اُف دُنياگئ پليتې، گنده د گندو بوټې
نرس
د دړدمند د خوار خدمت، خدمت نۀ دے عبادت دے
د غم لُور
لنگه تياره شوه رڼا ئې راؤړه
دا زمونږ غوندې د روکو کومه لار؟
خوش نصيبه، خوش قسمته وې منصوره
د يو داسی ( د بُت وينځه)
په گوگو ووې گوگوشتکې، تورانۍ په تنانه
په تيره دا دُنيا
خانده نن مۀ کوه غمونه د سبا
جوارگر
په همواره لار کاروانونه ځی او په غرونو روان خط وخال سړے
بنده
بنده بدليږی داسې بدليږی
نوې بلا
کله کله راپېدا شی
د لندن معشوقې
دلته خوا ته ازغی دی
نوے کال
خاونده بيا سپرلے شو، دنيا يو کال واړؤ
اے د لېونيانو نيکۀ
اے د يېونيانو نيکۀ مونځ ښۀ کۀ مستی ښۀ ده؟
دُعا
اے د حسن اؤ نور دريابه! ماله يؤ ټکے د نور را
نوې سياست
د اوښيارو لارې مې ډيرې زده
غزل
د رنگ په جام کښې طوفان پورته شو
د فقيرانو غزل
وروره! دے دا جهان يو مکان د فنا
غمگينو سترگو
خوب کښې بابا وليدم
لوږه
چې شی خوله د خوږو سپوره
لارې
چا له مينه ورکړې چا له يخې د لاس سُوکې
لېونے
يو ښار ئې روان کړے د نرو نرو کوڅو دے
د ژمی ماښام
او نن د ژمی ماښام
د انگور ليکل
اے د انگور بچوړې
پېرے
ويره پېرے دے