Pashto poetry
Poems
Original Pashto poems from classical and modern poets, from ghazals to nazms.
اميدوار يم د کرم که بد قماش يم
اميدوار يم د کرم که بد قماش يم
چې مې غم کړو زړه کباب په شراب خوښ يم
چې مې غم کړو زړه کباب په شراب خوښ يم
ته که شمع يې که گل يې، زه پرې سوی په هر رنگ يم
ته که شمع يې که گل يې، زه پرې سوی په هر رنگ يم
چې مي خيال د ستا د مخ وي که هر څو بد يم خو ښه يم
چې مي خيال د ستا د مخ وي که هر څو بد يم خو ښه يم
رم مې خوب د مېږتون شو غزاله يم
رم مې خوب د مېږتون شو غزاله يم
بې نيازه د ساقي له پيمانې يم
بې نيازه د ساقي له پيمانې يم
ستا ستمگاره زه ممنون ولې يم
ستا ستمگاره زه ممنون ولې يم
دا سرې غمجنې سترگې خو جلوت دی د ارمان
دا سرې غمجنې سترگې خو جلوت دی د ارمان
اسوېلو مې جوړ په زړه کې کړ طوفان
اسوېلو مې جوړ په زړه کې کړ طوفان
چې په يار شومه مفتون
چې په يار شومه مفتون
وي په حقيقت کې لکه گل هسې خندان مېن
وي په حقيقت کې لکه گل هسې خندان مېن
که وبلبل د تصوف د گلستان خسرو
که وبلبل د تصوف د گلستان خسرو
عشق په زړه کې مقام ونيو گريان تېر شو
عشق په زړه کې مقام ونيو گريان تېر شو
ته مې هېر کړې خو مه وايه چې دردونه لاړه بس شو
ته مې هېر کړې خو مه وايه چې دردونه لاړه بس شو
څو مې چې لټون کړو هغه ښکلی به معدوم شو
څو مې چې لټون کړو هغه ښکلی به معدوم شو
ښکاري اوس ارمانه سر و کار دې جوړ له نوله شو
ښکاري اوس ارمانه سر و کار دې جوړ له نوله شو
ذوق يې د ښکلا له هرې ډډې چې کامل نه شو
ذوق يې د ښکلا له هرې ډډې چې کامل نه شو
دا څرنگې ژوندون دی چې يار نه وينم په سترگو
دا څرنگې ژوندون دی چې يار نه وينم په سترگو
راستون شو له حجازه کاروان د پښتنو
راستون شو له حجازه کاروان د پښتنو
الفت د ستا لرم چې زه بيا يم ووايه بد په څه
الفت د ستا لرم چې زه بيا يم ووايه بد په څه
بد کوم که ښه کوم، دچا راسره څه
بد کوم که ښه کوم، دچا راسره څه
لاړه خوشحالي مې يووړه غم جوړ يې واده شه
لاړه خوشحالي مې يووړه غم جوړ يې واده شه
ساقي جوړ خپلو مستو سترگو ته دې پام ونه که
ساقي جوړ خپلو مستو سترگو ته دې پام ونه که
نن څه به د باصر نه درته ووايم چې څه و
نن څه به د باصر نه درته ووايم چې څه و
پکار مې شوه ژړا د انتظار په توره شپه
پکار مې شوه ژړا د انتظار په توره شپه
سوز د اضطراب مې شو رسيد د صبر مغز ته
سوز د اضطراب مې شو رسيد د صبر مغز ته
ته متاع د وصال راکړه ما څخه مې سر بها شته
ته متاع د وصال راکړه ما څخه مې سر بها شته
غريبان د فن که سته دی، په پښتو کې غني هم شته
غريبان د فن که سته دی، په پښتو کې غني هم شته
چې مې غم له حد نه زيات شولو غم نشته
چې مې غم له حد نه زيات شولو غم نشته
چې ساقي راته ويل چې شراب نشته
چې ساقي راته ويل چې شراب نشته
زلفې دې لمر مخيه کړه ښکاره خپلو مېنو ته
زلفې دې لمر مخيه کړه ښکاره خپلو مېنو ته
جدايي مې ياره ستا شوله په برخه
جدايي مې ياره ستا شوله په برخه
طبيب وايي چې دوا کړه دعاپرېږده
طبيب وايي چې دوا کړه دعاپرېږده
سيمې لره راځغله تهېټر پرېږده
سيمې لره راځغله تهېټر پرېږده
د سحر سترگه چې راغلې نه ده
د سحر سترگه چې راغلې نه ده
څو که غرور وي ستا له نازه سره
څو که غرور وي ستا له نازه سره
بېنوا ستا د رحمتونو له کماله سره
بېنوا ستا د رحمتونو له کماله سره
ساقي رامې وړه تسپې او شراب دواړه
ساقي رامې وړه تسپې او شراب دواړه
ستا په زړه کې دي په جدا ډول روان دواړه
ستا په زړه کې دي په جدا ډول روان دواړه
پښتونه چې پراخه دې وختونو ميخانه کړه
پښتونه چې پراخه دې وختونو ميخانه کړه
امامه تا څه ابتدا وکړه
امامه تا څه ابتدا وکړه
چې په خوب کې د بوسې دې تر ې غلا وکړه
چې په خوب کې د بوسې دې تر ې غلا وکړه
ستا په تبسم يې حوصله وکړه
ستا په تبسم يې حوصله وکړه
مخ دې له نقاب نه د کثرت خو ته ښکاره کړه
مخ دې له نقاب نه د کثرت خو ته ښکاره کړه
سر په صحرا لکه مجنون يمه د ستا د لاسه
سر په صحرا لکه مجنون يمه د ستا د لاسه
ای د محبت يقينه تورې اندېښنې شه
ای د محبت يقينه تورې اندېښنې شه
ښکليه په ديدن کې دې گرانۍ مه جوړوه
ښکليه په ديدن کې دې گرانۍ مه جوړوه
يار مې نشته کور کې ځکه ده زما بيديا خوښه
يار مې نشته کور کې ځکه ده زما بيديا خوښه